SA ARAW NG AMING KASAL, PINASAKAY AKO NG FIANCE KO SA RENTED TAXI PARA IBIGAY ANG MAIN WEDDING CAR SA KANYANG ASSISTANT — SUMAKAY AKO AT SINABI SA DRIVER: “HUWAG KANG PUPUNTA SA SIMBAHAN”
“Ibigay mo muna kay Cheska ang bridal car, sa lumang taxi ka na lang sumakay…” Labindalawang marangyang itim na kotse ang nakapila sa ibaba ng condo unit ko. Sa pinakaharap, nakaparada ang isang brand new na Rolls-Royce Phantom — ang bridal car na ako mismo ang pumili. Hinalikan ito ng libo-libong pulang rosas at baby’s breath. Araw ng kasal ko ngayon. Nakatayo ako sa harap ng salamin, suot ang isang mabusising bridal gown na gawa ng isang sikat na international designer. Sabi ng makeup artist ko habang inilalagay ang huling pahid ng lipstick, “Ma’am Alyssa, sa lahat ng naging bride ko, kayo na po ata ang pinakamaganda.” Nangiti ako nang tipid. Kinuha ko ang lagayan ng aking gown, isinuot ang aking Jimmy Choo heels, at humakbang palabas para bumaba na patungo sa simbahan. Ngunit bago pa man ako makatapak sa elevator, mabilis na lumapit sa akin ang aking fiancé na si Mark. Gwapo siya sa kanyang tailormade suit, pero walang bakas ng kagalakan sa kanyang mukha. Sa halip, puno ito ng pagkabalisa at alinlangan. Bigla niyang hinawakan nang mahigpit ang pulso ko. Sobrang higpit, hanggang sa mamula ang balat ko. “Alyssa, mag-usap muna tayo. Pakiusap, pagbigyan mo muna ako,” bungad niya, hindi man lang ako binalatan ng tingin ng paghanga. Tinitigan ko siya. “Bakit? Anong problema, Mark?” “Sumumpong na naman ang sakit sa puso ni Cheska.” Si Cheska na naman. Mula noong unang araw na nakilala ko ang babaeng ‘yun—ang tinataguriang “childhood best friend” ni Mark—parang kailanman ay hindi naging maayos ang lagay ng puso niya. Tuwing may importanteng okasyon sa buhay namin ni Mark, lagi siyang inaatake ng sakit. “Sinabihan siya ng doktor na bawal siyang mahanginan nang malakas,” tuloy-tuloy na paliwanag ni Mark, halatang worried na worried. “Puwede bang sa bridal car muna siya sumakay? Mas mainit doon at mas komportable.” Nangunot ang noo ko. “Ano? Ang Rolls-Royce? Mark, bridal car ‘yun. Ako ang ikakasal ngayon.” “Alam ko! Pero isip-isip din naman, Alyssa!” iritableng bulyaw niya, bagaman pabulong dahil sa mga taong nakapaligid. “Saan ka ba pwedeng sumakay? Doon sa huling kotse sa likod, kasama ng mga maid of honor mo. Maluwag naman doon!” Tumingin ako sa itinuro ng kanyang daliri. Sa pinakadulo ng pila ng labindalawang kotse, nakaparada ang isang lumang Toyota Corolla na kulay puti. May nakadikit na kulubot na papel na “JUST MARRIED” sa salamin sa likod. May gasgas ang pinto at parang anumang oras ay tatirik na sa kalsada. Rentadong taxi lang ito na ginawang backup vehicle. Habang sa tabi naman ng Rolls-Royce Phantom, nakatayo si Cheska. Hindi siya nakadamit bilang bridesmaid. Suot niya ay isang eleganteng puting dress na halos kapareho na ng disenyo ng gown ko. Naka-full makeup din siya at maayos ang buhok. Nang magtagpo ang mga mata namin, dahan-dahan siyang yumuko, humawak sa kanyang dibdib, at humihip ng mahinang