“Lumayas Ka Sa Pamamahay Ko!” Nanggagalaiting Sigaw Ng Nobya Sa Kanyang Katulong—Ngunit Ilang Segundo Ang Makalipas, Pumasok Ang Kinatatakutang Mafia Boss At Ibinunyag Kung Sino Talaga Ang Katulong Na Nagpatahimik Sa Lahat!
(PART 1)
Ako si Maya, dalawampu’t dalawang taong gulang. Anim na buwan na akong nagtatrabaho bilang isang hamak na katulong sa isa sa mga pinakamalaki at pinakamarangyang mansyon sa siyudad.
Ang may-ari ng mansyon ay si Don Vincenzo, isang tatlumpu’t limang taong gulang na bilyonaryo at ang pinakakinatatakutang Mafia Boss sa buong bansa. Seryoso siya, malamig ang mga mata, at walang sinuman ang naglalakas-loob na kalabanin siya. Ngunit sa aming mga katulong, palagi siyang tahimik at nagpapakita ng respeto.
Ang tunay na nagpapahirap sa buhay namin ay ang kanyang nobya na si Stella.
Si Stella ay isang sikat na modelo. Dahil malapit na silang ikasal ni Don Vincenzo, pakiramdam niya ay siya na ang reyna ng buong imperyo. Matapobre siya, malupit, at palaging nagmamaltrato sa aming mga ordinaryong empleyado sa tuwing wala ang Mafia Boss.
Isang gabi, umalis si Don Vincenzo papuntang ibang bansa para sa isang mahalagang transaksyon. Kinuha itong pagkakataon ni Stella upang mag-organisa ng isang malaking VIP party sa loob ng mansyon para sa kanyang mga mayayamang kaibigan at kapwa modelo.
Habang masaya silang nag-iinuman at nagtatawanan sa grand hall, inutusan ako ni Stella na dalhan siya ng isang baso ng pinakamahal na red wine.
Kahit pagod na pagod na ako, mabilis akong sumunod. Ngunit habang inilalapag ko ang wine glass sa kanyang mesa, biglang tumayo ang isa sa kanyang mga kaibigan at hindi sinasadyang natabig ang aking braso.
Natapon ang pulang alak. At eksaktong tumalsik ito sa laylayan ng mamahaling puting damit ni Stella.
Namatay ang musika. Nanlaki ang mga mata ng lahat ng mga bisita at binalot ng nakakabinging katahimikan ang buong grand hall.
“A-Anong ginawa mo?!”
Matinis at nanggagalaiting tili ni Stella habang nakatingin sa mantsa ng kanyang damit. Namula ang kanyang mukha sa matinding galit at pandidiri.
“M-Ma’am Stella… p-pasensya na po! H-Hindi ko po sinasadya, may nakatabig po sa akin…”
Nanginginig at umiiyak kong paliwanag habang mabilis na kinukuha ang aking panyo upang punasan ang kanyang damit.
Ngunit bago pa man dumampi ang panyo ko, itinaas ni Stella ang kanyang kamay at S.inampal ako nang napakalakas!
BAM!
Nawalan ako ng balanse at napabagsak sa malamig na sahig. Tumulo ang aking mga luha sa matinding hiya at sakit habang pinagtatawanan ako ng kanyang mga matapobreng kaibigan.
“Huwag mong hahawakan ang damit ko, p.atay-gutom ka! Alam mo ba kung magkano ito?! Mas mahal pa ito sa buhay mong walang kwenta!”
Bulyaw ni Stella habang dinuduro ako sa mukha.
“Ma’am, parang awa niyo na po… kailangan ko po ng trabaho…”
Humahagulgol kong pagmamakaawa.
Ngunit hindi siya naawa. Tiningnan niya ako nang may matinding pandidiri.
“Trabaho? Wala ka nang trabaho! Lumayas ka sa pamamahay ko ngayon din! G.wardya! Kaladkarin niyo palabas ang basurang ito!”
Utos ni Stella nang buong yabang.
Akmang lalapit na ang mga security guards upang hawakan ako nang biglang bumukas nang malakas ang malaking double doors ng grand hall.
Lahat ay napatigil. Lahat ay napalingon.
Sa hamba ng pinto, nakatayo ang isang matangkad na lalaking nakasuot ng itim na suit. Ang kanyang mga mata ay nag-aapoy sa matinding galit at ang kanyang presensya ay nakakapangilabot.
Si Don Vincenzo. Napaaga ang kanyang uwi!
Nang makita siya ni Stella, mabilis itong nagpalit ng anyo. Ang kanyang mukha ng isang demonyo ay naging maamo, at patakbo siyang lumapit sa bilyonaryo upang yumakap.
“B-Babe! Ang aga mo naman! S-Sinusubukan ko lang disiplinahin ang tangang katulong na ‘to, binastos niya kasi ako—”
Ngunit ang susunod na ginawa ni Don Vincenzo ay nagpatigil sa paghinga ng lahat ng tao sa loob ng bulwagan.
Dahan-dahang itinaas ni Don Vincenzo ang kanyang kamay at…
BAM!
Isang napakalakas na sampal ang lumapag sa pisngi ni Stella. Natagpuan na lamang ng sikat na modelo ang kanyang sarili na napasigaw habang bumagsak sa marmol na sahig, hawak-hawak ang namumula niyang mukha sa matinding gulat at sakit.
