Gusto ko siyang sorpresahin. Walang nakakaalam sa aming barrio na ngayon ang dating ko. Bitbit ang tatlong malalaking balikbayan box na nakalulan sa likod ng arrendadong kotse, tinahak ko ang familiar na daan patungo sa aming bakuran sa San Isidro. Inisip ko ang kaniyang magiging reaksyon: ang kaniyang matamis na ngiti, ang maiinit na yakap, at ang paborito kong sinigang na tiyak na iluluto niya para sa akin.
Ngunit pagbaba ko ng sasakyan sa kanto ng aming kalye, hindi ang pangarap kong eksena ang sumalubong sa akin.
Sa tapat ng maliit na sari-sari store ng aming kapitbahay na si Aling Nena, may nakatayong isang matandang babae. Nanuyo ang aking lalamunan at tila napakuwal ang aking hininga. Ang kaniyang suot ay lumang duster na may napakaraming tahi at nakatagpi-tagpi, malayo sa mga mamahaling damit na madalas kong ipabilin sa kaniya. Mas payat siya kumpara sa huling tawag namin sa video call, at bakas ang lalim ng pagod sa kaniyang mga mata.
“Aling Nena, baka naman po pwedeng makahingi muna ng kahit dalawang salop lang ng bigas…” marahang pakiusap ng matanda, nakatungo ang ulo at hawak ang isang blangkong plastic bag. “Kahit ipagpalit ko na lang po muna rito ang huling pares ng tsinelas ko. Babayaran ko rin po pagdating ng allowance ko…”
“Naku, Nanay Rosa, pampalugi ka naman e! Ang laki na ng utang mo sa listahan ko, tapos bigas na naman?” iritableng sagot ng tindera.
Nawalan ng lakas ang aking mga binti. Ang babaeng iyon—na namamalimos ng kaunting bigas para lang may makain sa araw na ito—ay ang aking ina. Ang ina na pinapadalhan ko ng milyun-milyong piso taon-taon.
Nalaglag ang bitbit kong bagahe sa semento. Dumagundong ang galit, pagtataka, at matinding dalamhati sa aking dibdib. Nasaan ang perang ipinapadala ko buwan-buwan?
(Itutuloy sa Part 2…)
Walang kasidlan ang galak sa puso ko habang nakatitig sa bintana ng eroplano. Pagkalipas ng limang taong pakikipagsapalaran bilang overseas worker sa Gitnang Silangan, sa wakas ay makakauwi na rin ako. Sanlaksa ang pawis at puyat ang ipinuhunan ko para maibigay ang maginhawang buhay sa aking ina. Buwan-buwan, walang bawas kong ipinapadala sa kaniyang bank account ang $38,000—ang buo kong sahod at bonus bilang senior project manager—para siguraduhing wala na siyang iisipin pang bayarin, pagkain, o anumang pangangailangan.
Gusto ko siyang sorpresahin. Walang nakakaalam sa aming barrio na ngayon ang dating ko. Bitbit ang tatlong malalaking balikbayan box na nakalulan sa likod ng arrendadong kotse, tinahak ko ang familiar na daan patungo sa aming bakuran sa San Isidro. Inisip ko ang kaniyang magiging reaksyon: ang kaniyang matamis na ngiti, ang maiinit na yakap, at ang paborito kong sinigang na tiyak na iluluto niya para sa akin.
Ngunit pagbaba ko ng sasakyan sa kanto ng aming kalye, hindi ang pangarap kong eksena ang sumalubong sa akin.
Sa tapat ng maliit na sari-sari store ng aming kapitbahay na si Aling Nena, may nakatayong isang matandang babae. Nanuyo ang aking lalamunan at tila napakuwal ang aking hininga. Ang kaniyang suot ay lumang duster na may napakaraming tahi at nakatagpi-tagpi, malayo sa mga mamahaling damit na madalas kong ipabilin sa kaniya. Mas payat siya kumpara sa huling tawag namin sa video call, at bakas ang lalim ng pagod sa kaniyang mga mata.
“Aling Nena, baka naman po pwedeng makahingi muna ng kahit dalawang salop lang ng bigas…” marahang pakiusap ng matanda, nakatungo ang ulo at hawak ang isang blangkong plastic bag. “Kahit ipagpalit ko na lang po muna rito ang huling pares ng tsinelas ko. Babayaran ko rin po pagdating ng allowance ko…”
“Naku, Nanay Rosa, pampalugi ka naman e! Ang laki na ng utang mo sa listahan ko, tapos bigas na naman?” iritableng sagot ng tindera.
Nawalan ng lakas ang aking mga binti. Ang babaeng iyon—na namamalimos ng kaunting bigas para lang may makain sa araw na ito—ay ang aking ina. Ang ina na pinapadalhan ko ng milyun-milyong piso taon-taon.
Nalaglag ang bitbit kong bagahe sa semento. Dumagundong ang galit, pagtataka, at matinding dalamhati sa aking dibdib. Nasaan ang perang ipinapadala ko buwan-buwan?
(Itutuloy sa Part 2…)