Nakatitig ako sa ceiling fan ng aming luxury villa dito sa El Nido. Mabagal ang ikot nito, tila kasabay ng pintig ng puso kong gustong kumawala sa aking dibdib. Alas-dos na ng madaling-araw.
Sa tabi ko, naramdaman ko ang paggalaw ni Bryan. Hinaplos niya ang buhok ko, dahan-dahan, hanggang sa maramdaman ko ang daliri niyang pumasok sa gilid ng tainga ko para siguraduhing wala akong malay.
“Mahal?” bulong niya.
Pinilit kong panatilihing mabagal at malalim ang aking paghinga. Walang kukurap. Walang gagalaw na daliri. Ginawa ko ang lahat para magmukhang tulog na tulog dahil sa “pambihirang gatas” na ipinainom niya sa akin bago kami natulog.
Noong ibigay niya ang basong iyon, puno ng tamis ang kanyang mga mata. “Inumin mo ‘to, Weng. Para masarap ang tulog mo pagkatapos ng mahabang biyahe natin.” Pero nakita ko ang bahagyang pagkabasa ng kanyang kamay habang inihahalo ang maliit na tabletang itinago niya sa kanyang bulsa. Nung tumalikod siya para kumuha ng tuwalya, mabilis kong itinapon ang gatas sa paso ng halaman sa tabi ng balkonahe at nag-iwan lang ng kaunti sa labi ko para magmukhang naubos ko.
Akala ko praning lang ako. Akala ko dulot lang iyon ng pagod. Handa ko nang pagalitan ang sarili ko sa pagiging suspisyoso sa sarili kong asawa—hanggang sa narinig ko ang pag-ring ng kanyang telepono sa banyo.
Bahagyang nakabukas ang pinto. Dahil tahimik ang gabi at malakas ang hangin mula sa dagat, malinaw kong narinig ang bawat salitang lumabas sa bibig ng lalaking pinangakuan kong mamahalin hanggang dulo.
“Naitapon ko na ang kalahati ng gamot sa tiyan niya, pare. Tulog na tulog na. Walang kaimik-imik,” mahinang tawa ni Bryan sa kabilang linya. “Bukas ng gabi, magse-set up ako ng late-night boat tour. Ako mismo ang magmamaneho. Pagdating sa gitna ng dagat sa pagitan ng Miniloc at Coron, isang tulak lang. Walang makakakita. Gagawa ako ng kwento na nalaglag siya habang nakadungaw.”
Naupos ang lakas ko sa narinig ko. Ang perang ipinamana sa akin ng lolo ko—ang ₱16 bilyon na ari-arian at cash na pormal na nailipat sa pangalan ko noong nakaraang linggo—iyon pala ang dahilan kung bakit napakabilis ng pag-alok niya ng kasal.
“Siguraduhin mo lang na maayos ang papers sa life insurance at trust fund,” dagdag pa ni Bryan habang nakatitig sa salamin. “Sa akin mapupunta ang lahat kapag nawala si Weng.”
Ngayong alas-dos ng madaling-araw, habang nakapikit ako at nararamdaman ang malamig niyang kamay sa mukha ko, alam kong nag-umpisa na ang laban para sa buhay ko.
Hinintay kong lumabas siya patungong balkonahe para magsigarilyo. Noong marinig ko ang pag-ihip ng hangin sa pinto, dahan-dahan kong iminulat ang aking mga mata. Walang luhang lumabas. Pinalitan ng galit ang takot sa puso ko.
Akala mo ba magiging biktima mo lang ako sa Palawan, Bryan? Hindi mo alam kung kanino nanggaling ang dugong pumapadoy sa mga ugat ko.
Sa sandaling narinig ko ang pagpikit ng lighter sa balkonahe, dahan-dahan kong inabot ang cellphone ko sa ilalim ng unan. Binabaan ko ang brightness sa pinakamadilim.
May limang oras pa bago sumikat ang araw. Limang oras para mag-isip ng paraan kung paano ko tatakasan ang lalaking tatlong buwan ko pa lang nakakasama sa bahay, pero handa na akong ipapakain sa mga pating ng Palawan.
Mabilis kong pinalitan ang passcode ng mga bangko at investment accounts ko. Sunod kong tinawagan sa encrypted messaging app si Attorney Roxas—ang matagal nang pamilyang abogado ng lolo ko na naging pangalawang ama ko na rin.
“Weng? Bakit ka tumatawag nang ganitong oras?” maingat nitong sagot.
Inilapit ko nang husto ang telepono sa labi ko, pabulong ngunit mabilis na isinalaysay ang lahat. “Narinig ko ang plano ni Bryan. May kasabwat siya. Papatayin niya ako bukas sa gitna ng dagat para sa ₱16 bilyon.”
Tahimik ang kabilang linya nang ilang segundo bago nagmura nang mahina si Atty. Roxas. “Makinig ka sa akin, iha. Huwag kang magpahalata. Huwag kang magpapakita ng takot. Ang akala niya, napainom ka niya ng pampatulog. Gamitin mo ‘yan.”
“Ano’ng gagawin ko?”
“May ari-arian ang lolo mo sa Puerto Princesa—may mga tauhan tayo roon na puwedeng sumundo sa ‘yo,” paliwanag ng abogado. “Pero kapag tumakbo ka ngayon habang nasa El Nido ka, madali ka niyang mahahabol o mahahanap bago ka makarating sa airport. Kailangan nating baligtarin ang laro. Pumayag ka sa boat tour bukas.”
Nanlamig ang buong katawan ko. “Pumayag? Atty., itutulak niya ako sa dagat!”
“Hindi ka mag-isang sasakay sa bangkang iyon,” mariing sagot ni Atty. Roxas. “Bukas ng umaga, magpapadala ako ng dalawang speedboat mula sa Coron na magtatago malapit sa rutang pupuntahan ninyo. Maglalagay din ako ng GPS tracker sa gamit mo. Sasakyan natin ang plano niya, pero sa huli, siya ang mahuhulog sa sarili niyang bitag.”
Pagkababa ng telepono, narinig ko ang mga hakbang ni Bryan pabalik sa silid. Mabilis kong itinago ang cellphone at muling pumatag ang aking paghinga.
Naramdaman ko ang paglubog ng kama sa gilid ko. Humiga siya ulit, at iniyakap ang kanyang braso sa aking baywang. Ang dating mainit na yakap na nagpapakilig sa akin ay para na ngayong kulungan ng isang biktima.
“Matulog ka lang nang mahimbing, mahal,” bulong ni Bryan sa tainga ko habang dahan-dahang hinahaplos ang braso ko. “Bukas, magiging malaya na ako.”
Pumikit ako nang mahigpit para pigilan ang pangangatog ng aking katawan.
Sige, Bryan, saip-isip ko habang nakatingin sa kadiliman ng silid. Magpakasaya ka sa pag-aakalang nauto mo ako. Dahil bukas sa gitna ng dagat, malalaman mo kung ano ang totoong nangyayari kapag ang isang biktima ang siyang gumawa ng sarili niyang bitag.