Araw ng Sabado, at ang balak ko lang naman ay bumili ng bagong sapatos para sa nalalapit na kaarawan ng anak naming si Migs. Sa gitna ng maingay at siksikang mall, natagpuan ko ang sarili kong nakatayo sa harap ng isang coffee shop—nakatitig sa lalaking ilang taon kong nakasama sa iisang bubong.
Si Mark. Ang asawa ko.
May kasama siyang babae. Hindi lang basta kasama; nakalingkis ang kamay ng babae sa bisig niya habang habang tumatawa, at ang kamay ni Mark ay nakatambay sa balikat nito na para bang natural na natural sa kanila ang ganitong eksena. Ang masakit pa, iyon ang jacket na ako mismo ang nagregalo sa kaniya noong huling anibersaryo namin.
Nanginig ang mga tuhod ko. Parang biglang nawalan ng hangin ang buong mall. Ang unang instincts ko ay sugurin sila, ipahiya si Mark sa harap ng maraming tao, at sabunutan ang babaeng umaagaw sa pamilya ko. Inilabas ko ang telepono ko mula sa bag habang nanginginig ang mga daliri. Hindi ako tumawag kay Mark. Diretso kong tinawagan ang biyena kong si Mommy Cely.
“Mommy…” pabulong kong sabi, pigil ang pagpyok ng boses habang nakatago sa likod ng isang malaking poste. “Nasa mall ako ngayon. Nakikita ko si Mark. May kasama siyang ibang babae… nakakapagkalingkisan pa.”
Inaasahan ko ang karaniwang reaksyon ng isang ina—ang pagtatanggol sa anak, ang paghingi ng pasensya, o kahit man lang ang pagtataka. Ngunit ang narinig ko sa kabilang linya ay ang malamig, mariin, at walang pag-aalinlangang boses ni Mommy Cely.
“Saan kayong mall? At nasaan ka eksakto ngayon?” tanong niya.
Ibinigay ko ang lokasyon. Bago ko pa masabi na lalapitan ko na sila, muling nagsalita ang biyenan ko gamit ang boses na kailanman ay hindi ko pa naririnig sa kaniya sa loob ng pitong taon kong pagiging manugang niya.
“Makinig kang mabuti sa akin, Lara. Huwag kang kikilos. Huwag mong lalapitan ang asawa mo, at huwag kang gagawa ng ingay. Manatili ka lang kung nasaan ka at umuwi ka na agad sa bahay.”
“Pero Mommy—”
“Sabi ko huwag kang kikilos, Lara,” putol niya sa akin, may halong awtoridad na hindi pwedeng baliin. “Ako ang bahala. May mga bagay tungkol sa asawa mo na hindi mo pa alam.”
Naibaba ang tawag. Tumingin ako uli sa kinaroroonan ni Mark, ngunit sa pagkakataong ito, mas matindi ang kaba sa dibdib ko—hindi na lang dahil sa pagtataksil ng asawa ko, kundi dahil sa misteryosong babala ng sarili niyang ina.
Hindi ako makahinga nang maayos habang nagmamaneho pauwi. Paulit-ulit na naglalaro sa isip ko ang dalawang bagay: ang matamis na ngiti ni Mark habang nakatambay ang kamay sa balikat ng ibang babae, at ang malamig na boses ni Mommy Cely na para bang may hawak siyang malaking sikreto.
Pagpasok ko sa bahay, nandoon na agad si Mommy Cely. Nakaupo siya sa sala, tahimik na umiinom ng tsaa. Malayo ito sa imahe ng biyenang nakikipagkwentuhan at palaging nakangiti tuwing binibisita kami. May dalawang kulay-kayumangging folder sa ibabaw ng mesa sa harap niya.
“Maupo ka, Lara,” mahinang utos niya nang makita ako.
“Mommy, ano ho bang nangyayari?” marahan kong tanong, tuluyan nang pumutok ang mga luha ko. “Sino ‘yung babaeng ‘yun? Bakit parang balewala lang sa inyo na ginagago ako ng anak niyo?”
Tumingin sa akin si Mommy Cely gamit ang mga matang punong-puno ng galit—ngunit hindi sa akin nakatutok ang galit na iyon, kundi sa sarili niyang dugo’t laman.
“Hindi balewala sa akin, Lara. Mas masakit para sa akin dahil ako ang nagpalaki sa taong ‘yan,” sagot niya habang inilalapit sa akin ang isa sa mga folder. “Binuksan ko ang mga mata mo kaya huwag mong isiping pinagtatakpan ko siya. Ang sinabi ko sa’yong ‘huwag kang kikilos’ ay para protektahan ka.”
Inabot ko ang folder at binuksan ito. Laking gulat ko nang makita ang mga larawan ni Mark—hindi lang kasama ang babae sa mall ngayon, kundi tatlong iba’t ibang babae pa sa nakalipas na anim na buwan. May mga kopya rin ng bank statements, resibo ng mga mamahaling hotel, at mga pautang na nakapangalan sa aming mag-asawa na kailanman ay hindi ko nabalitaan.
“Dalawang buwan ko na siyang ipina-imbestiga,” pag-amin ni Mommy Cely. “Nalaman kong hindi lang siya nagtataksil sa’yo, Lara. Ginamit niya ang pangalan mo para mangutang sa mga kwestyonableng tao para ipangtustos sa mga babae niya at sa sugal. Kapag sinugod mo siya sa mall kanina, magwawala lang siya, itatanggi ang lahat, at posibleng itago ang natitira pang mga ari-arian na dapat ay sa inyo ni Migs.”
Nakatulala ako sa mga papeles. Bawat pahina ay parang sampal na gumigising sa akin mula sa pitong taong panaginip.
“Ano nang gagawin natin, Mommy?” pabulong kong tanong.
Inilipat ni Mommy Cely ang ikalawang folder sa tapat ko. Sa ibabaw nito ay nakasulat ang pangalan ng isa sa mga pinakasikat na family lawyer sa bansa.
“Bukas ang flight ng anak ko pabalik mula sa sinasabi niyang ‘business trip’,” sabi ng biyenan ko habang may malamig na ngiti sa kaniyang mga labi. “Papatayin natin siya sa gulat. Ngayong gabi, ililipat natin ang lahat ng pera at ari-ariang nakapangalan sa’yo at sa apo ko. Ako ang bahala sa abogado. Pag-uwi ni Mark bukas, wala na siyang babalikang pamilya, at wala na rin siyang babalikang yaman.”