NANG SIYAM NA BUWAN AKONG BUNTIS, ITINULAK AKO NG ASAWA KO SA ISANG BANGIN NG YELO PARA SA $50 MILLION NA LIFE INSURANCE. SA ARAW NG AKING BUROL, NAKANGISI SIYA KASAMA ANG KANYANG KABIT. INAKALA NILANG PATAY NA AKO… NGUNIT HINDI NILA ALAM NA NAGBALIK AKO UPANG TULUYAN SILANG KALADKARIN SA IMPYERNO!
Sinasabi nila na ang pinakamalamig na bagay sa mundo ay ang yelo sa itaas ng bundok. Ngunit nagkakamali sila. Wala nang mas lalamig pa sa puso ng lalaking pinangakuan mo ng iyong buong buhay, ang ama ng batang dinadala mo sa iyong sinapupunan, na handang pumatay kapalit ng salapi.
Ako si Celeste. At ito ang kwento kung paano ako bumangon mula sa sarili kong libingan upang bawiin ang aking buhay mula sa mga demonyong nagtangkang kumuha nito.
ANG BANGIN AT ANG PAGTATAKSIL
Isang linggo bago ang aking kabuwanan, niyaya ako ng asawa kong si Roman sa isang luxury winter cabin sa itaas ng bundok ng yelo. Isang “babymoon” daw upang makapagpahinga kami bago lumabas ang aming anak. Inakala kong isa itong romantikong regalo, ngunit isa pala itong patibong.
Isang hapon, dinala niya ako sa gilid ng isang matarik at nagyeyelong bangin upang kumuha raw ng litrato. Nakatayo ako sa gilid, hawak ang aking malaking tiyan.
“Mahal, umatras ka pa nang kaunti para makita ang view,” nakangiting utos ni Roman.
Nang humakbang ako, bigla siyang lumapit. Hindi para yakapin ako, kundi para itulak ang aking dibdib nang buong lakas.
Nawalan ako ng balanse. Ang huling nakita ko bago ako mahulog sa malalim na bangin ay ang malamig, walang-awa, at malademonyong ngisi sa mukha ng lalaking minahal ko.
Nahulog ako sa kadiliman. Ngunit hindi ginusto ng Diyos na mamatay ako. Bumagsak ako sa isang makapal na patong ng malambot na nyebe sa isang nakausling bahagi ng bangin, ilang metro lamang mula sa itaas. Nabali ang aking binti at puno ako ng galos, ngunit buhay ako. At sa mismong oras na iyon, dahil sa matinding trauma, pumutok ang aking panubigan.
Sa gitna ng nagyeyelong gabi, mag-isa, duguan, at nag-aagaw-buhay, isinilang ko ang aking anak na lalaki. Natagpuan kami ng isang matandang mountain ranger na may dalang aso kinabukasan. Dinala niya kami sa isang tagong ospital sa kabilang bayan, kung saan ako nagpagaling nang palihim.
ANG PEKENG PAGLULUKSA NG MGA DEMONYO
Makalipas ang isang buwan, nakita ko ang sarili kong pangalan sa balita. Ideneklara akong patay. Ayon kay Roman, “aksidente” raw akong nahulog dahil sa madulas na yelo. Dahil hindi natagpuan ang aking katawan sa ilalim ng bangin (dahil nailigtas na ako), idineklara itong lost at sea/snow.
Bakit niya ginawa iyon? Dahil nag-iwan ang yumaong ama ko ng isang $50 Million (nasa 2.8 Bilyong Piso) na Life Insurance Policy na nakapangalan sa akin, at si Roman ang tanging benepisyaryo kapag namatay ako nang hindi naisisilang ang aming anak.
Ngayon ang araw ng aking “libing.”
Nasa labas ako ng malaking kapilya, nakasuot ng isang mahaba at itim na trench coat, nakasuot ng shades, at mahigpit na karga ang aking malusog na sanggol na nakabalot sa makapal na kumot.
Natanaw ko mula sa labas ng marangyang kapilya ang naglalakihang puting bulaklak at ang malaking larawan ng aking mukha na napaliligiran ng mga kandila. Sa loob, nakaupo si Roman sa unahang hanay. May panyong nakatakip sa kanyang mga mata, animo’y durog na durog ang puso sa pagluha. Ngunit sa ilalim ng panyo, kitang-kita ko ang palihim na haplos ng kamay ni Katrina—ang aking dating personal assistant at ang lihim niyang kabit.
“Huling araw na ng pagpapanggap, mahal,” bulong ni Katrina na narinig ko habang dahan-dahan akong humahakbang papasok sa gitnang pasilyo. “Bukas, akin na ang mga alahas niya, at sa iyo na ang limampung milyong dolyar.”
