Alas-Tres ng Umaga, Tinawagan Ako ng Pulis na Patay na Raw ang Asawa Ko—Pero Katabi Ko Siya, Gising, at Parang Alam na Niya ang Lahat
Alas-tres ng madaling-araw nang tumawag ang pulis.
“Sir Mendoza, ang asawa ninyong si Isabel de Leon-Mendoza ay nasangkot sa isang malubhang aksidente sa C5. Ikinalulungkot naming sabihin na binawian siya ng buhay sa pinangyarihan.”
Hindi ako agad nakasagot.
Dahan-dahan akong lumingon sa kanan.
Nakahiga si Isabel sa tabi ko.
Mahimbing ang tulog.
At nakapatong pa ang isang binti niya sa bewang ko.
Napalunok ako.
“Officer… baka nagkamali kayo.”
“Bakit po?”
“Dahil katabi ko ang asawa ko ngayon.”
Biglang natahimik ang kabilang linya.
Pagkaraan ng ilang segundo, nag-iba ang tono ng pulis.
“Sir Mendoza, ang SUV, driver’s license, wallet, cellphone at iba pang personal na gamit ng namatay ay nakapangalan lahat kay Isabel Mendoza.”
Saglit siyang huminto.
Pagkatapos ay mahina ngunit seryosong sinabi:
“Sir… lumabas muna kayo ng kuwarto.”
“At kung maaari, huwag ninyong gigisingin ang babaeng nasa tabi ninyo.”
Nanigas ang buong katawan ko.
Saka ko narinig ang boses mula sa likuran.
“Gab?”
Dahan-dahan kong ibinaba ang cellphone.
Gising na si Isabel.
Nakatitig siya sa akin.
“Sino kausap mo?”
Narinig din iyon ng pulis.
“Sir, huwag kayong makipagtalo. Humanap lang kayo ng pagkakataong makalabas.”
Pinilit kong ngumiti.
“Scam call lang. Sinasabi nilang naaksidente ka raw.”
Kumunot ang noo ni Isabel.
“Grabe na talaga mga scammer ngayon.”
Humiga ulit siya.
Nang bumaba ako sa kama, bigla niyang hinawakan ang pulsuhan ko.
“Gab.”
Napatingin ako sa kamay niya.
“Bakit?”
“Saan ka pupunta?”
“CR lang.”
Ilang segundo niya akong tinitigan bago ako binitawan.
Pagkapasok ko sa banyo, agad kong ini-lock ang pinto at tumawag sa 911.
Gusto kong patunayang scam lang ang lahat.
Pero matapos akong i-transfer sa police station na humahawak sa kaso, nakumpirma ko ang pinakakinatatakutan ko.
2:48 a.m.
Isang itim na SUV ang bumangga sa barrier malapit sa Ortigas exit ng C5.
Patay ang babaeng nagmamaneho.
Ang rehistradong may-ari ng sasakyan?
Isabel Mendoza.
“Pero nasa bahay ang asawa ko.”
Natahimik ang officer.
“Sir, may mga pulis na papunta sa inyo. Huwag muna kayong gumawa ng kahit ano.”
May kumatok sa pinto ng banyo.
“Gab?”
Si Isabel.
“Ang tagal mo.”
“Masakit tiyan ko.”
Tahimik sa labas.
Pagkatapos ay sinabi niya:
“Ipag-iinit kita ng tubig.”
Makalipas ang ilang minuto, dumating ang dalawang pulis.
Si Isabel mismo ang nagbukas ng pinto.
Kalmado siya.
Masyadong kalmado.
“Officer, ako si Isabel Mendoza. Ako yata ang sinasabi ninyong patay?”
Tiningnan siya ng dalawang pulis na parang nakakita ng multo.
Humingi sila ng ID.
Kinuha ni Isabel ang wallet niya mula sa kuwarto.
Totoo ang lisensya.
Totoo ang pangalan.
Totoo ang litrato.
Pero nang tanungin kung nasaan ang susi ng SUV namin, doon nagbago ang mukha niya.
Wala sa tray sa may pintuan.
“Baka ninakaw ang sasakyan ko,” sabi niya.
Dinala kami sa ospital.
Doon inilabas ng police investigator na si Captain Ramon Cruz ang mga bagay na nakuha sa katawan.
Asul na wallet.
Rose-gold na relo.
Car key.
Wedding ring.
At basag na cellphone.
Lahat iyon ay kay Isabel.
Kinuha ko ang singsing.
Sa loob nito, nakaukit ang:
G & I.
Gabriel at Isabel.
Ako mismo ang nagpagawa noon bago kami ikasal.
“Sigurado kayo?” tanong ni Captain Cruz.
Tumango ako.
Sumingit si Isabel.
“Puwedeng ninakaw lahat ng iyan.”
“Tama,” sagot ni Captain Cruz.
“Kaya hindi pa final ang identification.”
Hindi na makilala ang mukha ng biktima dahil sa pinsala mula sa aksidente.
Pero dumating ang preliminary examination.
Babae.
