Kinuha ko ang ballpen.
Malamig ang metal nito sa nanginginig kong mga daliri, ngunit sa bawat segundong lumilipas, unti-unting nawawala ang panginginig. Napalitan iyon ng matigas, nagyeyelong galit. Tinitigan ko si Lorenzo habang maingat niyang inaalo si Mia—ang mismong lalaking nangako sa harap ng altar na ako lang hanggang dulo. Ngayon, para siyang tutang sunod-sunuran sa bawat pekeng ungol ng babaeng iyan.
Tumingin ako sa hidden clause. Kusang-loob na tinatalikdan ang anumang karapatan sa mana ng Zobel Group para sa anumang anak.
Sa halip na matakot, bigla akong napangiti. Isang mapait ngunit mapagpalayang ngiti.
Mabuti na ito, bulong ng isip ko. Dahil ang mga anak ko, kailanman ay hindi dudungisan ng apelyidong Zobel.
Madiin kong inilagda ang pirma ko sa bawat pahina. Ang huling guhit ay kasingtalim ng punyal. Pagkatapos, hinablot ko ang tseke na nagkakahalaga ng 500 Million Pesos mula sa harap ni Donya Sylvia.
“O ayan,” malamig kong wika, sabay bagsak ng pen sa ibabaw ng makintab na mahogany table. Umalingawngaw ang tunog niyon sa buong silid.
Bago ako tumalikod, lumapit ako nang isang hakbang kay Mia. Hindi pa man ako tuluyang nakakalapit ay umarte na siyang napaatras at sumiksik sa dibdib ni Lorenzo.
“Tessa, ano na naman ba—” bulyaw ni Lorenzo.
Hindi ko siya pinansin. Sa isang iglap, mabilis at walang pag-aalinlangang iniunat ko ang aking kamay at marahas na hinablot ang asul na dyamanteng brooch mula sa dibdib ni Mia.
“Aray!” tili ni Mia nang mapunit nang bahagya ang beige niyang damit.
“Tessa!” galit na sigaw ni Lorenzo, akmang susunggaban ang braso ko, ngunit tiningnan ko siya nang diretso sa mga mata—isang tinging kasingtalas ng bubog na nagpahinto sa kanya.
“Ang perang ito,” iwinagayway ko ang 500 million check sa mukha ni Donya Sylvia, “ay kabayaran sa tatlong taong ginawa niyo akong alipin sa pamamahay na ito. Pero ang brooch na ito? Hindi ito binili ng maruming pera niyo. Ito ay dugo at dangal ng nanay ko. Walang karapatan ang isang ahas na isuot ito.”
Isinilid ko ang brooch sa aking bulsa, katabi ng gusot na ultrasound result kung saan malinaw na nakasulat ang apat na maliliit na pintig ng puso: Quadruplets.
“Lorenzo,” huling sabi ko nang hindi lumilingon sa kanya habang naglalakad patungong pinto. “Tandaan mo ang gabing ito. Dahil ito ang huling beses na makikita mo akong nakayuko.”
Lumabas ako ng mansyon ng mga Zobel sa gitna ng buhos ng ulan, ngunit sa unang pagkakataon sa loob ng tatlong taon, maluwag akong nakahinga.
Limang taon ang lumipas.
Sa marangyang ballroom ng Grand Horizon Hotel sa Bonifacio Global City, nagtitipon ang pinakamalaking mga negosyante sa bansa para sa taunang Asian Business Summit.
Ngunit para sa Zobel Group, ito ay isang desperadong gabi ng kaligtasan.
Nalulugi ang kanilang pangunahing kumpanya matapos pumalpak ang sunod-sunod na real estate projects na pinamunuan ni Lorenzo, kasama ang pamilya ni Mia Alcantara na tatlong taon na niyang asawa. Tanging ang misteryosong V-Holdings—isang international conglomerate na biglang sumikat mula Singapore at London—ang makapagliligtas sa kanila sa bingit ng bangkarota.
“Lorenzo, ayusin mo ang mukha mo,” sita ni Donya Sylvia na halatang tumanda nang husto, pilit itinatago ang kaba sa likod ng makapal na kolorete. “Kailangang mapapirma natin ang CEO ng V-Holdings mamayang gabi. Kung hindi, kukunin ng bangko ang ating mga ari-arian.”
“Opo, Mama,” sagot ni Lorenzo na may malalalim na eyebags. Sa tabi niya, si Mia ay balot ng mamahaling alahas ngunit bakas ang pagkailang habang pinagmamasdan ang mga tunay na bilyonaryo sa paligid.
Biglang namatay ang ilaw sa ballroom at tumutok ang spotlight sa grand staircase.
“Ladies and gentlemen,” anunsyo ng emcee, “please welcome the Founder and Chairwoman of V-Holdings… Ms. Tessa Valderama.“
Nalaglag ang baso ng champagne na hawak ni Lorenzo. Nabasag ito sa marmol na sahig.
“T-Tessa?!” gulat na bulalas ni Donya Sylvia, napahawak sa kanyang dibdib.
