Malamig ang hangin sa labas ng coffee shop kung saan nakaupo si Marco, ngunit mas malamig ang pakiramdam sa loob ng kanyang dibdib. Sa edad na tatlumpu’t lima, mayaman, matagumpay, at kilala sa mundo ng negosyo, mayroon siya ng lahat ng bagay na pwedeng bilhin ng pera. Subalit sa kabila ng marangyang buhay, bakante ang kanyang puso. Para sa kanya, ang mundo ay isang malaking palitan lamang ng pakinabang—walang libre, walang totoong pagmamahal, at walang permanenteng tao.
Nang hapong iyon, habang inaayos niya ang kanyang mamahaling suit at tinitingnan ang oras sa kanyang relo, isang maliit na kamay ang biglang humawak sa dulo ng kanyang amerikana.
Lumingon si Marco. Sa kanyang harapan ay nakatayo ang isang batang lalaki na hindi lalagpas sa pitong taong gulang. Luma ang isuot nitong kamiseta, may bahagyang dumi sa mukha, ngunit ang kanyang mga mata ay napakalinis at puno ng pag-asa. May hawak itong tupi-tuping papel at isang maliit na laruang gawa sa kahoy.
“Mister… pwede po bang humingi ng napakalaking pabor?” tanong ng bata. Ang boses nito ay nanginginig ngunit may lakas ng loob.
Kunot-noong tinitigan siya ni Marco. “Sino ka? Nasaan ang mga magulang mo? Kung kailangan mo ng pera, mag-iwan ka na lang ng—”
“Hindi po pera ang kailangan ko,” mabilis na putol ng bata. Yumuko ito at humigpit ang hawak sa kanyang laruan. “Ako po si Leo. Taga-ampunan po ako sa kabilang kalsada. Ngayong araw po… araw ng mga ama sa paaralan namin. Lahat po ng kasama ko may kasamang tatay. Ako lang po ang wala.”
Tumingin si Leo nang diretso sa mga mata ni Marco, at doon ay nakita ni Marco ang isang uri ng pakiusap na hindi kayang bayaran ng kahit anong halaga.
“Pwede po bang… magpanggap kang ama ko kahit sa loob lang ng isang araw?” nakiusap si Leo. “Isang araw lang po. Pangako, hindi ko na po kayo gulo-guluhin pagkatapos nito.”
Napatigil si Marco. Ang kanyang unang instinct ay tumanggi at umalis—marami siyang pagpupulong na kailangang puntahan at milyun-milyong pisong kontrata na kailangang pirmahan. Ngunit bago pa man makalabas sa kanyang bibig ang salitang “hindi,” nakita niya ang sarili sa mga mata ng bata. Minsan din siyang naging batang nangarap ng isang ama na magtatanggol sa kanya.
“Isang araw lang,” malamig ngunit seryosong sagot ni Marco. “Pagkatapos nito, babalik ka sa buhay mo, at babalik ako sa buhay ko.”
Hindi napigilan ni Leo ang mapatalon sa tuwa. Niyakap niya ang binti ni Marco—isang galaw na kinagulat ng negosyante. Hindi alam ni Marco na ang simpleng pag-oo na ito ang magiging simula ng pagguho ng kanyang sementadong mundo, at ang unang hakbang tungo sa pagbabagong hindi niya kailanman inakala.
Hawak ang maliit at mainit na kamay ni Leo, naglakad si Marco patungo sa kalapit na pampublikong paaralan. Sa bawat hakbang, ramdam ni Marco ang kakaibang kaba—isang uri ng pakiramdam na hindi niya kailanman naranasan kahit sa pinakamalalaking business negotiation. Para sa isang taong nasanay na mag-isa, ang maramdaman ang tiwala ng isang musmos ay isang mabigat ngunit kakaibang responsibilidad.
“Salamat po, Papa,” bulong ni Leo habang naglalakad sila.
