SA ARAW NG AMING KASAL, PINASAKAY AKO NG FIANCE KO SA RENTED TAXI PARA IBIGAY ANG MAIN WEDDING CAR SA KANYANG ASSISTANT — SUMAKAY AKO AT SINABI SA DRIVER: “HUWAG KANG PUPUNTA SA SIMBAHAN”
“Ibigay mo muna kay Cheska ang bridal car, sa lumang taxi ka na lang sumakay…” Labindalawang marangyang itim na kotse ang nakapila sa ibaba ng condo unit ko. Sa pinakaharap, nakaparada ang isang brand new na Rolls-Royce Phantom — ang bridal car na ako mismo ang pumili. Hinalikan ito ng libo-libong pulang rosas at baby’s breath. Araw ng kasal ko ngayon. Nakatayo ako sa harap ng salamin, suot ang isang mabusising bridal gown na gawa ng isang sikat na international designer. Sabi ng makeup artist ko habang inilalagay ang huling pahid ng lipstick, “Ma’am Alyssa, sa lahat ng naging bride ko, kayo na po ata ang pinakamaganda.” Nangiti ako nang tipid. Kinuha ko ang lagayan ng aking gown, isinuot ang aking Jimmy Choo heels, at humakbang palabas para bumaba na patungo sa simbahan. Ngunit bago pa man ako makatapak sa elevator, mabilis na lumapit sa akin ang aking fiancé na si Mark. Gwapo siya sa kanyang tailormade suit, pero walang bakas ng kagalakan sa kanyang mukha. Sa halip, puno ito ng pagkabalisa at alinlangan. Bigla niyang hinawakan nang mahigpit ang pulso ko. Sobrang higpit, hanggang sa mamula ang balat ko. “Alyssa, mag-usap muna tayo. Pakiusap, pagbigyan mo muna ako,” bungad niya, hindi man lang ako binalatan ng tingin ng paghanga. Tinitigan ko siya. “Bakit? Anong problema, Mark?” “Sumumpong na naman ang sakit sa puso ni Cheska.” Si Cheska na naman. Mula noong unang araw na nakilala ko ang babaeng ‘yun—ang tinataguriang “childhood best friend” ni Mark—parang kailanman ay hindi naging maayos ang lagay ng puso niya. Tuwing may importanteng okasyon sa buhay namin ni Mark, lagi siyang inaatake ng sakit. “Sinabihan siya ng doktor na bawal siyang mahanginan nang malakas,” tuloy-tuloy na paliwanag ni Mark, halatang worried na worried. “Puwede bang sa bridal car muna siya sumakay? Mas mainit doon at mas komportable.” Nangunot ang noo ko. “Ano? Ang Rolls-Royce? Mark, bridal car ‘yun. Ako ang ikakasal ngayon.” “Alam ko! Pero isip-isip din naman, Alyssa!” iritableng bulyaw niya, bagaman pabulong dahil sa mga taong nakapaligid. “Saan ka ba pwedeng sumakay? Doon sa huling kotse sa likod, kasama ng mga maid of honor mo. Maluwag naman doon!” Tumingin ako sa itinuro ng kanyang daliri. Sa pinakadulo ng pila ng labindalawang kotse, nakaparada ang isang lumang Toyota Corolla na kulay puti. May nakadikit na kulubot na papel na “JUST MARRIED” sa salamin sa likod. May gasgas ang pinto at parang anumang oras ay tatirik na sa kalsada. Rentadong taxi lang ito na ginawang backup vehicle. Habang sa tabi naman ng Rolls-Royce Phantom, nakatayo si Cheska. Hindi siya nakadamit bilang bridesmaid. Suot niya ay isang eleganteng puting dress na halos kapareho na ng disenyo ng gown ko. Naka-full makeup din siya at maayos ang buhok. Nang magtagpo ang mga mata namin, dahan-dahan siyang yumuko, humawak sa kanyang dibdib, at humihip ng mahinang ubo. Pero sa kabila ng kanyang panghihina, nakita ko ang bahagyang pagtaas ng gilid ng kanyang labi. Isang ngiti ng tagumpay. Isang ngiti na nagsasabing: Akin si Mark. Kahit sa araw ng kasal mo, ako pa rin ang uunahin niya. Muling humigpit ang hawak ni