Bumaba sa hagdan ang isang babaeng tila reyna. Nakasuot ako ng isang plunging emerald green silk gown na humahagod sa perpektong hubog ng aking katawan. Ang buhok ko ay nakapusod nang marangya, at sa mismong gitna ng aking dibdib, kumikinang nang buong ningning ang asul na dyamanteng brooch ng aking ina.
Wala na ang mahiyain, sunod-sunurang manugang. Ang nakatayo sa harap nila ay ang babaeng nagpalago ng 500 million tungo sa 50 billion pesos sa loob lamang ng limang taon.
Ngunit hindi lang iyon ang nagpatigil sa hininga ng buong bulwagan.
Kasunod kong bumaba ang apat na batang nakasuot ng pormal na kasuotan. Tatlong batang lalaki na may suot na tailored tuxedos, at isang batang babae na nakasuot ng puting dress.
Ang apat na bata ay may edad na apat na taon. At ang mga mukha nila…
Lalo na ang panganay na si Leo, at ang bunso na si Lucas—ay eksaktong kopya ng mukha ni Lorenzo noong bata pa ito. Mula sa hugis ng panga, ang matangos na ilong, hanggang sa kulay ng mga mata.
“D-Diyos ko…” nanginginig na bulong ni Lorenzo, halos manghina ang mga tuhod. “Mga anak ko…”
Nang makababa ako, agad kaming pinalibutan ng mga bilyonaryo at media. Lumapit si Lorenzo, tuliro, hindi makapaniwala, habang si Mia ay namumutla sa tabi, nanginginig sa takot at inggit.
“Tessa…” tawag ni Lorenzo, basag ang boses. Akmang lalapit siya upang hawakan ang braso ko, ngunit dalawang naglalakihang dayuhang bodyguard ang humarang sa kanya.
“Mr. Zobel,” malamig kong bati, ni hindi kumukurap. “Mag-ingat ka sa paglapit. Baka madumihan ang damit ng mga anak ko.”
“Mga anak natin, Tessa!” sigaw ni Lorenzo, lumuluha na. Tumingin siya sa apat na bata na ngayon ay nakatitig sa kanya nang walang anumang emosyon. “Sila… sila ang mga anak ko! Apat?! Nabuntis ka bago ka umalis?!”
Lumapit din si Donya Sylvia, nangangatog ang mga kamay na gustong hawakan ang mga apo. “Apo… mga apo ko sa tuhod! Lorenzo, ang mga tagapagmana natin!”
Mapait akong tumawa, isang tawang umalingawngaw na narinig ng mga prominenteng bisita sa paligid.
“Tagapagmana?” Tiningnan ko si Donya Sylvia mula ulo hanggang paa. “Nakalimutan niyo na ba, Donya Sylvia? Limang taon na ang nakakaraan, pinapirma niyo ako sa isang kontrata. Nakasaad doon: ‘Ang Party B ay kusang-loob na tinatalikdan ang anumang karapatan sa mana ng Zobel Group para sa anumang anak na nabuo sa loob ng kasal at pagkatapos ng diborsyo.’“
Nanlaki ang mga mata ni Lorenzo. Lumingon siya sa kanyang ina, nanlilisik ang mga mata. “Mama?! Anong ginawa mo?!”
“T-Tessa, pakiusap…” pagsusumamo ng matanda, nawala ang dating yabang, halos lumuhod sa harap ko. “Kailangan namin ng tulong. Ang Zobel Group… babagsak kami. Pamilya tayo!”
“Hindi tayo pamilya,” mariin kong sabi. “Kayo ang nagtulak sa akin palabas. Kayo ang nagbansag sa mga anak ko bilang ‘pabigat’ at ‘panakot sa pera’. At ngayon na bilyonaryo na kami at pulubi na kayo, tatawagin niyo silang apo?”
Tumingin ako sa panganay kong si Leo. “Leo, sino ang lalaking ‘yan?”
Tumingin ang apat na taong gulang kong anak kay Lorenzo nang may blangkong ekspresyon. “Wala po, Mommy. Just a stranger making noise.”
Napahagulgol si Lorenzo sa sakit. Parang sinaksak ang puso niya ng sarili niyang dugo.
Tumingin ako sa kanilang tatlo—kay Lorenzo na sirang-sira ang pagkalalaki, kay Donya Sylvia na nawalan ng dangal, at kay Mia na alam kong may kinakaharap na kasong estafa dahil sa paglustay ng pondo ng kumpanya.
“Nandito ako ngayong gabi hindi para iligtas ang Zobel Group,” bulong ko kay Lorenzo, sapat lang para marinig nilang tatlo. “Nandito ako para bilhin ang mga natitirang shares ninyo sa halagang piso bawat isa. At bukas na bukas… aalisin ko ang pangalang Zobel sa gusaling iyon.”
Iniwan ko silang nakatayo sa gitna ng kahihiyan, habang hawak-hawak ko ang mga kamay ng apat kong anak.
Gaya ng sinabi ng mama ko noon: tumayo ako sa sarili kong entablado. At sa entabladong ito, ako ang nag-iisang reyna.