Ngunit ngayong araw, magbabago ang lahat.
Nakatayo ako sa tapat ng limampung milyong pisong mansyon na palihim kong binili sa isang eksklusibong subdibisyon. Malalaking salaming bintana, matataas na kisame, at malawak na bakuran na may sariling swimming pool. Hininga ko nang malalim ang malamig na hangin ng tagumpay. Wala akong pinagsabihan. Gusto ko silang surpresahin—gusto kong makita ang mga mukha nila kapag sinabi kong: “Akin ‘to, at para sa atin ‘to.”
Subalit habang slowly na bumubukas ang awtomatikong gate, nawala ang ngiti sa aking mga labi.
Isang malaking 10-wheeler truck ang nakaparada sa mismong driveway. May tatlong taong abalang-abala sa pagbababa ng mga kahon, muwebles, at malalaking bagahe.
“Diyan niyo ilagay ang sofa sa gitna ng sala! Baka m scratch ‘yan, mahal ‘yan!” sigaw ng isang pamilyar na boses ng babae.
Nanlamig ang buo kong katawan. Si Ate Glaiza.
Sa tabi niya, nakatayo ang asawa niyang si Mark na nakapamaywang at nag-uutos sa mga pahinante, habang hawak ang isang baso ng mamahaling alak na galing sa built-in bar ng bahay. At sa hindi kalayuan, nakaupo sa isang napakalaking armchair si Nanay Cely, nakangiti habang pinagmamasdan ang buong paligid.
“Nay, siguraduhin mong sa ikalawang palapag ang kwarto namin ni Mark, ‘di ba? Mas malaki ‘yun at may balcony!” maarteng sabi ni Ate Glaiza.
“Oo, anak. Sa atin na ang bahay na ‘to. Deserve natin ‘to pagkatapos ng lahat ng hirap natin,” sagot ni Nanay habang hinahaplos ang velvet na upholstery ng upuan.
Mabilis na bumilis ang tibok ng dibdib ko. Pumasok ako sa loob ng gate, pinalutang ang tunog ng aking mga hakbang sa semento. “Anong ginagawa niyo rito?”
Biglang natigilan ang tatlo. Nanlaki ang mga mata ni Ate Glaiza, habang halos maibuga ni Mark ang iniinom niya. Si Nanay naman ay napatayo, nakatitig sa akin na tila nakakita ng multo.
“B-Bakit ka nandito?” nauutal na tanong ni Ate Glaiza. “Kailan ka pa umuwi mula sa ibang bansa?”
“Mas magandang itanong,” malamig kong sagot habang itinuro ang mga gamit nilang nakatambak sa mismong sala ng bahay ko, “Bakit niyo inililipat ang mga gamit niyo sa bahay KO?”
Sandaling naghari ang nakatutuling na katahimikan sa loob ng sala. Pinagmasdan ko ang bawat isa sa kanila—si Ate Glaiza na unti-unting napalitan ng galit ang gulat sa mukha, si Mark na pilit nagmamatapang kahit halatang nanginginig ang kamay, at si Nanay na nakataas ang kilay.
Isang malakas na halakhak ang pumatid sa katahimikan. Si Ate Glaiza.
“Bahay MO?” halos mabulunan siya sa katatawa. “Ano ‘to, biro? Nauntog ba ang ulo mo sa abroad? Huling balita namin naghuhugas ka lang ng plato roon, Tapos ngayon uumuwi ka rito at mag-aangkin ng 50-million pesos na mansyon?”
“Akin ang bahay na ‘to, Ate,” may diin kong sabi, sabay angat ng kulay-gintong susi at ang papeles na nakatagilid sa aking bag.
Inagaw agad ni Mark ang babasaging baso at mabilis na humakbang patungo sa akin. “Wag ka ngang magmarunong! Nabili ang bahay na ‘to sa ilalim ng pangalan ng Nanay mo! Kami ang nag-asikaso ng mga papel dito sa Pilipinas gamit ang perang ipinadala galing sa isang ‘anonymous investor’. At dahil matanda na si Nanay, inilipat na niya ang karapatan sa aming mag-asawa!”
Napatigil ako. Nanlamig ang buo kong katawan—hindi dahil sa takot, kundi dahil sa matinding pagkakadiskubre.
Ang perang pinaghirapan ko… Ang perang ipinadala ko sa tulong ng aking abogado para palihim na bayaran ang broker at ilagay muna sa trust fund bago ako makauwi—ginamit nila ang pangalan ni Nanay para pekehin ang turnover at maangkin ito!
“Nagsusumikap ka lang sa abroad para magpadala ng barya-barya buwan-buwan, Tapos babalik ka rito para agawin ang pinaghirapan ng pamilya mo?” sumbat ni Nanay Cely, habang nakaturo ang daliri sa mukha ko. “Walang utang na loob! May bahay ka na bang nabili sa talambuhay mo? Dito kami titira ng kapatid mo at ng asawa niya. Kung gusto mong makitira, doon ka sa kwarto ng kasambahay sa likod!”
“Hindi niyo ‘to pinaghirapan,” malamig kong sabi habang dahan-dahang kinukuha ang aking telepono mula sa bulsa. “Ninakaw niyo ang identity ko. At peke ang mga pirma sa sinasabi niyong transfer document.”
“Tawagan mo man ang pulis, walang maniniwala sa ‘yo!” asik ni Ate Glaiza habang nagpa-pamaypay. “Sino ba ang may hawak ng mga dokumento rito? Kami! Isang mahirap na OFWs lang ang haharap sa pamilya namin?”
Dinikit ko ang telepono sa aking tainga. Bago pa sila makahakbang para itulak ako palabas, narinig ang malakas na wang-wang ng tatlong sasakyan ng pulis na huminto sa tapat ng gate, kasunod ang isang itim na SUV kung saan bumaba ang aking legal counsel at ang mismong pambansang head ng Land Registration Authority.
“Ate… Nay…” ngumiti ako nang bahagya habang nakatingin sa kanila. “Hindi niyo ba talaga itatanong kung kanino nakapangalan ang remittance company na nagpasok ng 50 milyon?”