Dumaan muna ako sa isang pastry shop para bumili ng bulaklak at mga paboritong pagkain ng kapatid ko. Bitbit ang malalaking bag ng regalo at bulaklak, mabilis akong umakyat sa ikatlong palapag ng ospital kung saan naroroon ang maternity ward. Habang naglalakad sa amoy-alkohol at tahimik na hallway, abot-langit ang ngiti ko. Inilabas ko ang phone ko para tawagan si Mark kung papunta na siya, ngunit diretso ito sa voicemail. Naisip ko na baka nagmamaneho na siya papunta rito.
Nang makarating ako sa tapat ng Room 304, bahagyang nakabukas ang pinto. Nakarinig ako ng mahihinang humahagikgik at bulungan mula sa loob. Ngumiti ako nang malapad, inakalang naglalambingan na ang mag-asawang Bea at ang kaniyang mister. Ngunit habang unti-unti kong itinutulak ang pinto para surpresahin sila, biglang huminto ang ikot ng mundo ko.
Sa gilid ng kama, katabi ng duyan ng bagong silang na sanggol, hindi ang bayaw ko ang nakatayo.
Si Mark. Ang asawa ko.
Nakatayo siya roon, nakatitig sa baby na may hindi maipaliwanag na lambing sa kaniyang mga mata. Ngunit ang mas lalong nagpadurog sa puso ko ay ang mga kamay niya—mahigpit niyang hawak ang kamay ng kapatid ko, habang nakalapat ang kaniyang mga labi sa noo ni Bea.
“Salamat,” marahang bulong ni Mark kay Bea habang pinupunasan ang luha nito. “Kamukhang-kamukha mo siya. At wakas, magiging pamilya na rin tayo.”
Nalaglag ang bitbit kong mga regalo at bulaklak sa sahig. Sa gitna ng katahimikan ng kwarto, ang kalagaskas ng mga gamit ko ang nagpalingon sa kanilang dalawa sa akin. Dito nagtagpo ang aming mga mata—ang gulat, takot, at pagtataksil na sabay-sabay na sumabog sa loob ng silid.
Nabalot ng nakatutulilak na katahimikan ang buong silid. Nananatiling nakatitig sa akin si Mark, habang ang kamay niya ay unti-unting kumalas sa pagkakahawak kay Bea. Ang mga mukha nila, na pinaliligiran ng puting ilaw ng ospital, ay biglang nawalan ng kulay. Si Bea, na bahagya pang nanghihina dahil sa panganganak, ay napakapit nang mahigpit sa kumot habang mabilis na pumupula ang kaniyang mga mata sa takot at hiya.
“L-Lia…” halos walang boses na sabi ni Mark. Nanginginig ang kaniyang mga labi habang dahan-dahan siyang humahakbang pabalik, malayo sa kama at sa duyan ng sanggol. “Nagkakamali ka sa nakikita mo. Pakinggan mo muna ako—”
“Huwag mong subukang magsinungaling, Mark!” sigaw ko. Bawat salita ay parang kutsilyong sumasaksak sa sarili kong dibdib. Nanginginig ang buo kong katawan, at ang mga luhang kanina pa gustong pumatak ay tuluyan nang umagos. “Lahat narinig ko! Lahat nakita ko! Ano ‘to?!”
Nanatiling tahimik si Bea, ngunit ang pabilis nang pabilis na tunog ng heart monitor sa tabi niya ang nagpapakitang hindi rin siya mapakali. Hindi ako makaniwala. Ang kapatid ko—ang taong pinalaki at pinrotektahan ko—at ang lalaking pinagkatiwalaan ko ng aking buhay, ay may lihim palang ugnayan sa likod ko.
“Ate, patawarin mo ako…” hikbi ni Bea habang itinatakpan ang kaniyang mukha. “Hindi ko gustong mangyari ‘to—”
“Hindi mo gustong mangyari?!” hindi ko napigilang isigaw. “Pinalaki kita, Bea! Ibinigay ko ang lahat sa ‘yo! At ikaw, Mark… pitong taon tayong kasal. Bakit? Bakit ang sarili ko pang kapatid?”
Dumating ang sandali kung kailan hindi na nakapagsalita si Mark. Ang kaniyang katahimikan ay sapat na upang kumpirmahin ang pinakamasakit na katotohanan: ang batang nasa loob ng duyan, ang sanggol na akala ko’y pamangkin ko, ay anak ng sarili kong asawa.
Naramdaman ko ang pag-ikot ng aking paligid. Bawat ingay mula sa hallway ng ospital ay parang lumalayo, habang ang sakit sa aking dibdib ay lalong tumitindi. Yumuko ako para pulutin ang aking bag, ngunit hindi ko na kayang manatili pa sa silid na iyon. Tumalikod ako at mabilis na tumakbo palayo, hindi pinapansin ang pagtawag ni Mark sa aking pangalan habang sinusundan niya ako sa corridor.