Basang-basa ng pawis at ulan ang mga kamay ko habang hawak ang itim na bag na naglalaman ng dalawa’t kalahating milyong piso. Iyon ang pambayad sa mamahaling operasyon sa puso ng asawa kong si Dennis. Wala akong alinlangan nang ibenta ko ang bahay na ipinamana sa akin ng aking mga magulang sa Quezon City—ang tanging ari-ariang hawak ko. Sa isip ko, walang halaga ang semento at yero kumpara sa buhay ng lalaking minahal ko nang higit sampung taon.
Nang marating ko ang Room 408 ng pribadong ospital, bahagyang nakabukas ang pinto. Hahawakan ko na sana ang doorknob upang ibalita kay Dennis na ligtas na ang buhay niya, ngunit natigilan ako sa narinig kong hakhak mula sa loob.
Dahan-dahan akong sumilip.
Wala sa kama ang aking asawa. Nakatayo si Dennis sa gilid ng bintana, malakas, masigla, at walang anumang bakas ng isang taong malapit nang mamatay. Yakap-yakap niya nang mahigpit mula sa likod ang isang batang nurse, habang ang kamay nito ay malayang gumagala sa katawan ng babae.
“Sandali lang, babe, baka dumating ang misis mo,” maarteng bulong ng nurse habang tumatawa.
“Huwag kang mag-alala,” sagot ni Dennis bago hinalikan ang leeg ng nurse. “Napakautak-atake ng babaeng iyon. Tiyak na naibenta na niya ang bahay nila sa QC ngayon. Kapag nakuha ko na ang pera, hihiwalayan ko na siya. Magkakasama na tayo.”
Nakatayo sa kabilang sulok ng silid ang biyenan kong si Aling Celia, nakatupi ang mga kamay at abot-tainga ang ngiti habang pinapanood ang dalawa.
“Dapat lang, anak,” pagsang-ayon ni Aling Celia. “Masyadong nagmamarunong ang babaeng ‘yan. Akala mo kung sinong mabait. Mabuti pa si Carmela, totoong mag-aalaga sa ‘yo. Siguraduhin mo lang na sa account mo maipasok ang buong dalawang milyon at kalahato.”
Nagdilim ang buong paligid ko. Ang perang ito ay huling alaala ng mga magulang ko, ibinenta ko sa kalahating presyo para lang maisalba ang laking ito na nagpanggap na may malubhang karamdaman kasabwat ang sarili niyang ina at ang kabit niyang nurse.
Hindi ako umiyak. Hindi ako sumigaw. May malamig na galit na kumalat sa aking mga ugat. Dahan-dahan kong itinulak ang pinto at humakbang pabalik sa hallway bago nila ako mapansin.
Kung akala nila ay napaikot nila ako, hindi nila kilala kung kanino silang pamilya bumangga. Hindi lang bahay ang ibinenta ko ngayong araw—isinangla ko na rin ang kaluluwa ko para sa ganting dudurog sa kanila.
Lumabas ako ng ospital na tila walang nangyari, ngunit sa loob-loob ko ay umaapoy ang galit. Ang perang dalawa’t kalahating milyon na dapat ay ipambabayad sa bill ay ligtas pa ring nakaupo sa bag ko. Hindi nila makukuha kahit isang singko.
Sa halip na umuwi, deretso ako sa opisina ng tito kong abogado at sa isang kakilalang private investigator. Doon ko natuklasan ang mas malalim pang kabatiran: tatlong buwan nang nagpapatuloy ang peken g sakit ni Dennis, at ang pampublikong rekord ng ospital ay minanipula ng kabit niyang si Carmela. Lahat ng reseta, laboratory test, at payo sa operasyon ay pawang gawa-gawa lamang upang mapilitan akong ibenta ang bahay ko.
Nag-isip ako ng isang plano. Kinabukasan, pumasok ako sa Room 408 na nakatungo at nagpapanggap na umiiyak.
“Dennis, natuloy ang benta ng bahay,” garalgal ang boses kong sabi habang nakatingin sa kanila ni Aling Celia. “Hawak ko na ang pera. Pero sabi ng buyer, sa pormal na tseke lang niya pwedeng ibigay ang 2.5 million under your name para malinis ang tax. Kailangan lang natin pirmahan ang Deed of Absolute Sale sa harap ng notaryo bukas ng umaga dito mismo sa kuwarto mo.”
Kuminang ang mga mata ni Dennis at ng biyenan ko. “Salamat, mahal! Hulog ka talaga ng langit!” pasigaw na sabi ni Dennis habang nagpapanggap na nahihirapan huminga para mas convincing.
Dumating ang itinakdang oras. Pumasok ako kasama ang tatlong lalaking nakabarong at may bitbit na mga legal na dokumento. Kasama rin namin ang Chief of Hospital at dalawang pulis na nakasilya lamang sa labas.
“Pirmahan mo na rito, Dennis, para maipasok na ang tseke sa account mo,” pilit kong inaalok ang panulat.
Dahil sa labis na kasakiman, pinalagda ni Dennis ang kanyang pangalan sa bawat pahina nang hindi man lang binabasa ang nilalaman. “Ayan! Naipirma ko na! Akin na ang tseke!” halos maagaw niya ang papel sa excitement.
Ngumiti ako—isang malamig at nakakatakot na ngiti.
“Hindi tseke ‘yan, Dennis,” dahan-dahan kong sabi habang kinukuha ang mga papel. “Ang pinirmahan mo ay isang Affidavit of Confession at Deed of Assignment na naglilipat ng lahat ng personal mong ari-arian, sasakyan, at savings sa pangalan ko bilang pambayad-pinsala sa panloloko mo.”
Napatayo si Dennis mula sa kama—mabilis, malakas, at walang anumang iniindang sakit sa puso. “Ano?! Niloloko mo ba ako?!” sigaw niya.
“Tingnan mo nga naman,” singit ng Chief of Hospital na pumasok mula sa pintuan. “Araw ng operasyon mo ngayon, Mr. Dennis, pero nakakatayo ka na nang walang tulong? At Nurse Carmela, bakit ka nandito sa oras ng duty mo habang hawak ang kamay ng pasyente?”
Nagkakagulo na sa silid nang pumasok ang dalawang pulis. Huling-huli sa camera ng ospital at sa aktwal na saksi ang biglang pagaling ni Dennis. Hinawakan siya sa magkabilang braso para arestuhin sa kasong Swindling (Estafa) sa ilalim ng Revised Penal Code. Si Carmela naman ay agad na pinalabas at tinanggalan ng lisensya dahil sa falsification of medical records at gross misconduct, habang si Aling Celia ay napaluhod sa sahig habang umiiyak at nagmamakaawa nang mahawakan din siya bilang accessory sa krimen.
“Nawalan ako ng bahay sa Quezon City,” bulong ko sa tenga ng asawa kong nakapustura na sa pormal na arrest warrant. “Pero nakuha ko ang lahat ng pera mo, ang sasakyan mo, ang kalayaan mo, at ang kinabukasan ninyong tatlo.”
Habang hinihila sila ng mga pulis palabas ng ospital sa harap ng maraming tao, dinala ko ang bag na naglalaman ng aking dalawa’t kalahating milyon. Hindi ako nawalan—sila ang nawalan ng lahat.