ubo. Pero sa kabila ng kanyang panghihina, nakita ko ang bahagyang pagtaas ng gilid ng kanyang labi. Isang ngiti ng tagumpay. Isang ngiti na nagsasabing: Akin si Mark. Kahit sa araw ng kasal mo, ako pa rin ang uunahin niya. Muling humigpit ang hawak ni Mark sa kamay ko. Nakiusap ang kanyang mga mata. “Alyssa, ngayon lang naman. Pakiusap, huwag ka nang gumawa ng eksena. May sakit ‘yung tao. Huwag ka namang masyadong makasarili. Araw natin ‘to, ayokong masira lang dahil sa inggit mo.” Inggit? Tinitigan ko si Mark. Tinitigan ko ang lalaking minahal ko sa loob ng labindalawang taon. Nakatitig sa amin ang mga relatives, ang makeup team, ang mga photographer, at ang mga bridesmaids ko. Tumahimik ang buong paligid. Ang lahat ay naghihintay kung sasabog ako sa galit o iiyak. Ilang segundo akong nanahimik. At pagkatapos… bahagya akong natawa. Isang malamig at walang emosyong tawa. “Sige,” maikling sagot ko. Nakahinga nang maluwag si Mark. Parang nabawasan ng napakabigat na dusa ang kanyang dibdib. “Salamat, Alyssa! Kausapin na lang kita sa venue. Mag-iingat ka sa pagbiyahe,” mabilis niyang sabi sabay bitaw sa akin. Hindi man lang niya ako inalalayan sa gown ko. Mabilis siyang tumakbo patungo kay Cheska, inalalayan ang babae sa bewang, at personal na pinagbuksan ng pinto ng Rolls-Royce. Inilagay pa niya ang kanyang kamay sa ibabaw ng pinto para hindi maumpog ang ulo ni Cheska. Bago pumasok sa bridal car, lumingon muli si Cheska sa akin. May kasamang pagmamayabang ang kanyang mga mata habang kumakaway nang tila isang reyna. Xaxaksak ang sakit sa dibdib ko, pero hindi ako lumuha. Xaxaksak man ang katotohanan, unti-unting nangibabaw ang isang malamig na linaw sa aking pag-iisip. Xaxaksak sa akin ang huling 12 taon ng buhay ko—mga taong ginugol ko sa pag-aadjust, sa pagpaparaya, sa pag-intindi na “kaibigan lang” ni Mark si Cheska. Inayos ko ang hawak sa mabigat kong gown at naglakad patungo sa lumang puting taxi. “Ate Alyssa! Anong nangyayari? Bakit pumayag ka?!” inis at nag-aalalang tanong ng aking maid of honor na si Katrina. Humarap ako sa kanya at ngumiti nang napakatipid. “Kat, sumakay na kayo sa ibang sasakyan. Pumunta na kayo sa venue.” “Eh ikaw?!” “May aasikasuhin lang ako.” Sumakay ako sa likod ng lumang taxi. Ang amoy ng loob nito ay halo-halong usok ng sigarilyo at murang car air freshener. Ang drayber ay isang mama na nakasuot ng sando, halatang naiinip na sa kahihintay. “Miss, bridal car din ba ‘to? Saang simbahan o hotel ba ang tuloy natin?” tanong ng driver habang tumitingin sa rearview mirror. Sa labas ng bintana, nakita ko si Mark na nakatayo sa tabi ng Phantom, kumakaway sa akin habang sumisenyas ng “Salamat, babawi ako mamaya.” Inalis ko ang tingin ko sa kanya. Ibinaba ko ang salamin ng bintana at tumingin sa driver. “Kuya… huwag tayo pupunta sa hotel. Huwag din sa simbahan.” Nagtaka ang drayber. “Ha? Eh saan tayo pupunta, Ma’am? Kasal mo ngayon, ah?” Inabot ko sa kanya ang isang libong piso at ibinigay ang isang address. Isang lugar na walang nakakaalam—isang bagong condo unit