Mark sa kamay ko. Nakiusap ang kanyang mga mata. “Alyssa, ngayon lang naman. Pakiusap, huwag ka nang gumawa ng eksena. May sakit ‘yung tao. Huwag ka namang masyadong makasarili. Araw natin ‘to, ayokong masira lang dahil sa inggit mo.” Inggit? Tinitigan ko si Mark. Tinitigan ko ang lalaking minahal ko sa loob ng labindalawang taon. Nakatitig sa amin ang mga relatives, ang makeup team, ang mga photographer, at ang mga bridesmaids ko. Tumahimik ang buong paligid. Ang lahat ay naghihintay kung sasabog ako sa galit o iiyak. Ilang segundo akong nanahimik. At pagkatapos… bahagya akong natawa. Isang malamig at walang emosyong tawa. “Sige,” maikling sagot ko. Nakahinga nang maluwag si Mark. Parang nabawasan ng napakabigat na dusa ang kanyang dibdib. “Salamat, Alyssa! Kausapin na lang kita sa venue. Mag-iingat ka sa pagbiyahe,” mabilis niyang sabi sabay bitaw sa akin. Hindi man lang niya ako inalalayan sa gown ko. Mabilis siyang tumakbo patungo kay Cheska, inalalayan ang babae sa bewang, at personal na pinagbuksan ng pinto ng Rolls-Royce. Inilagay pa niya ang kanyang kamay sa ibabaw ng pinto para hindi maumpog ang ulo ni Cheska. Bago pumasok sa bridal car, lumingon muli si Cheska sa akin. May kasamang pagmamayabang ang kanyang mga mata habang kumakaway nang tila isang reyna. Xaxaksak ang sakit sa dibdib ko, pero hindi ako lumuha. Xaxaksak man ang katotohanan, unti-unting nangibabaw ang isang malamig na linaw sa aking pag-iisip. Xaxaksak sa akin ang huling 12 taon ng buhay ko—mga taong ginugol ko sa pag-aadjust, sa pagpaparaya, sa pag-intindi na “kaibigan lang” ni Mark si Cheska. Inayos ko ang hawak sa mabigat kong gown at naglakad patungo sa lumang puting taxi. “Ate Alyssa! Anong nangyayari? Bakit pumayag ka?!” inis at nag-aalalang tanong ng aking maid of honor na si Katrina. Humarap ako sa kanya at ngumiti nang napakatipid. “Kat, sumakay na kayo sa ibang sasakyan. Pumunta na kayo sa venue.” “Eh ikaw?!” “May aasikasuhin lang ako.” Sumakay ako sa likod ng lumang taxi. Ang amoy ng loob nito ay halo-halong usok ng sigarilyo at murang car air freshener. Ang drayber ay isang mama na nakasuot ng sando, halatang naiinip na sa kahihintay. “Miss, bridal car din ba ‘to? Saang simbahan o hotel ba ang tuloy natin?” tanong ng driver habang tumitingin sa rearview mirror. Sa labas ng bintana, nakita ko si Mark na nakatayo sa tabi ng Phantom, kumakaway sa akin habang sumisenyas ng “Salamat, babawi ako mamaya.” Inalis ko ang tingin ko sa kanya. Ibinaba ko ang salamin ng bintana at tumingin sa driver. “Kuya… huwag tayo pupunta sa hotel. Huwag din sa simbahan.” Nagtaka ang drayber. “Ha? Eh saan tayo pupunta, Ma’am? Kasal mo ngayon, ah?” Inabot ko sa kanya ang isang libong piso at ibinigay ang isang address. Isang lugar na walang nakakaalam—isang bagong condo unit na binuo ko gamit ang sarili kong pera, na hindi kailanman nalaman ni Mark. “Diyan tayo pupunta, Kuya. Bilisan mo lang,” malamig kong sabi. Umaandar ang kotse, kumalabit ang makina, at dahan-dahang lumayo sa pila ng labindalawang luxury cars. Habang ang buong entourage ay patungo sa nakatakdang kasal sa Manila Hotel, ako naman ay papunta sa kabilang direksyon ng lungsod. Ilang minuto lang ang nakalipas, nagsimula nang manginig ang cellphone ko. Mark Calling… In-off ko ang tawag. Mark Calling… In-off ko