APAT NA TAON AKONG NAKIPAGRELASYON GAMIT ANG ACCOUNT NG ATE KO—HINDI KO ALAM NA ANG LALAKING NAGTUTOR SA AKIN AT NAGPADALA NG PERA AY MAGIGING BAGONG CEO NAMIN, AT SA UNANG PAGKIKITA NILA, SI ATE ANG NILAPITAN NIYA!
Ang Lalaking Minahal Ko sa Likod ng Pangalan ng Ate Ko
Apat na taon akong nakipagrelasyon sa isang mayamang lalaki gamit ang account ng ate ko.
Siya ang nagturo sa akin para makapasa sa college entrance exam. Siya rin ang nagpapadala ng pera kapag wala akong pambili ng pagkain.
Pero nang bumalik siya mula London para hanapin ang babaeng mahal niya, hindi ako ang nilapitan niya.
Ang ate ko.
At ang mas masakit?
Sa harap mismo ng buong opisina, tinawag niya ang pangalan nito.
“Are you Gabriella Reyes?”
Naramdaman kong may kung anong bumagsak sa dibdib ko.
Ako si Mikaela Reyes, dalawampu’t dalawang taong gulang, isang ordinaryong administrative assistant sa isang malaking kompanya sa Makati.
At may sikreto akong apat na taon nang itinatago.
Ang lalaking tinatawag kong love sa cellphone ay hindi alam ang tunay kong pangalan.
Akala niya, ako ang ate kong si Gabriella.
Nagsimula ang lahat noong Grade 12 ako.
Si Ate Gabriella ang paborito ng buong pamilya. Maganda, matalino, palaging may award, at maraming manliligaw.
Samantalang ako?
Makapal ang salamin, tahimik, at laging nakasuot ng pinaglumaan niyang damit.
Isang gabi, habang naglalaro si Ate sa cellphone, iniabot niya sa akin ang lumang phone niya.
“Mika, may makulit na lalaki sa spare account ko. Pakisabihan ngang tigilan na niya ako.”
Binuksan ko ang Messenger.
Isang lalaki ang nagpadala ng mensahe.
“Hi, Gabriella. I know this sounds strange, but I’d really like to know you better.”
Napairap ako.
Sino ba itong feeling leading man?
Sinagot ko siya.
“Sorry. Not interested.”
Pero kinabukasan, may mensahe na naman.
Isang nakakatawang picture ng pusa.
Sumunod na araw, isa na namang meme.
Hanggang sa hindi ko namalayang naging bahagi na ng araw ko ang pakikipag-usap sa kanya.
Ang pangalan niya ay Adrian Monteverde.
Nasa London siya noon, nag-aaral ng business management habang tumutulong sa kompanya ng pamilya.
Hindi ko agad sinabi na hindi ako si Gabriella.
Noong una, akala ko simpleng usapan lang.
Pero isang gabing halos sumuko na ako sa pag-aaral, doon nagbago ang lahat.
Sobrang init sa maliit kong kuwarto sa Quezon City.
Walang aircon.
Luma ang electric fan.
At mula sa sala, naririnig ko ang usapan nina Mama at Papa.
“Kung hindi lang natin kailangang gastusan si Mika, mas malaki sana ang naitatabi natin para kay Gabriella.”
“Kapag hindi nakapasa sa scholarship, magtrabaho na lang siya.”
Tahimik akong umiyak habang nakatitig sa math reviewer.
Pagkatapos, nag-message ako kay Adrian.
“I hate mathematics. I think I’m going to fail.”
Makalipas ang ilang minuto, tumawag siya.
“Send me the problem.”
“Marunong ka ba talaga?”
Tumawa siya.
“Try me.”
Ipinadala ko ang pinakamahirap na problemang hindi ko masagutan.
Makalipas ang sampung minuto, tatlong magkaibang solusyon ang ipinadala niya.
Pagkatapos, tinawagan niya ulit ako.
“Okay, sweetheart. Let’s start with the easiest method.”
Hindi ko makalimutan ang gabing iyon.
Sa unang pagkakataon, may taong hindi nagsabing mahina ako.
Hindi niya ako kinumpara sa ate ko.
Hindi niya ako pinagmukhang pabigat.
Sabi lang niya, “You’re smarter than you think.”
Mula noon, halos gabi-gabi niya akong tinuturuan.
Nang makapasa ako sa scholarship exam, mas masaya pa siya kaysa sa akin.
Nagpadala siya ng ₱10,000.
“For your school supplies.”
Ibinalik ko sana.
Pero sabi niya, “Consider it my graduation gift.”
Sumunod ang paminsang padala para sa libro, pagkain, at internet.
Unti-unti akong nasanay sa presensya niya.
Hanggang isang gabi, tinanong niya ako.
“Can I call you my girlfriend?”
Matagal akong nakatitig sa screen.
Dapat sinabi ko ang totoo.
Dapat doon pa lang, umamin na akong hindi ako si Gabriella.