na binuo ko gamit ang sarili kong pera, na hindi kailanman nalaman ni Mark. “Diyan tayo pupunta, Kuya. Bilisan mo lang,” malamig kong sabi. Umaandar ang kotse, kumalabit ang makina, at dahan-dahang lumayo sa pila ng labindalawang luxury cars. Habang ang buong entourage ay patungo sa nakatakdang kasal sa Manila Hotel, ako naman ay papunta sa kabilang direksyon ng lungsod. Ilang minuto lang ang nakalipas, nagsimula nang manginig ang cellphone ko. Mark Calling… In-off ko ang tawag. Mark Calling… In-off ko ulit. Pangatlo, pang-apat, pang-lima… Hanggang sa magkasunod-sunod na rin ang mga text galing sa pamilya niya. Malamig kong pinatay ang cellphone ko. Ikinabit ko ang panibagong SIM card sa aking pangalawang phone. Nag-type ako ng isang maikling mensahe para sa aking mga magulang: “Mama, Papa, ikansela niyo na po ang kasal. Sabihan niyo na rin ang mga bisita na umuwi na. Maayos po ako. Huwag kayong mag-alala sa akin. Hindi ko na tutuloy ang kasal sa lalaking kailanman ay hindi ako pinili.” Pagkadating ko sa sarili kong condo unit, umakyat ako sa elevator nang mag-isa, bitbit ang napakabigat na gown. Binuksan ko ang pinto gamit ang aking fingerprint reader. Pumasok ako sa tahimik at malinis na sala. Puno ng katahimikan ang paligid. WALANG Mark. WALANG Cheska. WALANG pamilya ng lalaki na laging nangingialam sa buhay ko. Hinubad ko ang aking Jimmy Choo heels at naglakad nang nakapaa patungo sa malaking salamin na nakaharap sa tanawin ng siyudad. Tinitigan ko ang sarili ko sa salamin. Ang ganda ko pa rin. Pero ang gown na ‘to… ang gown na ‘to ay simbolo ng labindalawang taong pagiging pangalawa ko lang sa buhay ng lalaking inakala kong magiging katuwang ko habangbuhay. Kumuha ako ng isang malaking gunting sa kusina. Pumunta ako sa gitna ng sala, inihain ang mga dulo ng mamahaling tela ng aking gown… At dahan-dahan kong itinapat ang gunting sa laylayan nito. CRACK. Isang malakas na gupit ang yumakap sa katahimikan ng kwarto.
PART 2 — ANG KASAL NA HINDI NATULOY
CRACK.
Muling pumasok ang gunting sa mamahaling tela.
Sa bawat hiwa, parang may isang taon sa loob ng labindalawang taong relasyon namin ang pinuputol ko.
Labindalawang taon.
Labindalawang taon ng paghihintay.
Labindalawang taon ng pag-unawa.
Labindalawang taon ng pagsasabi sa sarili ko:
“Kaibigan lang niya si Cheska.”
“May sakit lang talaga siya.”
“Mahal naman ako ni Mark.”
Pero ngayong araw, sa mismong araw na dapat ay magiging asawa ko siya, malinaw kong nakita ang katotohanan.
Hindi ako ang pinili niya.
Kaya bakit ko pa siya pipiliin?
Makalipas ang ilang minuto, tuluyan nang bumagsak sa sahig ang laylayan ng wedding gown.
Hindi na ito ang mamahaling gown na ipinagmamalaki ng mga magazine.
Isa na lamang itong punit-punit na tela.
Napaupo ako sa sahig.
At sa unang pagkakataon mula nang umalis ako sa condo…
umiyak ako.
Hindi dahil iniwan ako ni Mark.
Kundi dahil napagtanto kong matagal ko nang iniwan ang sarili ko para sa kanya.
Biglang nag-vibrate ang pangalawang cellphone ko.
MAMA CALLING.
Pinunasan ko ang mga luha ko bago ko sinagot.
