SA ARAW NG AMING KASAL, PINASAKAY AKO NG FIANCE KO SA RENTED TAXI PARA IBIGAY ANG MAIN WEDDING CAR SA KANYANG ASSISTANT — SUMAKAY AKO AT SINABI SA DRIVER: “HUWAG KANG PUPUNTA SA SIMBAHAN”
“Ibigay mo muna kay Cheska ang bridal car, sa lumang taxi ka na lang sumakay…”
Labindalawang marangyang itim na kotse ang nakapila sa ibaba ng condo unit ko.
Sa pinakaharap, nakaparada ang isang brand new na Rolls-Royce Phantom — ang bridal car na ako mismo ang pumili. Hinalikan ito ng libo-libong pulang rosas at baby’s breath.
Araw ng kasal ko ngayon.
Nakatayo ako sa harap ng salamin, suot ang isang mabusising bridal gown na gawa ng isang sikat na international designer. Sabi ng makeup artist ko habang inilalagay ang huling pahid ng lipstick, “Ma’am Alyssa, sa lahat ng naging bride ko, kayo na po ata ang pinakamaganda.”
Nangiti ako nang tipid.
Kinuha ko ang lagayan ng aking gown, isinuot ang aking Jimmy Choo heels, at humakbang palabas para bumaba na patungo sa simbahan.
Ngunit bago pa man ako makatapak sa elevator, mabilis na lumapit sa akin ang aking fiancé na si Mark.
Gwapo siya sa kanyang tailormade suit, pero walang bakas ng kagalakan sa kanyang mukha. Sa halip, puno ito ng pagkabalisa at alinlangan.
Bigla niyang hinawakan nang mahigpit ang pulso ko. Sobrang higpit, hanggang sa mamula ang balat ko.
“Alyssa, mag-usap muna tayo. Pakiusap, pagbigyan mo muna ako,” bungad niya, hindi man lang ako binalatan ng tingin ng paghanga.
Tinitigan ko siya. “Bakit? Anong problema, Mark?”
“Sumumpong na naman ang sakit sa puso ni Cheska.”
Si Cheska na naman.
Mula noong unang araw na nakilala ko ang babaeng ‘yun—ang tinataguriang “childhood best friend” ni Mark—parang kailanman ay hindi naging maayos ang lagay ng puso niya. Tuwing may importanteng okasyon sa buhay namin ni Mark, lagi siyang inaatake ng sakit.
“Sinabihan siya ng doktor na bawal siyang mahanginan nang malakas,” tuloy-tuloy na paliwanag ni Mark, halatang worried na worried. “Puwede bang sa bridal car muna siya sumakay? Mas mainit doon at mas komportable.”
Nangunot ang noo ko. “Ano? Ang Rolls-Royce? Mark, bridal car ‘yun. Ako ang ikakasal ngayon.”
“Alam ko! Pero isip-isip din naman, Alyssa!” iritableng bulyaw niya, bagaman pabulong dahil sa mga taong nakapaligid. “Saan ka ba pwedeng sumakay? Doon sa huling kotse sa likod, kasama ng mga maid of honor mo. Maluwag naman doon!”
Tumingin ako sa itinuro ng kanyang daliri.
Sa pinakadulo ng pila ng labindalawang kotse, nakaparada ang isang lumang Toyota Corolla na kulay puti. May nakadikit na kulubot na papel na “JUST MARRIED” sa salamin sa likod. May gasgas ang pinto at parang anumang oras ay tatirik na sa kalsada. Rentadong taxi lang ito na ginawang backup vehicle.
Habang sa tabi naman ng Rolls-Royce Phantom, nakatayo si Cheska.
Hindi siya nakadamit bilang bridesmaid. Suot niya ay isang eleganteng puting dress na halos kapareho na ng disenyo ng gown ko. Naka-full makeup din siya at maayos ang buhok.
Nang magtagpo ang mga mata namin, dahan-dahan siyang yumuko, humawak sa kanyang dibdib, at humihip ng mahinang ubo. Pero sa kabila ng kanyang panghihina, nakita ko ang bahagyang pagtaas ng gilid ng kanyang labi.
Isang ngiti ng tagumpay. Isang ngiti na nagsasabing: Akin si Mark. Kahit sa araw ng kasal mo, ako pa rin ang uunahin niya.
Muling humigpit ang hawak ni Mark sa kamay ko. Nakiusap ang kanyang mga mata.
“Alyssa, ngayon lang naman. Pakiusap, huwag ka nang gumawa ng eksena. May sakit ‘yung tao. Huwag ka namang masyadong makasarili. Araw natin ‘to, ayokong masira lang dahil sa inggit mo.”
