Dalawang araw pa lamang ang lumilipas mula nang tuluyan kong iwan ang misis kong si Clara. Masakit man isipin para sa iba, pero para sa akin, tapos na ang lahat sa amin. Mas pinili ko si Monica—ang babaeng nagbigay sa akin ng siglang matagal nang nawala sa tahimik naming pagsasama.
Inakala kong magiging magulo ang hiwalayan namin. Sanay ako sa mga dramahan, iyakan, o kaya ay panunumbat. Kaya naman ganoon na lamang ang gulat ko nang tumunog ang telepono ko habang nasa tinutuluyan naming apartment ni Monica. Isang mensahe mula kay Clara.
Binuksan ko ito nang may pag-iingat, nagbabakasakaling humihingi siya ng isa pang pagkakataon. Ngunit sa halip na luha, isang digital wedding invitation ang bumungad sa akin.
“Kasal nina Clara at… [Sino kaya?]”
Nanlaki ang mga mata ko. Dalawang araw pa lang kaming hiwalay, paanong may ikakasal na agad siya? Imposible! Sabi ko sa sarili ko, isa na naman itong desperadong gimik o biro ni Clara para lang pagselosan o pabalikin ako.
Tumawa pa ako nang mahina habang pinapakita kay Monica ang screen ng cellphone ko.
“Tignan mo ang misis ko, oh. Nababaliw na yata. Dalawang araw pa lang tayong magkasama, nag-iimbento na ng kasal para saktan ang ego ko,”natatawa kong sabi kay Monica na nakisilip din sa screen.
Napangisi si Monica, may halong pagmamataas. “Wala na kasing ibubuga ang babaeng ‘yan kaya gumagawa na ng eksena. Edi puntahan natin para malaman niya na wala nang talab sa atin ang mga drama niya. Para matauhan na siya nang lubusan.”
Naging madali ang desisyon ko. Dahil sa pagmamataas at sa kagustuhang patunayan kay Clara na hindi ako natitinag sa mga gimik niya, naghanda kami ni Monica. Sumakay kami sa kotse ko at tinungo ang address na nakasaad sa imbitasyon—isang kilala at engrandeng simbahan sa lungsod.
Habang bumibiyahe kami, panay ang biro ni Monica tungkol sa kung paano namin “bubulabugin” ang kasal-kasalan ni Clara. Ngunit habang papalapit kami sa simbahan, napansin ko ang sunod-sunod na mamahaling sasakyan na nakaparada. May mga naka-formal attire din na mga panauhin na pumasok sa malalaking pintuan.
Teka… mukhang totoo yata? kumabog ang dibdib ko. Pero pinilit ko pa ring pagtakpan ang kaba.
Pagbaba namin ng kotse, inakbayan ko si Monica. Naglakad kami papasok sa grand entrance ng simbahan na tila ba kami ang pinakamahalagang bisita. Saktong pagbukas ng malaking pintuan, napatigil ako sa paghinga.
Ang bumungad sa amin ay isang eksenang hinding-hindi ko kailanman inasahan sa tanambuhay ko…
Ano kaya ang sumalubong sa kanila sa loob? Magpapatuloy ang kwento sa Part 2. Gusto mo bang malaman kung sino ang ikinakasal o ang naging reaksiyon ni Clara?
Pagpasok na pagpasok namin sa pinto ng simbahan, napako ang mga paa ko sa sahig. Parang binuhusan ako ng malamig na tubig mula ulo hanggang paa.
Ang buong akala ko, isang maralitang drama o palabas lang ang madadatnan namin. Ngunit mali ako—sobrang mali.
Punong-puno ang simbahan ng mga kilalang tao, negosyante, at mga kaibigan namin. At sa dulo ng aisle, nakatayo si Clara. Suot niya ang isang napakagarbo at napakamahal na designer wedding gown na kumikislap sa ilaw ng chandelier.
Pero ang mas nagpatigil sa mundo ko ay ang lalakeng naghihintay sa kanya sa dulo ng altar.
Hindi ito basta-basta lalaki. Siya si Mr. Victor Montenegro—ang bilyonaryong kliyente at nagmamay-ari ng kumpanyang pinapasukan ko, ang lalaking ilang buwan nang pilit na kinakausap at sinusuyo ng kumpanya namin para sa multi-million project!
Nanlamig ang buong katawan ko nang magtama ang mga mata namin ni Clara. Walang bakas ng luha o pait sa kanyang mukha. Sa halip, isang napakatamis at tagumpay na ngiti ang isinukli niya sa akin. Ang mga mata niya ay naglalabas ng kapangyarihan—isang babaeng hindi na kailanman aping-api kundi isang reyna na ganap na nagtagumpay.
Sa tabi ko, narinig ko ang pag-awang ng bibig ni Monica. Ang kaninang mayabang nitong ngiti ay napalitan ng takot nang mamukaan kung sino ang groom. Lalo pang lumakas ang kabog ng dibdib ko nang lumingon si Victor Montenegro, ngumiti nang nakakaloko, at saka ini-announce sa mikropono habang nakatingin nang direkta sa direksyon namin:
“I’m so glad you made it, Mr. Dela Cruz. Welcome to our wedding.”
Natahimik ang buong simbahan. Ang lahat ng mata ng mga bisita ay sabay-sabay na lumipat sa amin ni Monica. Sa sandaling iyon, saka ko lang naunawaan ang lahat: Ang pag-iwan ko kay Clara ang pinakamalaking pagkakamali sa buhay ko—dahil ang tinagurian kong “simpleng misis” ay ang nag-iisang tagapagmana pala ng pamilyang nagpapatakbo sa mismong kumpanyang pinapasukan ko.
Ano sa tingin mo ang mangyayari kay Mr. Dela Cruz ngayong nalaman na niyang ang iniwan niyang misis ay ang nagmamay-ari ng kumpanya nila?