“Hello, Ma.”
Sa kabilang linya, narinig ko ang nanginginig na boses ng mama ko.
“Alyssa…”
Tahimik siya nang ilang segundo.
“Anak, nandito kami sa Manila Hotel.”
Napapikit ako.
“Alam ko.”
“Kinansela na namin ang kasal.”
Napahawak ako sa dibdib ko.
“Thank you, Ma.”
“Pero may nangyari rito.”
Napakunot ang noo ko.
“Ano?”
Huminga nang malalim si Mama.
“Nagwala ang pamilya ni Mark.”
MANILA HOTEL
Sa malaking ballroom na dapat ay puno ng kasiyahan, naging tahimik ang lahat.
Nasa harapan ng altar ang mga bulaklak.
Nakasindi ang mga kandila.
Nakahanda ang reception.
Ngunit walang bride.
Walang groom.
At higit sa lahat…
walang kasal.
Nakatayo si Mark sa gitna ng ballroom habang hawak ang cellphone.
Paulit-ulit niyang tinatawagan ang numero ko.
Walang sumasagot.
“Nasaan si Alyssa?!” sigaw niya.
Lumapit ang kanyang ina.
“Mark, ano ba ang ginawa mo?”
“Wala akong ginawa!”
“Talaga?”
Mula sa likod, narinig nila ang malamig na boses ng isang babae.
Si Katrina.
Ang maid of honor ko.
“Kung wala kang ginawa, bakit umalis si Alyssa?”
Natahimik si Mark.
“She was being unreasonable.”
Napatawa nang mapait si Katrina.
“Unreasonable?”
Tumuro siya sa entrance.
“Ikaw ang nagbigay sa ibang babae ng bridal car niya.”
Namutla si Mark.
“May sakit si Cheska!”
“At si Alyssa?”
“What about her?”
“Siya ang bride!”
Natahimik ang lahat.
Pero bago pa makasagot si Mark, biglang lumapit si Cheska.
Suot pa rin niya ang puting damit.
At sa pagkakataong iyon, wala na ang mahinang ekspresyon sa mukha niya.
Wala na ring pag-ubo.
Wala nang paghawak sa dibdib.
Diretso siyang naglakad.
Malakas.
Kalmado.
Parang walang sakit.
Napansin iyon ng isang matandang tiyahin ni Mark.
“Sandali…”
Tiningnan niya si Cheska mula ulo hanggang paa.
“Akala ko may sakit ka?”
Napangiti si Cheska.
“Okay na po ako.”
Nagkatinginan ang mga bisita.
At doon nagsimulang kumalat ang mga bulungan.
SAMANTALA, SA CONDO
Tumayo ako at pumasok sa shower.
Tinanggal ko ang makeup ko.
Hinubad ko ang natitirang bahagi ng gown.
Pagkatapos, nagsuot ako ng simpleng puting polo at pantalon.
Walang designer.
Walang diamonds.
Walang wedding veil.
Walang singsing.
Pero sa unang pagkakataon…
malaya akong huminga.
Paglabas ko ng banyo, may naghihintay na tatlong missed calls mula sa isang numero na hindi ko kilala.
Tinawagan ko pabalik.
“Hello?”
“Alyssa?”
“Boses niyo?”
“Ako si Attorney Rafael.”
Napahinto ako.
Si Rafael.
Ang abogado ng pamilya namin.
“May problema ba?”
“May ipapakita ako sa iyo.”
“Ano?”
“May kinalaman kay Mark.”
Nanlamig ang kamay ko.
“Anong ibig mong sabihin?”
“Mas mabuting makita mo mismo.”
Kinabukasan, pumunta ako sa opisina ni Attorney Rafael.
Pagpasok ko, agad niyang isinara ang pinto.
Umupo siya sa harap ko.
At inilapag sa mesa ang isang makapal na folder.
“Alyssa, bago mo tingnan ito, gusto kong malaman mo na hindi ko ito nakuha sa tsismis.”