Part 2: Ang Pagsusuri
Tahimik ang buong silid habang hawak ni Captain Cruz ang mga resulta ng preliminary examination. Ang lamig ng aircon sa police precinct ay parang tusok sa balat ko. Nakaupo si Isabel sa tapat ko, kalmado ang mukha at nakahalukipkip, habang ako ay nanginginig pa rin ang mga kamay.
“Captain,” basag ko sa katahimikan. “Ano pang kailangan para malaman kung sino talaga ang nasa morgue?”
Tumingin si Captain Cruz sa akin, pagkatapos ay kay Isabel.
“Mr. Mendoza, ang huling hakbang bago natin ideklarang pinal ang pagkakakilanlan ay ang dental records at DNA profiling,” seryosong sagot ng investigator. “Pero bukod doon, may nakuha kaming isang malaking ebidensya mula sa dashcam ng isa pang sasakyan na nakasaksi sa aksidente sa C5.”
Nanlamig ang dugo ko. “Dashcam?”
“Oo,” sabi ni Captain Cruz sabay pindot sa laptop sa ibabaw ng mesa. “Ipinadala ito kaninang umaga ng Highway Patrol Group.”
Umandar ang video. Madilim ang kalsada sa C5 malapit sa Ortigas exit. Makikita ang mabilis na pagtakbo ng itim na SUV bago ito nawalan ng kontrol at sumalpok nang buong-lakas sa concrete barrier. Pero ang mas nakakakilabot ay ang sumunod na kuha. Ilang segundo matapos ang pagbangga, bago pa man dumating ang mga awtoridad, may isang pigura ng tao ang lumabas sa passenger side door ng umuusok na sasakyan.
Madilim at malabo ang kuha, ngunit klarong-klaro ang hugis ng katawan at ang suot nitong damit—isang kulay abong jacket na pamilyar na pamilyar sa akin.
Iyon ang jacket na isinuot ni Isabel bago siya natulog kagabi.
Biglang tumayo si Isabel sa tabi ko. Hindi siya nagulat. Walang bakas ng takot o pagkabigla sa mukha niya. Sa halip, dahan-dahan siyang ngumiti—isang ngiting hindi ko kailanman nakita sa loob ng limang taon naming pagsasama.
“Magaling,” bulong ni Isabel, hindi na nagpapanggap.
Napalayo ako sa upuan ko. “Isabel… anong ibig sabihin nito? Sino ang nasa morgue?”
Hindi si Captain Cruz nakapagsalita agad dahil sa biglang paggalaw ni Isabel. Sa isang iglap, kinuha niya ang ballpen sa mesa at itinutok ito sa sarili niyang leeg.
“Huwag kayong lalapit!” sigaw niya, bagaman ang boses niya ay kalmado pa rin, halos pabulong. Pero ang kakaiba—ang boses na iyon ay hindi na kay Isabel. O mas tama bang sabihing, dalawang boses ang lumalabas sa bibig niya nang sabay: ang isa ay mataas, at ang isa ay mababa at garalgal.
Nanlaki ang mga mata ni Captain Cruz at agad binunot ang baril nito. “Binibini, ibaba ninyo iyan!”
“Hindi ninyo ako kayang kulungin,” sabi ni Isabel habang nakatitig nang diretso sa mga mata ko. “Gusto mo ng katotohanan, Gab? Ikaw ang pumili nito noong gabing nagtanong ka kung ano ang mangyayari kung sakaling mawala ang isa sa atin.”
“Anong pinagsasabi mo?!” nanginginig kong sigaw.
“Ang babaeng nasa morgue ay ang katawan ko,” malamig na sabi ni Isabel. “At ang katawang ito na tinitingnan mo ngayon… ay ang sisidlan na naiwan mo nang gabing isinumpa mo ang ating relasyon.”
Bumalik sa alaala ko ang gabing iyon—isang buwan na ang nakararaan, lasing ako habang nagtatalo kami, at sinabi ko sa galit: “Sana maglaho na lang ang lahat ng sakit na ito, kahit mamatay pa tayo nang sabay.”
Bago pa makapagsalita si Captain Cruz, biglang humugot ng kakaibang lakas si Isabel. Tumalon siya patungo sa bukas na bintana ng ikalawang palapag ng presinto.
“Isabel!” sigaw ko habang sumusugod para pigilan siya.
Pero huli na ang lahat. Tumalon siya palabas.
Agad kaming tumakbo ni Captain Cruz patungo sa bintana at tumingin sa ibaba. Walang tao sa semento. Walang katawan. Walang dugo. Ang tanging naiwan sa ibaba ay ang kulay abong jacket na lumilipad sa hangin dahil sa lakas ng simoy ng umaga.
At sa gitna ng semento, dahan-dahang gumulong ang wedding ring na may ukit na G & I—ang singsing na kinuha ko kanina mula sa morgue, ngunit ngayon ay naroroon na naman, kumikinang sa ilalim ng sikat ng araw.
Tumahimik ang paligid. Huminto ang mundo ko.
At hanggang ngayon, tuwing sumasapit ang alas-tres ng umaga, naririnig ko pa rin ang yabag ng mga paa sa gilid ng higaan ko—at ang bulong sa tainga ko na nagtatanong kung sino talaga sa amin ang buhay, at sino ang matagal nang nananatili sa bangin ng C5.