Iyon ang huling mga salitang binitiwan ni Marco bago kami sumakay ng eroplano papuntang Mactan. Dalawang taon naming pinagplanuhan ang aming honeymoon. Dalawang taon kong hinintay ang pagkakataong ito para maramdaman na ako ang pinakamahalagang babae sa buhay ng asawa ko.
Ngunit sa mismong araw ng aming flight, dumating siya na may kasamang tawa: si Bianca, ang kanyang sexy, ambisyosa, at laging nakadikit na sekretarya.
Sa buong oras ng biyahe, nasa Business Class sila habang magkatabi, nagtatawanan at tila nakalimutang may asawang nakaupo ilang linya sa likod nila. Sa bawat hagikhik ni Bianca at sa bawat paghipo nito sa balikat ng asawa ko, paunti-unting nadudurog ang puso ko—hanggang sa pumasok ang galit na pumurol sa lahat ng sakit.
Hindi ako umiyak. Sa halip, kinuha ko ang aking handbag habang nasa eroplano pa kami at tahimik na ginawa ang isang planong magpapabago sa buhay ni Marco kailanman.
Nang lumapag ang eroplano sa Cebu, unang bumaba sina Marco at Bianca. Busy si Marco sa pakikipagtawanan kaya hindi man lang niya napansing huli akong lumabas.
Sa baggage claim area, matagal na naghintay si Marco habang nakasabit sa braso niya si Bianca. Nakuha na nila ang maleta ni Bianca, at sa wakas ay lumabas na rin ang kulay itim na luggage ni Marco.
Ngunit wala ako sa paligid.
“Nasaan na ba ‘yung babaeng ‘yon? Sobrang bagal!” inis na usal ni Marco habang kinukuha ang kanyang telepono para tawagan ako.
Ilang beses siyang tumawag, ngunit direkta itong napupunta sa voicemail. Nagsimula nang mainip at mabwisit si Marco. “Aba, nagmamagaling. Iniwan pa ako!”
“Babe… I mean, Sir Marco, baka pumunta lang sa restroom?” malambing na singit ni Bianca. “Buksan mo muna kaya ‘yang luggage mo? Kunin natin ‘yung dokumento para habang hinihintay natin si Leah, mabasa ko na.”
Dahil sa gigil at inis, ibinaba ni Marco ang maleta sa gilid at mabilis na pinalitad ang combination lock.
Click.
Nang buksan ni Marco ang zipper ng kanyang maleta, halos huminto ang mundo niya. Wala roon ang kanyang mga branded na damit para sa bakasyon. Wala roon ang kanyang laptop. At lalong wala roon ang mga kontratang kailangan niyang pirmahan sa negosyo.
Ang laman ng maleta ay:
-
Isang makapal na folder: Naglalaman ng mga litrato nina Marco at Bianca sa iba’t ibang hotel, kasama ang kopya ng kanilang mga palihim na credit card transactions.
-
Ang divorce at annulment papers: May pirma ko na at nakahanda nang ihain sa korte.
-
Isang flash drive: Na may nakasulat na “Property & Fraud Evidence”.
-
Isang maikling sulat: Nakatupi sa ibabaw ng mga papeles.
Habang nanginginig ang mga kamay ni Marco, binuksan niya ang sulat at binasa:
“Marco,
Nang lumapag ang eroplano, wala na ako—dahil hindi ako sumakay sa susunod mong buhay. Habang busy kayo ni Bianca sa eroplano, ginamit ko ang oras para i-transfer ang lahat ng share ko sa kumpanya at i-freeze ang joint accounts natin gamit ang Special Power of Attorney na pinalagdaan ko sa ‘yo noong isang linggo.
Ibinenta ko na rin ang bahay natin sa Maynila. Ang maletang hawak mo ang tanging natitira sa ‘yo.
Happy Honeymoon sa inyong dalawa.”
Nanginig ang buong katawan ni Marco. Napatingin siya sa paligid, habang ang kulay ng kanyang mukha ay tuluyang namutla. Nawala ang kanyang pera, ang kanyang ari-arian, at ang kanyang negosyo—lahat sa loob ng isang oras.
Ano kaya ang susunod na gagawin ni Marco kapag nalaman niyang hindi lang pera ang nawala sa kanya?
Nang mabasa ni Marco ang sulat, tila nawalan ng lakas ang kanyang mga binti. Napaluhod siya sa malamig na sahig ng Mactan-Cebu International Airport habang nakatitig sa mga papel sa loob ng maleta.