Binuksan niya ang folder.
“May mga dokumento.”
Una niyang inilabas ang isang bank statement.
Tiningnan ko.
Nakapangalan kay Mark.
May malalaking transfer.
Mula sa isang kumpanya…
papunta sa personal account niya.
“Anong koneksyon nito sa akin?”
“Basahin mo ang pangalan ng kumpanya.”
Tiningnan ko.
Nanlaki ang mga mata ko.
ALYSSA HOLDINGS CONSULTING.
“Akin ito.”
Tumango siya.
“Oo.”
Napakunot ang noo ko.
“Pero bakit may transactions si Mark?”
Dahan-dahan niyang inilabas ang isa pang dokumento.
“May pinirmahan siyang authorization.”
Tinitigan ko ang pirma.
Pirma ni Mark.
At sa ilalim nito…
nakalagay ang pangalan ko.
“Fake?”
“Yes.”
Parang nawalan ng hangin ang paligid.
“Pero paano niya…”
“May isa pang mas malala.”
Inilabas niya ang isang contract.
“May plano siyang gamitin ang assets mo pagkatapos ng kasal.”
Napatayo ako.
“Anong?”
“Kapag kasal na kayo, magkakaroon siya ng legal access sa ilang business structures na ginawa mo bago kayo ikasal.”
Nanginginig ang kamay ko.
“Alam niya ang tungkol sa mga negosyo ko?”
Tumango siya.
“Alam niya ang halos lahat.”
Napaupo ako.
Biglang nag-connect ang lahat.
Bakit palaging interesado si Mark sa investments ko?
Bakit lagi niyang tinatanong kung magkano ang laman ng accounts ko?
Bakit ilang buwan na niyang pinipilit na pagsamahin namin ang finances namin?
Hindi pala pagbuo ng pamilya ang gusto niya.
May plano siya.
“May isa pa,” sabi ni Attorney Rafael.
Tumingin ako sa kanya.
“Si Cheska.”
Nanigas ako.
“Anong meron sa kanya?”
Inilabas niya ang ilang litrato.
Si Cheska.
Si Mark.
Magkasama sa isang restaurant.
Sa isang hotel.
Sa isang private club.
At sa huling litrato…
magkahawak ang kamay nila.
“Matagal na silang may relasyon.”
Napapikit ako.
“Since when?”
“At least three years based on the records we found.”
Tatlong taon.
Habang ako…
naghahanda ng kasal.
Habang pumipili ng wedding flowers.
Habang gumagawa ng guest list.
Habang nagbabayad ng honeymoon.
Sila pala…
may sariling mundo.
Pero hindi pa doon natapos.
May inilabas siyang isang recording.
“Listen to this.”
Pinindot niya ang play.
Narinig ko ang boses ni Mark.
“Kapag kasal na kami ni Alyssa, magiging madali na ang lahat.”
Boses ni Cheska:
“Sigurado ka?”
“Oo. Mahal niya ako. Kahit ano sabihin ko, maniniwala siya.”
Napapikit ako.
Pero pagkatapos…
narinig ko ang susunod na linya.
“At pagkatapos, pwede na nating gamitin ang pera niya para mabayaran lahat ng utang ng pamilya natin.”
Napadilat ako.
Pamilya natin?
Napatingin ako kay Rafael.
“Anong utang?”
Huminga siya nang malalim.
“May utang ang pamilya ni Mark na halos ₱180 million.”
Nanlamig ako.
“At gusto nilang gamitin ang pera ko?”
“Exactly.”
ANG PAGBALIK NI MARK
Makalipas ang dalawang araw, nakaupo ako sa sala ng condo nang biglang tumunog ang doorbell.
Alam kong siya.
Hindi ko na kailangang tingnan ang camera.
Binuksan ko ang pinto.
Nandoon si Mark.
Mukhang ilang araw nang hindi natutulog.
“Alyssa.”