Napangisi si Roman sa ilalim ng panyo. “Sulit ang pagtulak ko sa kanya. Wala nang Celeste na manghihimasok.”
Hindi nila napansin ang mabibigat at matutunog na yabag ng aking bota sa marmol na sahig. Tumigil ang bulungan ng mga nakiramay. Isa-isang napalingon ang mga bisita, reporter, at mga matataas na opisyal ng korporasyon ng aking ama. Ang bawat hakbang ko ay sinasabayan ng malamig na hangin na tila humihigop sa init ng buong bulwagan.
Nang marating ko ang harap ng altar, huminto ako sa mismong tapat nina Roman at Katrina.
Dahan-dahan kong ibinaba ang aking salamin. Inalis ko ang itim na belo.
“Nalulungkot ba kayo dahil walang bangkay sa loob ng kabaong, Roman?”
Parang binuhusan ng nagyeyelong tubig ang buong kapilya. Naputol ang hininga ni Katrina; napaatras siya hanggang sa matalisod sa sarili niyang takong at bumagsak sa sahig. Si Roman naman ay napatayo, nanlalaki ang mga mata, nanginginig ang mga labi, at naging kasing-puti ng papel ang kanyang mukha.
“C-Celeste…? Multo… multo ka!” sigaw ni Roman habang pilit na umaatras, ngunit wala na siyang maatrasan.
“Hindi ako multo, Roman,” matigas kong wika. Inilantad ko mula sa ilalim ng aking balabal ang sanggol na payapang natutulog. “Buhay ako. At buhay ang tagapagmana ng lahat ng ari-arian na pilit mong ninakaw.”
“Imposible! Nahulog ka sa bangin! Walang sinumang makaliligtas doon!” bulyaw ni Roman sa gitna ng matinding takot at pagkalito, nang hindi namamalayang inilaglag na niya ang sarili sa harap ng dosenang mamamahayag at mga kamera.
“Salamat sa pag-amin sa harap ng lahat,” malamig kong tugon.
Kasabay ng aking hudyat, bumukas ang mga higanteng screen sa loob ng kapilya na dating nagpapalabas ng slideshow ng aking mga larawan. Sa halip na mga lumang alaala, isang malinaw na video footage ang lumitaw sa screen.
Ito ang dashcam footage mula sa snowmobile ng mountain ranger na sumagip sa akin, kasama ang audio recording ng tawag ni Roman kay Katrina ilang minuto matapos niya akong itulak: “Wala na siya, Katrina. Nahulog na sa bangin. Ihanda mo na ang claim forms para sa limampung milyong dolyar bago pa matunaw ang yelo.”
Bago pa man makakilos si Roman para tumakas, bumukas nang marahas ang mga pinto ng kapilya. Pumasok ang mga tauhan ng Federal Police at National Bureau of Investigation kasama ang punong abogado ng aking ama.
“Roman Castillo at Katrina Sandoval, kayo ay inaaresto sa salang Attempted Murder, Parricide, at Conspiracy to Commit Insurance Fraud,” anunsyo ng hepe ng pulisya habang pinaliligiran sila ng mga armadong alagad ng batas.
Nagsimulang magwala si Katrina, sumisigaw at sinisisi si Roman. “Wala akong kinalaman! Siya ang nagplano ng lahat! Siya ang pumatay sa asawa niya!” Ngunit walang nakinig sa kanya habang nilalagyan siya ng posas at kinakaladkad palabas sa harap ng mga kumikislap na camera ng media.
Lumuhod si Roman sa aking paanan, umiiyak at nagmamakaawa. “Celeste… patawarin mo ako! Ginawa ko lang ‘yon dahil sa sulsol ni Katrina! Mahal kita… mahal ko ang anak natin! Pakiusap, bawiin mo ang kaso!”
Tiningnan ko siya nang diretso sa mga mata—ang mga matang puno noon ng kasakiman, na ngayo’y puno na lamang ng kawalan ng pag-asa.
Yumuko ako nang bahagya at bumulong sa kanyang tainga: “Sabi mo noon, umatras ako para makita ang view. Ngayon, panoorin mo mula sa rehas kung paano ko wawasakin ang bawat pangarap mo nang walang natitira.”
Hinila ng mga pulis si Roman papalayo habang sumisigaw ang kanyang pangalan sa kawalan.
Nang lisanin ko ang kapilya, sinalubong ako ng sikat ng araw na dahan-dahang nagpapainit sa malamig na paligid. Tiningnan ko ang maamong mukha ng aking anak na si Leo—ang buhay na ipinaglaban ko sa gitna ng yelo at kamatayan.
Naisip nilang ililibing nila ako sa limot, ngunit hindi nila naisip na ang binhing ibinaon nila sa ilalim ng yelo ay sisibol bilang isang bagyo na wawasak sa kanilang impyerno.