Inggit?
Tinitigan ko si Mark. Tinitigan ko ang lalaking minahal ko sa loob ng labindalawang taon.
Nakatitig sa amin ang mga relatives, ang makeup team, ang mga photographer, at ang mga bridesmaids ko. Tumahimik ang buong paligid. Ang lahat ay naghihintay kung sasabog ako sa galit o iiyak.
Ilang segundo akong nanahimik.
At pagkatapos… bahagya akong natawa. Isang malamig at walang emosyong tawa.
“Sige,” maikling sagot ko.
Nakahinga nang maluwag si Mark. Parang nabawasan ng napakabigat na dusa ang kanyang dibdib.
“Salamat, Alyssa! Kausapin na lang kita sa venue. Mag-iingat ka sa pagbiyahe,” mabilis niyang sabi sabay bitaw sa akin.
Hindi man lang niya ako inalalayan sa gown ko. Mabilis siyang tumakbo patungo kay Cheska, inalalayan ang babae sa bewang, at personal na pinagbuksan ng pinto ng Rolls-Royce. Inilagay pa niya ang kanyang kamay sa ibabaw ng pinto para hindi maumpog ang ulo ni Cheska.
Bago pumasok sa bridal car, lumingon muli si Cheska sa akin. May kasamang pagmamayabang ang kanyang mga mata habang kumakaway nang tila isang reyna.
Xaxaksak ang sakit sa dibdib ko, pero hindi ako lumuha.
Xaxaksak man ang katotohanan, unti-unting nangibabaw ang isang malamig na linaw sa aking pag-iisip.
Xaxaksak sa akin ang huling 12 taon ng buhay ko—mga taong ginugol ko sa pag-aadjust, sa pagpaparaya, sa pag-intindi na “kaibigan lang” ni Mark si Cheska.
Inayos ko ang hawak sa mabigat kong gown at naglakad patungo sa lumang puting taxi.
“Ate Alyssa! Anong nangyayari? Bakit pumayag ka?!” inis at nag-aalalang tanong ng aking maid of honor na si Katrina.
Humarap ako sa kanya at ngumiti nang napakatipid. “Kat, sumakay na kayo sa ibang sasakyan. Pumunta na kayo sa venue.”
“Eh ikaw?!”
“May aasikasuhin lang ako.”
Sumakay ako sa likod ng lumang taxi. Ang amoy ng loob nito ay halo-halong usok ng sigarilyo at murang car air freshener. Ang drayber ay isang mama na nakasuot ng sando, halatang naiinip na sa kahihintay.
“Miss, bridal car din ba ‘to? Saang simbahan o hotel ba ang tuloy natin?” tanong ng driver habang tumitingin sa rearview mirror.
Sa labas ng bintana, nakita ko si Mark na nakatayo sa tabi ng Phantom, kumakaway sa akin habang sumisenyas ng “Salamat, babawi ako mamaya.”
Inalis ko ang tingin ko sa kanya.
Ibinaba ko ang salamin ng bintana at tumingin sa driver.
“Kuya… huwag tayo pupunta sa hotel. Huwag din sa simbahan.”
Nagtaka ang drayber. “Ha? Eh saan tayo pupunta, Ma’am? Kasal mo ngayon, ah?”
Inabot ko sa kanya ang isang libong piso at ibinigay ang isang address. Isang lugar na walang nakakaalam—isang bagong condo unit na binuo ko gamit ang sarili kong pera, na hindi kailanman nalaman ni Mark.
“Diyan tayo pupunta, Kuya. Bilisan mo lang,” malamig kong sabi.
Umaandar ang kotse, kumalabit ang makina, at dahan-dahang lumayo sa pila ng labindalawang luxury cars. Habang ang buong entourage ay patungo sa nakatakdang kasal sa Manila Hotel, ako naman ay papunta sa kabilang direksyon ng lungsod.
Ilang minuto lang ang nakalipas, nagsimula nang manginig ang cellphone ko.
Mark Calling…
In-off ko ang tawag.
Mark Calling…
In-off ko ulit.
Pangatlo, pang-apat, pang-lima… Hanggang sa magkasunod-sunod na rin ang mga text galing sa pamilya niya.
Malamig kong pinatay ang cellphone ko.
Ikinabit ko ang panibagong SIM card sa aking pangalawang phone. Nag-type ako ng isang maikling mensahe para sa aking mga magulang:
“Mama, Papa, ikansela niyo na po ang kasal. Sabihan niyo na rin ang mga bisita na umuwi na. Maayos po ako. Huwag kayong mag-alala sa akin. Hindi ko na tutuloy ang kasal sa lalaking kailanman ay hindi ako pinili.”
