Nang Sabihin Ng Doktor Na Tatlong Araw Na Lang Ang Buhay Ko, Ngumisi Ang Aking Asawa At Bumulong, “Sa Wakas… Akin Na Ang Lahat”… Ngunit Hindi Niya Alam Na Inihanda Ko Na Ang Kanyang Malagim Na Katapusan

Ako si Amanda, tatlumpu’t limang taong gulang. Bilang nag-iisang tagapagmana ng isang bilyonaryong shipping empire, palagi akong naging maingat sa mga taong nakapaligid sa akin. Ngunit nang makilala ko si Rafael, inakala kong nahanap ko na ang lalaking magmamahal sa akin nang totoo. Nagpakasal kami. Sa loob ng limang taon, naging isang tahimik at sunud-sunuran akong asawa. Hiniyaan kong siya ang magpatakbo ng ilang maliliit na sangay ng negosyo ko habang ako ay nanatili sa bahay.

Inakala niya na mahina ako. Inakala niya na wala akong alam sa mga ginagawa niya kapag nakatalikod ako.

Hanggang sa dinala ako sa ospital dahil sa isang matinding karamdaman na unti-unting umuubos sa aking lakas. Puno ng makina ang kwarto ko sa VIP ward. At doon, narinig ko ang pinakamasakit na katotohanan.

ANG BULONG SA OSPITAL

Nakatayo si Rafael sa tabi ng aking kama, kausap ang aking espesyalista. Naka-pikit ako at nagpapanggap na tulog dahil sa sobrang panghihina, ngunit naririnig ko ang lahat.

“I’m sorry, Mr. Rafael. Ginawa na namin ang lahat, ngunit mabilis na kumakalat ang organ failure niya. Base sa kanyang kondisyon, she has no more than three days to live,” malungkot na paliwanag ng doktor.

“Diyos ko… paano na ako kapag nawala ang asawa ko? Gawin niyo ang lahat, Doc! Parang awa niyo na!” humahagulgol na pag-arte ng aking asawa.

Nang lumabas ang doktor para asikasuhin ang mga papeles, naramdaman ko ang paglapit ni Rafael sa aking mukha. Nawala ang kanyang paghikbi. Naramdaman ko ang kanyang malamig na hininga sa aking tainga.

“Sa wakas… tapos na rin ang pagpapanggap ko. Mamatay ka na, Amanda. At kapag nangyari ‘yon, lahat ng yaman mo ay magiging akin na,” malamig at nakangising bulong ng lalaking pinangakuan kong makasama habambuhay.

 

Umalis siya ng kwarto na pumasipol pa, halatang nagdiriwang.

Gusto ko sanang idilat ang aking mga mata at isumpa siya. Gusto kong umiyak. Ngunit sa halip, isang malamig na ngiti ang namuo sa aking mga labi.

Inakala mo bang nanalo ka na, Rafael? Hindi mo alam, ang babaeng tinatawag mong mahina ay matagal nang inihukay ang iyong libingan…Nang tuluyan nang makalabas si Rafael sa silid, idinilat ko ang aking mga mata at dahan-dahang tinanggal ang mga tubong nakakabit sa aking braso. Hindi ako mamatay. Ang “doktor” na kausap niya ay ang mismong pribadong imbestigador na binayaran ko upang magpanggap, at ang mga gamot na ibinibigay sa akin ay simpleng pampatulog lamang upang magmukhang malala ang aking kondisyon.

Ilang buwan ko nang natuklasan ang unti-unting paglalagay niya ng lason sa aking pagkain habang patagong ibinebenta ang aking mga ari-arian sa tulong ng kanyang kabit. Ngunit bago pa man niya maisakatuparan ang kanyang plano, naunahan ko na siya.

Isang araw bago ang itinakda niyang “pagkamatay” ko, inimbitahan ko si Rafael sa aming yate para sa isang simpleng huling hapunan. Nagpanggap akong nanghihina habang abala siya sa pagbuhos ng alak sa aming mga baso.

“Para sa iyong pagpapahinga, Amanda,” nakangiting toast niya.

Ininom ko ang alak, at mabilis din siyang uminom bilang pagdiriwang. Ngunit pagkaraan ng ilang minuto, hawak na niya ang kanyang leeg habang nahihirapang huminga at mabilis na bumabagsak sa sahig.

“A-ano… anong inilagay mo…?” halos mautal niyang tanong habang nanlalabo ang kanyang mga mata.

Tumayo ako mula sa aking wheelchair nang walang anumang bakas ng karamdaman. Lumapit ako sa kanya, yumuko, at bumulong sa kanyang tainga.

“Ang lasong ginamit mo sa akin sa loob ng tatlong taon… inipon ko at inilipat sa bote ng alak na paborito mo. Ang akala mo’y tatlong araw na lang ang buhay ko, ngunit ang totoo, tatlong minuto na lang ang natitira sa iyo.”

Nanginig ang kanyang buong katawan habang nakatitig sa akin nang may halong matinding sindak. Sa kanyang huling paghinga, pinalitan ko ang kanyang huling habilin at inilipat ang lahat ng kumpanyang hawak niya pabalik sa aking pangalan, habang ang kanyang kabit ay inaresto na ng pulisya para sa kasong pagnanakaw at attempted murder.

Hinarap ko ang bukas nang may buong lakas at tagumpay. Inakala ni Rafael na siya ang maninila, ngunit hindi niya napagtanto na mula’t sapul, siya na pala ang aking huling biktima.