ulit. Pangatlo, pang-apat, pang-lima… Hanggang sa magkasunod-sunod na rin ang mga text galing sa pamilya niya. Malamig kong pinatay ang cellphone ko. Ikinabit ko ang panibagong SIM card sa aking pangalawang phone. Nag-type ako ng isang maikling mensahe para sa aking mga magulang: “Mama, Papa, ikansela niyo na po ang kasal. Sabihan niyo na rin ang mga bisita na umuwi na. Maayos po ako. Huwag kayong mag-alala sa akin. Hindi ko na tutuloy ang kasal sa lalaking kailanman ay hindi ako pinili.” Pagkadating ko sa sarili kong condo unit, umakyat ako sa elevator nang mag-isa, bitbit ang napakabigat na gown. Binuksan ko ang pinto gamit ang aking fingerprint reader. Pumasok ako sa tahimik at malinis na sala. Puno ng katahimikan ang paligid. WALANG Mark. WALANG Cheska. WALANG pamilya ng lalaki na laging nangingialam sa buhay ko. Hinubad ko ang aking Jimmy Choo heels at naglakad nang nakapaa patungo sa malaking salamin na nakaharap sa tanawin ng siyudad. Tinitigan ko ang sarili ko sa salamin. Ang ganda ko pa rin. Pero ang gown na ‘to… ang gown na ‘to ay simbolo ng labindalawang taong pagiging pangalawa ko lang sa buhay ng lalaking inakala kong magiging katuwang ko habangbuhay. Kumuha ako ng isang malaking gunting sa kusina. Pumunta ako sa gitna ng sala, inihain ang mga dulo ng mamahaling tela ng aking gown… At dahan-dahan kong itinapat ang gunting sa laylayan nito. CRACK. Isang malakas na gupit ang yumakap sa katahimikan ng kwarto.
Ang bawat pagbaon ng gunting sa mamahaling tela ay parang pagpunit sa labindalawang taong pananahimik at pagpaparaya. Gupit dito, laslas doon. Ang puntas, ang mga pambihirang perlas, ang sutlang hinabi sa Pransya—lahat iyon ay bumagsak sa sahig bilang basahan.
Nang matanggal ko ang buong gown, kumuha ako ng lighter sa drawer. Hindi ko sinunog ang buong condo, pero sinilaban ko ang dulo ng belo sa ibabaw ng metal na basurahan. Pinanood ko itong matupok hanggang sa maging abo.
Naligo ako nang matagal. Hinugasan ko ang makakapal na pampaganda sa aking mukha, ang hairspray sa aking buhok, at ang amoy ng usok ng taxi. Paglabas ko, nagsuot ako ng simpleng oversized shirt at shorts, nagtimpla ng mainit na kape, at naupo sa balkonahe.
Alas-tres na ng hapon. Ayon sa orihinal na iskedyul, dapat ay nagpapalitan na kami ng sumpaan ni Mark sa altar.
Samantala, sa Manila Hotel at sa makasaysayang simbahan, nagkakagulo na ang lahat.
Dumating ang labing-isang luxury car at ang pinakaaabangang Rolls-Royce Phantom sa harapan ng simbahan. Ang mga bisita, kabilang ang mga kilalang negosyante at matataas na opisyal na koneksyon ng aking pamilya, ay nakatayo na at nag-aabang sa pagbaba ng bride.
Nang bumukas ang pinto ng Phantom, hindi ang marangyang belo ng bride ang bumungad. Bumaba si Cheska, nakasuot ng halos kaparehong puting damit, nakangiti nang pabebe habang umaalalay sa kanyang dibdib.
Natahimik ang buong patio.
“Nasaan ang bride?” bulong-bulungan ng mga tao. “Bakit si Cheska ang laman ng bridal car?”
Doon lang napagtanto ni Mark na wala pa ang lumang taxi na sinakyan ko. Lumipas ang tatlumpung minuto. Isang oras. Dalawang oras. Hindi na maipinta ang mukha ng mga magulang ni Mark. Si Cheska naman, patuloy ang pag-arte, “Mark, baka na-traffic lang si Alyssa… pero masakit na talaga ang dibdib ko, puwede mo ba akong samahan muna sa holding room?”