“Sir Marco? Ano ‘yan? Anong nangyayari?” tanong ni Bianca habang nanginginig din ang boses. Kinuha niya ang isa sa mga litrato mula sa folder—isang malinaw na kuha sa kanila noong nagbakasyon sila sa Tagaytay habang nagpapanggap si Marco na may “out-of-town business meeting.”
“Diyos ko… Marco, pano ‘to? Yung kontrata sa Cebu investors?” hysteric na sigaw ni Bianca.
“M-mga account ko…” nauutal na utal na usal ni Marco. Mabilis niyang kinuha ang kanyang phone at binuksan ang kanyang online banking app.
Access Denied. Account Suspended.
Maging ang kanyang credit cards, na pinalitan ko ang authorization sa ilalim ng pangalan ng kumpanya—na pamilya ko ang may ari ng 60% ng shares—ay offline na rin. Noong nakaraang linggo, noong pinapirma ko siya ng “routine corporate update” habang puyat at nakainom siya, hindi niya binasa na Special Power of Attorney at Share Transfer Deed pala ang nilalagdaan niya. Ipinasa niya sa akin ang buong kontrol ng kumpanya.
Nang subukan niyang tawagan ang kanyang Vice President, mabilis itong sumagot.
“Marco, nasaan ka?” bungad ng VP. “Pumasok ang mga abogado ng asawa mo kaninang umaga. May court order na ibinaba. Suspendido ka sa posisyon mo habang iminumbestipahan ang ginawa mong paggastos ng pondo ng kumpanya para sa mga personal mong biyahe kasama ang sekretarya mo. At Marco… tinanggal na rin si Bianca sa system.”
Napatingin si Marco kay Bianca. Ang dating “sweet” at maasikasong sekretarya ay biglang nagbago ang mukha. Nawala ang lambing. Nawala ang pagiging sweet.
“Ano?! Wala na tayong pera?!” galit na sigaw ni Bianca. “Ibig sabihin, wala ring bayad ang biyahe na ‘to?! Wala akong pambayad sa hotel!”
“Bianca, tumahimik ka muna! Nawala ang lahat sa akin!” sigaw ni Marco pabalik.
“Pwes, ayoko nang madamay sa kalokohan mo! Magdusa ka mag-isa!” Pagkasabi niyon, hinila ni Bianca ang sarili niyang luggage at mabilis na naglakad palabas ng airport, iniiwan si Marco na walang pera, walang kasama, at walang babalikan.
Habang nakatulala si Marco sa gitna ng dagsa ng mga turista, tumunog ang kanyang telepono. Isang text message mula sa isang hindi kilalang numero.
“Marco, huwag mo nang subukang bumalik sa bahay natin sa Forbes Park. Nabili na iyon ng bagong may-ari at pinalitan na ang mga locks. Ang natitirang damit mo ay nasa dalawang garbage bag sa guard house. At pala… tingnan mo ang balita sa TV ngayon.”
Mabilis na tumakbo si Marco sa malapit na coffee shop sa airport kung saan nakabukas ang isang news channel. Lumabas sa screen ang flash report:
“Pamilya ng kilalang negosyante, inihain ang serye ng kasong Adultery at Estafa laban sa dating CEO; Ari-arian, frozen na ng korte.”
Napahawak si Marco sa kanyang ulo. Lumapit ang security guard ng airport sa kanya dahil nakaharang siya sa daanan.
“Sir, ma’am? Bawal po mag-stay nang matagal dyan kung hindi na po kayo magbi-byahe. Baka pwedeng pakilipat ‘yang maleta niyo,” sabi ng guard.
Kinapa ni Marco ang kanyang bulsa. May natitira siyang limang daang piso—ang tanging cash na nasa pitaka niya. Wala siyang sasakyan, wala siyang matutuluyan sa Cebu, at wala na siyang pangalang babalikan sa Maynila.
Sa kabilang banda, habang nakatayo ako sa VIP Lounge ng airport bago sumakay ng flight papuntang Switzerland, tinitigan ko ang huling litrato naming dalawa na binura ko na sa aking phone.
Hindi lang pera at ari-arian ang nawala kay Marco. Nawala rin sa kanya ang tanging taong totoong nagmahal sa kanya noong wala pa siyang kahit ano.
Nais mo pa bang ipagpatuloy ang kuwento para sa Part 3 kung saan maghaharap sila sa korte?