Nanginginig ang mga daliri ko habang isinusuksok ko ang lumang susi sa pinto ng aming bakasyunan sa Tagaytay. Anim na buwan na ang nakararaan mula noong gabing iyon—ang gabing iniwan ko ang lahat ng meron ako.
Naalala ko pa ang itsura ng pulubi sa tapat ng simbahan. Gabi noon, bumubuhos ang ulan, at wala man lang siyang masilungan. Sa gitna ng sarili kong kalituhan at kawalan ng pag-asa dahil sa sunud-sunod na problema sa negosyo, hinugot ko ang susi ng secret villa namin sa bulsa ko—ang tanging taguan ko ng kapayapaan na kahit ang asawa ko ay walang alam—at iniabot ko sa kanya.
“Kunin mo ‘to, Mang Raul,” sabi ko noon. “Sana makatulong sa’yo.”
Hindi ko tinignan ang reaksyon niya. Umalis ako. At pagkalipas ng anim na buwan, gumuho ang mundo ko. Nalugi ang mga kumpanya namin, kinasuhan ako ng mga kasosyo ko, at ang pinakamasakit sa lahat—pinalayas ako ng asawa ko sa sarili naming mansyon nang walang dalang kahit anong sentimo. Wala akong tirahan, kaya naisip ko ang villa. Kahit papaano, may bubong pa akong masisilungan habang pinag-iisipan ko kung paano babangon.
Pero habang papalapit ako sa tarangkahan, may kakaiba akong naramdaman.
Bukas ang mga ilaw. May mga mamahaling sasakyan na nakaparada sa bakuran—mga sasakyang pag-aari lamang ng mga kilalang bilyonaryo sa bansa.
Napakunot-noo ako. Nagkamali kaya ako ng pinuntahan?
Dahan-dahan kong itinulak ang gate na bumukas nang walang kahirap-hirap. Humakbang ako papasok sa hardin, at nang sumilip ako sa malaking salamin ng living room, halos manigas ang mga binti ko sa kinatatayuan ko.
Ang pulubing pinagbigyan ko ng susi… ay nakaupo sa paborito kong silyang gawa sa kamagong. Suot niya ay mamahaling Italian suit. At sa tabi niya, umiinom ng mamahaling alak…
Ang sarili kong asawa.
Nais mo bang ipagpatuloy ko na ang Part 2 ng kwentong ito upang malaman kung ano ang sumunod na nangyari?
Hindi ako makahinga. Parang piniga ang dibdib ko habang nakatitig sa kanila sa loob.
Si Clara, ang asawa ko—ang babaeng nagtaboy sa akin palabas ng bahay habang luhaan at walang-wala—ay nakasandal ngayon sa balikat ng lalaking tinulungan ko noong gabing iyon sa ulan. Tumatawa sila. Hawak ni Clara ang isang baso ng mamahaling wine, habang ang lalaking nagpakilalang pulubi ay nakangisi nang may halong tagumpay.
Paano nangyari ito?
Sa gitna ng pagkalito, biglang bumukas ang main door. Isang guwardiya ang lumabas at sinundan ang tingin ko. Nanlaki ang mga mata niya nang makita akong nakatayo sa labas, basang-basa ng malamig na hangin.
“Sino ka? Anong ginagawa mo rito?!” sigaw ng guwardiya habang lumalapit at akmang hahawakan ako sa braso.
Dahil sa sigaw, napalingon ang mga nasa loob. Tumigil ang tugtugan. Bumukas ang malaking salamin ng pintuan, at ang mismong lalaking pinagkalooban ko ng susi ang lumabas upang salubungin ako. Wala na ang maruming balbas at lumang damit. Malinis ang gupit niya, may tindig ng isang makapangyarihang tao, at ang mga mata niya ay may kakaibang talim na nagpatindig ng balahibo ko.
“Ah… dumating na pala ang totoong may-ari ng lumang susi,” malamig na sabi ng lalaki, sapat para marinig ng lahat ng bisita na lumabas na rin para makiusisa.
Si Clara naman ay lumabas kasunod niya. Nang makita ako, nawala ang ngiti sa mukha nito, pinalitan ng pagka-irita at pandidiri.
“Leo? Anong ginagawa mo rito?!” bulyaw ni Clara. “Wala ka nang karapatan sa ari-arian na ito! Pinalayas na kita, at pirmahan mo na ang divorce papers natin!”
Tumingin ako kay Clara, pagkatapos ay binaling ko ang tingin ko sa lalaki sa harap ko. “Sino ka ba talaga?” tanong ko, nanginginig ang boses sa galit at pagtataka. “Tinulungan kita noong wala kang-wala! Binigyan kita ng masisilungan at susi ng bahay na ito para hindi ka mamatay sa ginaw!”
Ngumiti ang lalaki—isang ngiting puno ng sarkasmo. Dahan-dahan siyang lumapit sa akin at bumulong:
“Nagkamali ka ng taong nilapitan, Leo. Ako si Don Fernando Montenegro… at ang gabing iyon sa kalsada? Isa lamang itong napakahabang pagsubok ko upang malaman kung sino ang karapat-dapat na magmamana ng emperyo ko. At sa kasamaang-palad para sa iyo… ang asawa mo ang unang nakatuklas kung sino talaga ako.”
Namilog ang mga mata ko. Ang asawa ko? Alam niya?
Gusto mo bang ituloy natin sa Part 3 para malaman ang nakakagulat na ganti at ang huling twist ng kwento?