Ngunit bago pa makasagot si Mark, lumabas ang aking ama mula sa loob ng simbahan. Hawak niya ang mikropono na konektado sa malalaking speaker sa labas.
Malamig ang boses ni Papa. Walang luha, walang panginginig.
“Sa lahat ng aming mga kagalang-galang na bisita, humihingi ang pamilya Lopez ng paumanhin. Walang kasalang magaganap ngayong araw. Ang aking anak na si Alyssa ay hindi magpapakasal sa isang lalaking walang respeto sa kanyang magiging asawa at mas inuuna ang ibang babae kaysa sa sarili niyang bride.”
Umugong ang malalakas na singhap at bulungan.
“Tito, sandali lang po! Nagkakamali kayo!” sigaw ni Mark, namumutla habang patakbong lumalapit sa aking ama. “Nasa daan lang si Alyssa! Nagkausap kami kanina—”
“Huwag mo akong matawag-tawag na Tito,” putol ng aking ama, bago ibinaba ang mikropono at hinarap si Mark nang mukhaan. “Tiningnan mo ba kung sinong may-ari ng Rolls-Royce na ‘yan? Tiningnan mo ba kung sinong nagbayad sa reception, sa simbahan, at sa halos pitumpung porsyento ng kapital ng kumpanya mo?”
Napatigil si Mark. Nanlaki ang kanyang mga mata.
“Binayaran lahat ‘yan ni Alyssa gamit ang sarili niyang pondo at negosyo,” patuloy ni Papa. “At dahil walang kasal, ipapa-pull out ng pamilya ko ang lahat ng shares, sponsorship, at koneksyon sa kumpanya mo simula sa oras na ito. Kunin mo ang pekeng may sakit mong ‘best friend’ at lumayas kayo sa harap ko.”
Kinagabihan, pumutok ang balita sa social media. May kumuha ng video kung paano pinalayas si Mark at Cheska sa venue, kung paano binawi ng towing company ang Rolls-Royce Phantom sa mismong tapat ng simbahan dahil nakapangalan pala ito sa akin, at kung paano naiwang tulala si Mark habang suot ang kanyang mamahaling suit sa gitna ng kalsada.
Nang buksan ko ang aking lumang phone makalipas ang tatlong araw, bumugso ang mahigit pitong daang missed calls at libo-libong mensahe.
Halos magmakaawa si Mark sa kanyang mga text: Alyssa, please! Usap tayo! Hindi totoo ‘yung iniisip mo! Nag-aalala lang ako sa kalagayan ni Cheska noon! Alyssa, babagsak ang kumpanya ko, binawi ng bangko ang mga loan dahil nag-pull out ang pamilya mo! Nasaan ka ba?! Mahal kita, ikaw ang gusto kong pakasalan!
May mensahe rin galing kay Cheska: Alyssa, kasalanan ko ang lahat. Patawarin mo na si Mark, huwag mong sirain ang buhay niya dahil lang sa akin. Aalis na ako sa buhay niyo, bumalik ka lang sa kanya…
Binasa ko ang mga ito habang umiinom ng sariwang orange juice sa loob ng airport lounge. Nakangiti ako—isang totoong ngiti ng kalayaan.
Wala akong balak sumagot, makipagkita, o magpaliwanag pa. Ang labindalawang taon ay sapat na panahon para patunayan ng isang tao kung sino ang mahalaga sa kanya. Kung kailangan pa niyang mawalan para matutong magpahalaga, problema na niya iyon at hindi ko na responsibilidad.
Ibinigay ko ang aking boarding pass sa flight attendant papuntang Switzerland—ang honeymoon trip na ako rin ang nagbayad, pero ngayon ay solo travel na para sa sarili kong kapayapaan.
Bago ako tuluyang tumawid sa boarding gate, itinapon ko ang lumang SIM card sa basurahan.
Sa wakas, ako naman ang sumakay sa sarili kong sasakyan, patungo sa sarili kong destinasyon, nang walang kailangang ipaubaya kahit kanino.