Pagkadating ko sa sarili kong condo unit, umakyat ako sa elevator nang mag-isa, bitbit ang napakabigat na gown.
Binuksan ko ang pinto gamit ang aking fingerprint reader. Pumasok ako sa tahimik at malinis na sala.
Puno ng katahimikan ang paligid. WALANG Mark. WALANG Cheska. WALANG pamilya ng lalaki na laging nangingialam sa buhay ko.
Hinubad ko ang aking Jimmy Choo heels at naglakad nang nakapaa patungo sa malaking salamin na nakaharap sa tanawin ng siyudad.
Tinitigan ko ang sarili ko sa salamin. Ang ganda ko pa rin. Pero ang gown na ‘to… ang gown na ‘to ay simbolo ng labindalawang taong pagiging pangalawa ko lang sa buhay ng lalaking inakala kong magiging katuwang ko habangbuhay.
Kumuha ako ng isang malaking gunting sa kusina.
Pumunta ako sa gitna ng sala, inihain ang mga dulo ng mamahaling tela ng aking gown…
At dahan-dahan kong itinapat ang gunting sa laylayan nito.
BAHAGI 2: ANG PAGLAYA AT ANG PAGGUHO NG KANILANG KASINUNGALINGAN*
Krik.
Ang tunog ng matalas na gunting habang hinihiwa ko ang mamahaling telang seda at puntas ay parang musika sa aking pandinig. Bawat hiwa ay parang pag-aalis ng mga tanikala na nagbigkis sa akin sa nakalipas na labindalawang taon.
Hindi ako umiyak. Sa bawat metrong napapatid ng gunting, naging mas magaan ang paghinga ko. Ang gown na ito ay ginawa para sa isang babaeng magpapakumbaba, ngunit ang babaeng nakatayo ngayon sa harap ng salamin ay hindi na si Alyssa na sunud-sunuran noon.
Habang ginugupit ko ang laylayan, biglang tumunog ang aking pangalawang cellphone. Isang mensahe mula kay Mama.
Mama: “Alyssa! Diyos ko, anak! Ano raw ang nangyari?! Tumawag ang pamilya ni Mark, nagpapanic sila doon sa Manila Hotel! Nandoon na ang lahat ng mga bisita, pati ang mga senador at kliyente nila, pero wala ka pa raw! Sabi ni Mark, pinasakay ka raw niya sa taxi para mauna sa venue, pero hindi ka dumating! Nasaan ka?!”
Napangiti ako nang mapait. Hanggang sa huli, nagsinungaling pa rin si Mark. Sinabi niya sa mga magulang ko at sa mga bisita na “nauna” ako sa taxi para pagtakpan ang katotohanang ibinigay niya ang bridal car kay Cheska. Ayaw niyang masira ang imahe niya sa harap ng publiko.
Mabilis akong nag-type ng tugon kay Mama:
Ako: “Mama, pumunta po kayo rito sa condo unit ko. Huwag ninyong sagutin ang tawag nina Mark. Ipapadala ko sa inyo ang buong kwento pagdating niyo rito. Nandito na ang malaya niyong anak.”
Ang Kaguluhan sa Manila Hotel
Samantala, sa grand ballroom ng Manila Hotel, umabot na sa sukdulan ang tensiyon.
Ang mga chandelier ay kumikinang, ang mga bulaklak na imported ay nakahanay, at ang daan-daang bisita ay nag-uumpisa nang magbulung-bulungan. Kanina pa tapos ang itinakdang oras ng seremonya, ngunit ang altar ay nananatiling walang ikakasal.
Si Mark ay balisa at basang-basa ng pawis sa loob ng kanyang mamahaling suit. Hawak-hawak niya ang kanyang telepono, paulit-ulit na dinidial ang numero ko, ngunit ang tanging naririnig niya ay ang malamig na boses ng automated operator: “The subscriber cannot be reached…”
“Mark, anong nangyayari?” galit na lumapit ang kanyang ina. “Nasaan si Alyssa? Bakit wala pa ang bride mo? Pinagtatawanan na tayo ng mga bisita!”
“Hindi ko alam, Ma!” nanggigigil na sagot ni Mark. “Pinasakay ko naman siya sa taxi papunta rito kanina! Baka sumama ang pakiramdam o naligaw ang driver!”
