Ang tunog ng lumalabas na hangin sa gulong at ang paglagutok ng lumalamutak na sanga sa ilalim ng sasakyan ang huling narinig ko bago kami tuluyang nahulog.
“Rina! Kumapit ka!” sigaw ni Leandro.
Hindi sigaw ng natatakot na drayber ang narinig ko. Sigaw iyon ng isang taong nagdesisyon nang tapusin ang lahat. Marahas niyang iniliko ang manibela pakanan, pabalagbag na binutas ng aming SUV ang lumang barrier ng tulay, at dinala kami sa libreng pagbagsak patungo sa madilim at mabilis na agos ng Ilog Agno.
Ilang beses kaming umikot sa hangin bago ang malakas na pagbagsak. SPLASH.
Agad na lumukob ang malamig at maitim na tubig. Pumasok ang tubig sa bintana ng pinto na sinadya palang ibaba ni Leandro bago pa man kami makarating sa tulay. Nabilaukan ako, pumasok ang tubig sa aking ilong at lalamunan. Nanlabo ang paningin ko habang unti-unting lumulubog ang sasakyan sa ilalim ng ilog. Sa gitna ng dilim at bula, nakita ko ang mukha ng asawa ko sa liwanag ng dashboard. Walang takot sa mga mata niya. May ngiti pa nga—isang ngiting punung-puno ng ginhawa, na para bang sa wakas ay natakasan na niya ang isang malaking paghihirap.
Akala ni Leandro, katapusan na namin. Akala niya, nadala na niya sa hukay ang lihim ng pamilya niya, kasama ako.
Hindi niya alam, sa kabilang dalampasigan, nakatayo ang isang lalaking nakatitig sa lumulubog naming sasakyan. Nakasuot ng itim na raincoat, hawak ang isang pares ng binoculars, at tahimik na nagbibilang.
Si Kuya Gabriel.
Labinlimang taon siyang nawala. Labinlimang taon siyang itinuring na patay pagkatapos paslangin ang mga magulang namin sa sarili naming tahanan. Ang buong akala ng bayan, ang pamilya Villarica—ang pamilya ng asawa ko—ang may-ari ng lupang iyon na nagmagandang-loob lang na ampunin ako noong bata pa ako. Isang malaking kasinungalingan.
Pinatay ng mga Villarica ang mga magulang ko para agawin ang aming ari-arian. Inampon nila ako hindi dahil sa awa, kundi upang siguraduhing walang makakapagmana ng natitirang ari-arian kundi ang lalaking ipapakasal nila sa akin—si Leandro. At ngayong nakuha na nila ang lahat ng pirma ko, oras na para mawala ako.
Ngunit hindi nakalkula ni Leandro ang agos ng ilog. At lalong hindi niya alam na ang taong nagligtas sa amin mula sa lumulubog na sasakyan bago kami tuluyang malunod ay hindi ang rescue team ng gobyerno.
Ito ang kuya ko. At simula pa lang ito ng kanyang pagganti.
Naramdaman ko ang malalakas na kamay na humila sa akin pabasag sa nabasag na salamin ng kotse. Sa gitna ng kawalan ng hangin at panlalabo ng aking paningin, narinig ko ang pamilyar na boses na bumulong sa aking tainga sa gitna ng ugong ng tubig.
“Huwag kang pipikit, Rina. Pumatay sila para sa lupa… paniningilin natin sila hanggang sa huling patak ng dugo.”
Nang magkamalay ako, hindi ospital ang nadatnan ko. Wala ang tunog ng heart monitor o amoy ng alcohol. Nasa loob ako ng isang lumang bodega ng bangka sa tabing-ilog, naliligiran ng mga lubid, lambat, at amoy ng kalawang. Sa tapat ko, nakaupo si Kuya Gabriel habang nililinis ang isang lumang rifle. Sa gilid, nakagapos sa isang kahoy na poste si Leandro—buhay, ngunit walang malay, at basang-basa pa rin ng tubig-ilog.
“Gising na ang asawa mo,” cold na sabi ni Kuya Gabriel nang hindi man lang tumitingin sa akin. “Akala niya, tapos na ang drama ninyong dalawa. Akala niya, malinis ang pagkakagawa niya ng ‘aksidente.'”
Lumapit ako kay Leandro at marahas siyang sinampal. Nagising siya nang naghahagok, dumidilat ang mga matang puno ng takot at kalituhan. Nang makita niya ako—at nang makita niya si Kuya Gabriel na dahan-dahang lumalapit mula sa dilim—nawalan ng kulay ang kanyang mukha.
“R-Rina? P-Pano…” utal na sigaw ni Leandro, napapatingin sa lubid na nakatali sa kanyang mga kamay. “Sino siya?! Rina, tulungan mo ako!”
“Kilalanin mo siya, Leandro,” malamig kong sagot habang pinupunasan ang putik sa aking mukha. “Ito ang batang inakala ng tatay mo na naipakain niyo na sa mga crocodile sa marshland labinlimang taon na ang nakalipas. Ito si Gabriel.”
Parang nakakita ng multo si Leandro. Umalingawngaw ang halakhak ni Kuya Gabriel sa loob ng bodega—isang tunog na walang bakas ng saya, kundi puno ng poot.
“Alam mo bang nakatutok ang scope ko sa ulo mo bago mo pa man ibangga ang kotse?” sabi ni Kuya Gabriel habang itinutok ang dulo ng baril sa baba ni Leandro. “Pero masasyado kang mabilis matapos kung babarilin lang kita. Ang pamilya mo ang nagnakaw ng buhay namin. Ngayon, gagamitin natin ang mismong plano niyo laban sa inyo.”
Kinuha ni Kuya Gabriel ang telepono ni Leandro mula sa plastic bag. Inilagay niya ang fingerprint ni Leandro para ma-unlock ito, at inabot sa akin.
“I-text mo ang tatay niya,” utos ni Kuya. “Sabihin mong naging matagumpay ang aksidente. Patay ka na, at ikaw—si Leandro—ay nagtatago muna dahil sa takot sa pulis. Papuntahin mo ang tatay niya rito sa bodega nang nag-iisa para ‘tulungan’ ka.”
Tumingin ako kay Leandro. Nanginginig siya sa takot, umiiyak at nagmamakaawa. Noong mga oras na iyon, narealize ko na wala na ang Rina na mabilis mauto.
Pindot ng mga daliri ko sa screen ang magiging hudyat ng pagbagsak ng buong pamilya Villarica. At katulad ng malamig na tubig ng Ilog Agno, wala na kaming balak na umahon pa nang hindi kasama ang mga bangkay ng nanalanta sa buhay namin.