Tahimik ako.
“Please.”
“Anong kailangan mo?”
“Mali ako.”
Napangiti ako nang malamig.
“Alin?”
“Everything.”
“Yung taxi?”
“Yes.”
“Yung bridal car?”
“Yes.”
“Si Cheska?”
Tahimik siya.
“Sabihin mo.”
“I was confused.”
“Three years?”
Namuti ang mukha niya.
Hindi na siya nakapagsalita.
“Alam ko na.”
“Alyssa…”
“Alam ko rin ang tungkol sa ₱180 million.”
Napaatras siya.
“Who told you?”
“Wrong question.”
Tinitigan ko siya.
“Ang tamang tanong ay bakit mo ako ginamit?”
“Alyssa, hindi ganoon!”
“Then explain.”
Wala siyang masabi.
“Labindalawang taon, Mark.”
Tumulo ang luha sa mata ko.
“Labindalawang taon kitang pinili.”
Huminga ako nang malalim.
“Pero ikaw, hindi mo man lang ako napili sa loob ng labindalawang minuto noong araw ng kasal natin.”
“Alyssa, mahal kita.”
Umiling ako.
“Hindi.”
“Alyssa—”
“Hindi mo ako mahal.”
Nanginginig ang boses ko.
“Mahal mo ang pera ko. Mahal mo ang seguridad na maibibigay ko. At higit sa lahat…”
Tinitigan ko siya nang diretso.
“May ibang babae kang mahal.”
Napayuko siya.
At sa unang pagkakataon…
wala na akong naramdamang selos.
Wala nang galit.
Wala nang sakit.
Wala na.
ANG HULING SAKIT NI CHESKA
Isang linggo pagkatapos ng kasal na hindi natuloy, kumalat sa social media ang isang balita.
MARK AND CHESKA SPOTTED TOGETHER AFTER WEDDING CANCELLATION
Pero makalipas lamang ang ilang oras, may isa pang balita.
CHESKA RUSHED TO HOSPITAL
Tinawagan ako ni Katrina.
“Alam mo ba?”
“Ano?”
“Nasa ospital si Cheska.”
Tahimik ako.
“At alam mo kung bakit?”
“Hindi.”
“Nagkaroon siya ng panic attack.”
Napabuntong-hininga ako.
Hindi ko na gustong makialam.
Pero nang gabing iyon, may dumating na mensahe mula sa isang unknown number.
Alyssa, kailangan kitang makausap.
Si Cheska.
Hindi ko sinagot.
Makalipas ang ilang minuto, isa pang mensahe.
Hindi ako ang may sakit na akala mo.
Napakunot ang noo ko.
Pero may mas malaking problema.
Kinabukasan, pumunta ako sa ospital.
Hindi dahil gusto kong balikan ang nakaraan.
Gusto ko lang malaman ang katotohanan.
Pagpasok ko sa private room, nakita ko si Cheska.
Maputla siya.
Pero hindi siya mukhang galit.
Mukha siyang pagod.
“Alyssa.”
Hindi ako umupo.
“Sabihin mo.”
Huminga siya nang malalim.
“May utang ang pamilya ni Mark.”
“Alam ko.”
“Pero hindi mo alam ang buong kuwento.”
Tahimik ako.
“Si Mark ang nagpasimula ng lahat.”
Napatigil ako.
“Anong ibig mong sabihin?”
“May pinasok siyang investment gamit ang pera ng pamilya. Malaking halaga.”
“At natalo?”
Tumango siya.
“At para maitago iyon, kumuha siya ng ibang pera.”
“Kasama ang pera ko.”
“Yes.”
Napatingin siya sa sahig.
“At ako…”
Huminto siya.
“Ako ang tumulong sa kanya.”
Hindi ako makapagsalita.
“Pero bakit?”
Tumingin siya sa akin.
“Akala ko mahal niya ako.”
Napangiti siya nang mapait.