Namatay ang lahat ng ingay sa grand hall. Ang mga bisita ay napalunok ng laway, nanlalaki ang mga mata, at halos ayaw paniwalaan ang kanilang nasaksihan. Ang kinatatakutang Mafia Boss ay sinampal ang kanyang sariling nobya sa harap ng madla!
“V-Vincenzo… b-bakit mo ako sinampal? Ako ang nobya mo! Ang babaeng papakasalan mo!” umiiyak at nanginginig na sigaw ni Stella habang nakatingin sa kanya.
Ngunit hindi tumingin si Stella sa taong nagmamay-ari ng mga mata na ngayon ay nag-aapoy sa galit. Si Don Vincenzo ay lumuhod sa malamig na sahig—hindi upang lapitan si Stella, kundi upang tulungan akong tumayo.
Dahan-hangang hinawakan ng bilyonaryo ang aking nanginginig na kamay at maingat akong itinayo. Ang kanyang mukha na kilala sa pagiging malamig at walang awa ay napalitan ng isang ekspresyong nag-uumapaw sa pag-aalala at galit para sa iba.
“Maya… nasaktan ka ba nila?” mahinahon at malalim na boses na tanong sa akin ni Don Vincenzo.
Natahimik ang buong bulwagan. Ang mga kaibigan ni Stella ay nagkatinginan, litong-lito at hindi makapaniwala sa kanilang nakikita. Ang makapangyarihang Don Vincenzo ay nagmamalasakit sa isang hamak na katulong?
“D-Don Vincenzo… s-salamat po…” iyon lamang ang nasabi ko habang pinupunasan ang aking mga luha.
Tumayo si Don Vincenzo at hinarap ang lahat ng mga tao sa hall. Ang kanyang tingin ay tumagos kay Stella na nakaluhod pa rin sa sahig, at sa mga kaibigan nitong nanginginig na ngayon sa takot.
“Gusto niyo bang malaman kung sino talaga ang katulong na ito?” malamig at nanginginig sa galit na tanong ni Don Vincenzo sa buong silid.
“S-Siya ay isang hamak na katulong lamang, Vincenzo! Pinapayagan mo ba siyang bastusin ako?!” pagtatanggol ni Stella sa sarili, nagbabakas sakaling kakampihan pa rin siya nito.
Ngunit lumapit si Don Vincenzo sa gitna ng bulwagan at malakas na ibinuka ang kanyang kamay.
“Si Maya… ay hindi simpleng katulong,” anunsyo ng Mafia Boss na nagpatigil sa tibok ng puso ng lahat. “Siya ang nag-iisang anak at ang nagmamana ng buong angkan ng mga Rossi—ang pinakamalaking karibal at pinakamakapangyarihang sindikato sa Italya na kasalukuyang kasosyo natin sa lahat ng ating negosyo!”
Isang malalim na katahimikan ang bumalot sa buong mansyon. Para namang binuhusan ng malamig na tubig si Stella. Nanlaki ang kanyang mga mata, naging maputla ang kanyang mukha, at tuluyan nang nawalan ng kulay ang kanyang labi.
“I-Ikinulong niya ang kanyang sarili sa mansyong ito bilang isang katulong upang imbestigahan ang mga ilegal na transaksyon at pagnanakaw ng iyong pamilya sa ating kumpanya, Stella,” galit na dugtong ni Don Vincenzo habang nakatingin nang diretso kay Stella. “At ikaw… dahil sa iyong kahambugan, binugbog mo, minaltrato mo, at pinalayas ang nagmamay-ari ng kalahati ng imperyong ito!”
Nagsimulang manginig ang mga tuhod ni Stella. Alam niya ang ibig sabihin nito. Ang pamilya Rossi ay kayang pawiin ang kanilang pangalan sa mundo sa loob lamang ng isang segundo.
“V-Vincenzo… p-patawarin mo ako… hindi ko alam… h-hindi ko sinasadya…” pagmamakaawa ni Stella habang gumagapang palapit at niyakap ang sapatos ng bilyonaryo.
Ngunit tinabig lamang ito ni Don Vincenzo nang may matinding pandidiri.
“Security!” sigaw ng Mafia Boss na umalingawngaw sa buong mansyon.
Agad na pumasok ang mga tauhan ni Don Vincenzo—hindi ang mga ordinaryong gwardya, kundi ang mga seryosong armadong kalalakihan na may mga baril sa tagiliran.
“Itapon ang babaeng ito at ang kanyang mga kaibigan sa pinakamadilim na piitan, at siguraduhing ang kumpanya ng kanilang pamilya ay ideklarang bankrupt ngayong gabi rin!” utos ni Don Vincenzo.
“Huwag! Pakiusap! Maya, patawarin mo ako! Maawa ka!” pagmamakaawa ni Stella habang kinakaladkarin palayo ng mga mababangis na guwardiya habang sumisigaw at lumuluha sa sobrang pagsisisi.
Nang mawala na sila, binalot muli ng katahimikan ang grand hall. Tumalikod si Don Vincenzo, yumuko nang bahagya sa akin, at magalang na nagsalita.
“Paumanhin, Senorita Maya. Mukhang kinailangan ko pang umuwi para linisin ang pamamahay mo sa mga basurang ito,” wika ng Mafia Boss na ngayon ay nagpapakita ng labis na paggalang.
Tumingin ako sa paligid, pinunasan ang huling luha sa aking pisngi, at ngumiti nang tipid.
“Ayos lang iyon, Vincenzo,” sagot ko habang inayos ang aking kwelyo. “Oras na para pamunuan natin ang natitirang dapat pamunuan.”