Sa tabi ni Mark, nakatayo si Cheska. Suot pa rin ang puting dress na kahawig ng bridal gown. Kunwari ay hinahaplos niya ang kanyang dibdib at nag-aalinlangang nagsalita:
“Mark… baka naman nagtatampo lang si Alyssa sa akin? Baka nagselos siya dahil ipinahiram mo sa akin ang Rolls-Royce… Sobra naman kasi siyang sensitibo. Sa araw pa naman ng kasal niyo, nagawa pa niyang magtampo at magtago.”
Nagdilim ang mukha ng ina ni Mark sa sinabi ni Cheska. “Aba! Kung ganoon ang ugali niya, buti na lang din! Isang napakalaking bastos! Pinaghihintay ang mga mararangyang bisita natin dahil lamang sa mababaw na selos!”
Ngunit bago pa makapagsalita si Mark, bumukas ang malaking pintuan ng ballroom.
Hindi si Alyssa ang pumasok. Si Mama at Papa ko ang lumakad papasok ng bulwagan, kasama ang ilang malalapit naming kamag-anak. Ang mukha ni Papa ay seryoso at nagniningas sa galit, habang si Mama naman ay may hawak na isang malaking eco-bag.
Nagtinginan ang mga bisita. Akala nila ay dumating na ang pamilya ng bride para magsimula na ang seremonya.
Dire-diretsong lumapit si Papa kay Mark. PAAK!
Isang napakalakas na sampal ang lumapag sa pisngi ni Mark. Nabingi ang buong bulwagan sa tindi ng tahimik na sumunod. Napahawak si Mark sa kanyang pisngi, nanlalaki ang mga mata sa gulat.
“Tito…” bulalas ni Mark.
“Huwag mo akong matawag-tawag na Tito!” nanginginig sa galit na sigaw ni Papa. “Hayop ka! Labindalawang taon kang pinagbigyan ng anak ko! Labindalawang taon niyang inintindi ang kaibigan mong ‘yan na parang asawa mo na rin! Tapos sa mismong araw ng kasal nila, pinasakay mo siya sa lumang taxi para lang ibigay ang bridal car sa babaeng ‘to?!”
Nanlaki ang mga mata ng mga bisita. Nagbulung-bulungan ang buong silid. Lahat ng mata ay napatingin kay Cheska, na namumula ang mukha sa hiya at gulat.
“Hindi po… hindi po totoo ‘yan, Tito—” depensa ni Mark, nauutal.
“Manahimik ka!” sigaw ni Mama habang binubuksan ang dalang eco-bag. “Ibinigay ko kayo rito ang patunay kung anong klaseng lalaki ka.”
Itinapon ni Mama sa harap ng paanan ni Mark ang mga ginupit-gupit na tela ng mamahaling bridal gown. Ang mga pulang rosas at puntas ay lumitaw sa sahig ng ballroom.
“Ibinigay mo sa iba ang para sa kanya,” malamig na sabi ni Mama. “Kaya ibinalik sa iyo ng anak ko ang simbolo ng kasal na ito. Kanselado na ang kasal. Tapos na ang palabas ninyo.”
Ang Bagong Simula
Tatlong araw ang lumipas mula nang araw na iyon.
Ang balita tungkol sa nauubos na dignidad nina Mark at Cheska ay kumalat sa buong siyudad tulad ng apoy. Ang mga kumpanyang nag-aakala na matino si Mark ay umurong sa mga negosasyon nang malaman ang ginawa niya sa kanyang sariling kasal. Ang mga kaibigan nila ay natauhan at lumayo sa kanila.
At si Cheska? Biglang “gumaling” ang sakit sa puso nang mawalan ng yaman at impluwensya ang lalaking ginagamit niya. Nang malaman niyang walang mapapala kay Mark dahil sa mga multa at sirang kontrata, bigla itong lumayas at iniwan si Mark nang mag-isa.
Nakatayo ako ngayon sa balkonahe ng isa sa mga pinakamagandang cafe sa BGC. Humihigop ako ng mainit na kape, suot ang isang simpleng puting damit na bagay na bagay sa aking malayang kaluluwa.
Ang aking telepono ay tahimik—walang nang-iistorbo, walang nag-uutos na magparaya.
Lumingon ako sa labas at pinagmasdan ang paglubog ng araw. Maganda ang kulay ng kalangitan—kahel, lila, at ginto.
Sa unang pagkakataon sa buhay ko, hindi ako tumingin sa likod para maghintay kung sino ang mauuna. Ako na ngayon ang nagmamaneho ng sarili kong buhay, at sigurado ako sa bawat hakbang na aking tinatahak.
Ano ang gagawin mo kung sakaling ikaw ang nasa posisyon ni Alyssa noong sandaling pinasakay ka ng iyong fiancé sa lumang taxi?