Pero sa unang pagkakataon sa buhay ko, may lalaking pumipili sa akin araw-araw.
Kahit hindi niya alam kung sino talaga ako.
Kaya sinagot ko siya.
“Yes.”
Lumipas ang apat na taon.
Nagtapos ako ng college.
Natanggap sa isang kompanya sa Makati.
At si Adrian?
Mula sa pagiging online tutor, naging boyfriend kong hindi ko pa nakikita nang personal.
Nagpapadala siya ng pictures at voice messages.
Ako naman, laging may dahilan kapag humihingi siya ng video call.
Minsan, nagpadala ako ng malabong side-profile picture.
Minsan, larawan ng kamay ko habang hawak ang isang tasa ng kape.
Hindi niya ako pinilit.
“Whenever you’re ready, sweetheart.”
Noong nakaraang taon, nagkasakit siya sa London.
Halos isang buwan siyang may paulit-ulit na lagnat.
Sa sobrang pag-aalala ko, umakyat ako sa isang simbahan sa Antipolo at ipinagdasal ang paggaling niya.
Bumili rin ako ng simpleng jade bracelet at ipinadala sa kanya.
Sagot niya nang matanggap iyon:
“I’ll wear this until the day I finally hold your hand.”
Pero isang linggo bago dumating ang bagong CEO namin, nag-message siya.
“I’m coming home.”
Nanlamig ako.
“Why?”
“Because four years of loving someone through a screen is enough.”
May kasunod pang pabirong mensahe.
“My cold showers aren’t helping anymore. I need to see my girlfriend.”
Doon ako nagpasyang umamin.
Nanginginig ang mga daliri kong nag-type.
“Adrian, there’s something you need to know about me…”
Pero bago ko mapindot ang send, may kakaibang mga salitang lumitaw sa harap ng mga mata ko.
Parang comments sa isang livestream.
[HAHAHA! Aamin na ang impostor!]
[Hindi naman siya ang totoong babaeng gusto ng male lead.]
[Si Adrian at Gabriella ang nakatakdang magkatuluyan.]
[Next week, darating ang bagong CEO. First sight pa lang, mai-in love na siya kay Gabriella!]
Napakurap ako.
Nawala ang mga salita.
Akala ko epekto lang ng puyat.
Pero isang linggo ang lumipas.
“Guys! Nandito na ang bagong CEO!”
Nagkagulo ang buong opisina.
Pumasok ang isang matangkad na lalaki, nakasuot ng mamahaling dark suit at puting long-sleeved shirt.
Matangos ang ilong.
Matalim ang panga.
Malamig ang mga mata.
At halos tumigil ang tibok ng puso ko.
Si Adrian.
Ang lalaking nakikita ko sa mga litrato gabi-gabi.
Ang lalaking nagturo sa akin ng algebra.
Ang lalaking nagsasabing mahal niya ako bago matulog.
Napatitig ako sa kaliwang pulsuhan niya.
May jade bracelet.
Ang bracelet na ipinadala ko mula Antipolo.
“Hoy, Mika!”
Siniko ako ng katrabaho kong si Vanessa.
“Huwag kang tumitig. Akala mo naman mapapansin ka ng ganyang lalaki.”
Hindi ako sumagot.
Dahil sa sandaling iyon, naglakad si Adrian papunta sa direksyon namin.
Isang hakbang.
Dalawa.
Tatlo.
Halos hindi ako makahinga.
Kilalang-kilala ko ang lalaking iyan.
Pero ang sumunod niyang ginawa ang tuluyang dumurog sa akin.
Huminto siya sa harap ng ate kong si Gabriella, na senior executive assistant sa parehong kompanya.
Tiningnan niya ang ID nito.
“Gabriella Reyes?”
Mahinang ngumiti si Ate.
“Yes, sir.”
Bahagyang umangat ang sulok ng labi ni Adrian.
Isang ngiting pamilyar sa akin mula sa mga litrato niya.
Muling lumitaw ang mga lumulutang na komento.
[AYAN NA! FIRST MEETING NG MALE AT FEMALE LEAD!]
[Si Gabriella talaga ang para sa kanya!]
[Goodbye, little sister! Wala kang laban!]
Napayuko ako.
Siguro nga.
Siguro ang apat na taon kong pagmamahal ay panandaliang pagkakamali lang.
Pagkatapos, narinig ko ang boses ni Adrian.
“Gabriella, may gusto sana akong itanong sa iyo.”
Napangiti si Ate.
“Of course, sir.”
Ngunit biglang inilabas ni Adrian ang cellphone niya.
Binuksan niya ang isang larawan.
Larawan ng babaeng may hawak na lumang math reviewer.
Hindi makita ang mukha.
Pero alam kong ako iyon.
Dahil ako mismo ang kumuha ng litrato apat na taon na ang nakalipas.
Tumingin siya sa ate ko.
