SAMPUNG TAON KONG TINIIS ANG NAKAPAPASONG INIT NG DISYERTO BILANG OFW PARA SA PAMILYA KO — PERO NAPAHAGULGOL AKO NANG ANG KAPITAN NG EROPLANONG SASAKYAN KO PAUWI AY ANG SARILI KONG ANAK!
Sampung taon. Sampung mahabang taon na ang bawat hininga ko ay may kalakip na buhangin at alikabok ng disyerto. Sampung taon na ang balat ko ay unti-unting nasusunog sa ilalim ng nakapapasong araw ng Gitnang Silangan. Sampung taon na ang bawat patak ng pawis ko ay katumbas ng bawat sentimo na ipinapadala ko pauwi sa Pilipinas, para sa aking pamilya, para sa aking anak.
Ako si Manuel, limampung taong gulang, isang hamak na construction worker sa Dubai. Ang aking kwento ay hindi iba sa kwento ng libu-libong OFWs na nagsasakripisyo para sa kinabukasan ng kanilang mga mahal sa buhay. Pero ang sa akin, mayroong isang espesyal na dahilan, isang pangarap na binuo ko habang nakikipagbuno sa init at hirap ng trabaho. Ang pangarap na makita ang aking anak na si Gabriel, na magkaroon ng magandang kinabukasan, na hindi na niya maranasan ang hirap na pinagdaanan ko.
Noong umalis ako, sampung taong gulang pa lang si Gabriel. Isang matalino at masayahing bata. Ang bawat video call namin ay puno ng tawanan at kwentuhan tungkol sa kanyang pag-aaral, tungkol sa kanyang mga pangarap. Sa bawat pagod ko, ang mukha niya sa screen ang aking lakas, ang kanyang boses ang aking inspirasyon.
Nagtatrabaho ako sa isang malaking construction site. Ang init ay hindi biro. May mga araw na pakiramdam ko ay matutunaw na ang aking katawan. Pero sa bawat oras na gusto ko nang sumuko, iniisip ko si Gabriel. Iniisip ko ang kanyang mga matang nagniningning habang nagkukwento tungkol sa kanyang pangarap na maging piloto. Isang pangarap na tila napakalayo para sa amin, ngunit pilit kong pinanghahawakan.
Nagpadala ako ng pera para sa kanyang pag-aaral. Nag-enrol siya sa isang sikat na aviation school sa Pilipinas. Ang bawat balita tungkol sa kanyang tagumpay ay isang malaking kagalakan para sa akin. Nang makapagtapos siya ng pag-aaral, hindi ko napigilan ang mapaluha. Ang pangarap namin ay unti-unti nang nagkakatotoo.
Ngayong araw, sampung taon pagkatapos kong umalis, sa wakas ay makakauwi na ako. Ang aking kontrata ay natapos na, at desidido na akong manatili sa Pilipinas kasama ang aking pamilya. Nasasabik na akong makita si Gabriel, ang aking asawang si Elena, at ang aming maliit na bahay na ngayon ay mas maayos na dahil sa aking mga pinaghirapan.
Naghahanda na ako para sa aking biyahe. Ang aking maleta ay puno ng mga pasalubong para sa aking pamilya. Habang papunta ako sa airport, hindi ko maiwasang makaramdam ng halo-halong emosyon. Kaba, pananabik, at kaunting lungkot dahil iiwan ko na ang lugar na naging tahanan ko sa loob ng sampung taon.
Nakarating na ako sa airport. Maraming tao, karamihan ay mga OFWs din na tulad ko, masaya at nasasabik na makauwi. Pagkatapos ng check-in at security process, naghihintay na ako sa boarding gate. Ang oras ay tila bumabagal habang papalapit ang aming flight.
Sa wakas, nagsimula na ang boarding process. Sumakay na ako sa eroplano, isang malaking Philippine Airlines na eroplano. Ang bawat hakbang ko sa loob ng eroplano ay puno ng pananabik. Nahanap ko na ang aking upuan, at nag-settle down na ako.
Habang naghihintay na mag-take off, isang boses ang narinig sa intercom. Ang boses ng kapitan. Isang pamilyar na boses. Ang boses na nagpatigil sa aking mundo, ang boses na nagpabilis ng tibok ng aking puso. Ang boses ni Gabriel.
Abangan ang susunod na bahagi ng kwento!