Napatigil si Marco at napatingin sa bata. “Marco ang pangalan ko. Huwag mo ‘akong tawaging—”
“Kailangan po kitang tawaging Papa,” tingala ni Leo na may nagniningning na mga mata. “Iyon po ang sabi ng guro namin. At… gusto ko lang pong maramdaman kahit ngayong araw lang kung paano magkaroon ng Papa.”
Hindi na nakapagsalita si Marco. Ang simpleng salitang iyon ay parang isang tinik na tumusok sa kanyang matigas na puso.
Pagdating sa paaralan, puno ng tao ang covered court. Masasaya ang mga bata kasama ang kani-kanilang mga ama—naglalaro, nagtatawanan, at nag-aagawan sa mga palaro. Sa gitna ng simpleng crowd na iyon, halatang-halata si Marco sa kanyang mamahaling suit, ngunit hindi iyon pinansin ni Leo. Ipinagmamalaki ng bata si Marco sa lahat ng kanyang mga kaklase.
“Ito ang Papa ko!” masayang sigaw ni Leo sa kanyang mga kaibigan. “Sabi ko sa inyo, darating siya!”
Dumating ang oras para sa pangunahing laro—isang tatlong-kaking takbuhan (three-legged race) kung saan itatali ang paa ng ama at ng anak. Hindi kailanman nakipagpaligsahan si Marco sa ganitong uri ng laro, ngunit nang makita niya ang pag-asang nakaguhit sa mukha ni Leo, hinubad niya ang kanyang mamahaling amerikana, itinaas ang kanyang sleeves, at hinayaan ang guro na itali ang kanyang binti sa binti ng bata.
“Sabay tayong hahakbang, Leo. Sa bilang ng tatlo,” utos ni Marco, na ginamit ang kanyang leadership skills sa isang simpleng laro sa paaralan.
“Isa… dalawa… tatlo!”
Nagsumikap sila. Sa gitna ng takbuhan, bahagyang nadapa si Leo, ngunit mabilis siyang nasalo ni Marco at inangat bago pa man bumagsak sa lupa. Buhat-buhat ang bata sa kanyang isang braso, patakbong tinawid ni Marco ang finish line.
Manalo man o matalo, hindi iyon ang mahalaga kay Leo. Niyakap ng bata nang mahigpit ang leeg ni Marco habang humihiling ng hangin. “Ang galing natin, Papa! Ang galing mo!”
Sa unang pagkakataon sa loob ng maraming taon, nakaramdam si Marco ng isang tunay at taos-pusong ngiti sa kanyang mga labi. Ang tagumpay sa negosyo ay hindi pumantay sa ligayang dulot ng yakap ng isang batang walang ibang hiling kundi ang makasama siya.
Nang matapos ang programa, dinala ni Marco si Leo sa isang kainan para pakainin ito. Habang kumakain ng paboritong manok ang bata, napansin ni Marco ang isang luma at tupi-tuping papel na lumabas mula sa bulsa ni Leo.
“Ano ‘yan?” tanong ni Marco.
Inabot ni Leo ang papel kay Marco. “Sulat po ‘yan para sa Papa ko… bago siya nawala. Sabi ng madre sa ampunan, nasa langit na daw po ang tunay kong Papa. Kaya nagdasal ako kagabi na sana magpadala siya ng taong magtatanggol at magmahal sa akin kahit sa isang araw lang.”
Binuksan ni Marco ang papel. Sa gitna ng mga simpleng guhit ng isang maliit na pamilya, nakasulat ang mga salitang gawa ng kamay ng isang bata:
“Sana po ang mapadala ninyong Papa ay hindi na umalis.”
Bumigat ang paghinga ni Marco. Tumingin siya kay Leo na masayang kumakain. Ang oras ng kanilang kasunduan ay halos tapos na—kailangan na niyang ibalik si Leo sa ampunan at bumalik sa kanyang tahimik at malamig na mundo. Ngunit sa kauna-unahang pagkakataon sa kanyang buhay, ayaw na niyang bumalik sa dating siya.