At sa harap ng lahat, malamig niyang itinanong:
“Kung ikaw talaga ang babaeng kausap ko sa loob ng apat na taon… bakit hindi mo alam ang pangalan ng pusang sabay nating inalagaan online?”
Natigilan si Ate.
Pero ang mas ikinagulat ko—
Dahan-dahang ibinaling ni Adrian ang tingin sa akin.
At sinabi niya ang isang pangungusap na nagpahinto sa paghinga ko.
Napakurap ang buong opisina. Lahat ng mata ay lumipat mula kay Ate Gabriella patungo sa akin—sa tahimik at laging nakayukong si Mikaela.
Napalunok si Ate, bakas ang gulat at pagkalito sa mukha habang pilit ngumiti. “Sir… ano pong ibig niyang sabihin? May kinalaman ba ito sa trabaho?”
Hindi pinansin ni Adrian si Ate. Dahan-dahang naglakad palapit sa mesa ko ang bagong CEO. Bawat yabag ng kanyang sapatos na balat ay parang martilyong tumatama sa dibdib ko. Naramdaman ko ang panlalamig ng mga kamay ko at ang pagbilis ng tibok ng aking puso.
Nang tumigil siya sa harap ng cubicle ko, nagkataon pang lumitaw muli sa ere ang mga salitang parang digital subtitle: [TEKA, ANONG NANGYARI?] [Bakit sa kanya lumingon ang male lead?] [Huwag mong sabihing…]
Binalewala ko ang mga letrang iyon at sinalubong ang mga mata ni Adrian. Ang mga matang iyon na dati ko lang nakikita sa pamamagitan ng maliit na screen ng cellphone, ngayon ay seryosong nakatitig sa akin nang malapitan.
“Mikaela Reyes,” mahinang sambit ni Adrian, sapat na para marinig ko.
“A-Ad… Sir,” nauutal kong bati, pilit na ibinaba ang tingin.
Kinuha niya ang isang lumang kwaderno sa ibabaw ng mesa ko—ang math reviewer na may mantsa ng kape noong gabing umiiyak ako sa Quezon City. Dahan-dahang binuklat niya iyon at ipinakita ang pahina kung saan may nakasulat na pamilyar na pormula at guhit ng pusa.
“Noong gabing halos sumuko ka sa algebra, tinawagan kita habang umuulan sa London,” panimula ni Adrian, habang ang paligid ay unti-unting nabalot ng katahimikan. Lahat ng mga kasamahan namin ay nakanganga na sa gulat.
“Sinabi mo sa akin na galit ka sa mathematics. Sinabi mo ring ang tanging pangarap mo lang ay makapasa para hindi ka na tawaging pabigat sa pamilya mo,” pagpapatuloy niya. Tiningnan niya nang diretso ang mga mata ko sa likod ng aking makapal na salamin. “At noong gabing tinanong kita kung pwede kitang maging girlfriend, sumagot ka ng ‘Yes’ gamit ang account ng ate mo dahil nahihiya kang sabihin ang totoo.”
Nanlaki ang mga mata ni Ate Gabriella. “Mika? Anong ibig sabihin nito? Ikaw… ikaw ang nakikipag-chat kay Adrian sa spare account ko?!”
Huminga ako nang malalim at tumango habang nanginginig ang boses. “Opo, Ate… Nagsimula lang sa biro, pero… naging totoo ang lahat para sa akin.”
Inasahan ko ang galit. Inasahan ko ang pagtatawanan ng mga tao sa opisina. Inasahan ko na itataboy ako ng lalaking pinakamamahal ko dahil sa kasinungalingang sinimulan ko.
Pero sa halip na magalit, nakita ko ang paglambot ng mga mata ni Adrian. Ibinaba niya ang kwaderno, iniabot ang kanyang kamay, at dahan-dahang hinawakan ang pulsuhan ko kung saan suot ko ang kabilang pares ng jade bracelet.
“Apat na taon ko kang hinanap, Mika,” mahinang wika niya, habang nakangiti nang bahagya. “Hindi dahil sa pangalan ng kung sinong may-ari ng account, kundi dahil sa boses mo, sa sipag mo, at sa pagkatao mo na nagpatatag sa akin habang mag-isa ako sa ibang bansa.”
Inilapit niya ang mukha niya sa tainga ko at ibinulong: “You were never an impostor to me, sweetheart. You were always my home.”
Nagsimulang pumatak ang mga luha sa mga mata ko, ngunit sa pagkakataong ito, luha iyon ng tuluyang pagpapakawala sa takot at kawalan ng kapanatagan. Narinig ko ang bulung-bulungan sa paligid, ngunit wala na akong pakialam.
Unti-unting naglaho sa ere ang mga lumulutang na komento, at ang tanging natira ay ang totoong sandali sa pagitan naming dalawa.
Ngumiti si Adrian, hinawakan nang mahigpit ang kamay ko, at sa harap ng buong kumpanya ay inihayag niya: “Simula ngayon, si Mikaela Reyes na ang personal secretary ko… at ang nag-iisang reyna ng buhay ko.”