“Pero nang dumating ang kasal, napagtanto kong ikaw ang kailangan niya para maligtas ang pamilya niya.”
“At pumayag ka?”
“Oo.”
Napahawak siya sa kanyang dibdib.
“Akala ko kapag naging asawa ka niya, aalis siya sa akin pagkatapos. Pero habang papalapit ang kasal…”
Napaluha siya.
“Mas lalo niyang ipinakitang ikaw ang gusto niyang gamitin.”
Tahimik ako.
“At tungkol sa sakit mo?”
Napayuko siya.
“May sakit talaga ako sa puso.”
Tinitigan ko siya.
“Pero hindi sa araw-araw.”
Umiyak siya.
“Pinapalaki ko lang minsan.”
Hindi ako sumagot.
“Alam kong mali.”
Tumango ako.
“Oo.”
“Pero gusto kong malaman mo…”
Huminga siya nang malalim.
“Sa araw ng kasal ninyo, hindi ko alam na papayag si Mark na ibigay sa akin ang bridal car.”
Napatigil ako.
“Akala ko susundo lang siya sa akin gamit ang ibang sasakyan.”
Tumingin siya sa akin.
“Si Mark ang nagdesisyon.”
At sa pagkakataong iyon…
alam kong tapos na talaga ang lahat.
MAKALIPAS ANG ISANG TAON
Isang taon ang lumipas.
Hindi ako nagpakasal.
Hindi ako pumasok agad sa bagong relasyon.
Hindi ko hinanap ang kapalit ni Mark.
Sa halip…
pinili kong buuin muli ang sarili ko.
Pinalawak ko ang negosyo ko.
Nagsimula ako ng foundation para sa mga babaeng dumaan sa financial abuse at toxic relationships.
At sa unang pagkakataon sa buhay ko…
hindi ko na kailangang ipaliwanag kung sino ako.
Isang gabi, dumalo ako sa isang charity gala.
Habang nakatayo ako sa harap ng ballroom, may lumapit sa akin na lalaki.
“Ms. Alyssa?”
Huminto ako.
“Yes?”
“I’ve heard a lot about your foundation.”
Ngumiti ako.
“Thank you.”
“Ako si Daniel.”
Nagpakilala siya.
Hindi siya nagyabang.
Hindi niya tinanong kung magkano ang negosyo ko.
Hindi niya tinanong kung magkano ang pera ko.
At higit sa lahat…
hindi niya ako tinanong kung kailan ako magpapakasal.
Nag-usap kami nang halos isang oras.
At bago siya umalis, sinabi niya:
“By the way, magandang gown.”
Napangiti ako.
“Salamat.”
Tumingin siya sa akin.
“Pero mas maganda kang nakangiti.”
At sa unang pagkakataon matapos ang matagal na panahon…
natawa ako nang buong puso.
SAMANTALA, SI MARK
Hindi naging maganda ang naging resulta ng mga kasinungalingan ni Mark.
Nabunyag ang mga financial documents.
Nagsampa ng kaso ang ilang investors.
Kinailangan ng kanyang pamilya na ibenta ang ilan sa kanilang properties upang mabayaran ang mga utang.
Samantala, umalis si Cheska papuntang ibang bansa para magpagamot at magsimula muli.
Hindi na sila nagkatuluyan.
At si Mark?
Isang gabi, nagpadala siya sa akin ng huling mensahe.
“Kung maibabalik ko lang ang araw ng kasal natin…”
Matagal kong tinitigan ang screen.
Pagkatapos, nag-type ako ng sagot.
“Hindi mo kailangang ibalik ang araw na iyon.”
“Kailangan mo lang matutong harapin ang ginawa mo.”
At dinelete ko ang conversation.
MAKALIPAS ANG ILANG BUWAN
Nasa bagong office ako nang tawagin ako ng assistant ko.
“Ma’am Alyssa, may package po.”
“Kanino?”
“Walang pangalan.”
Binuksan ko.
Sa loob…
isang maliit na kahon.
Pagbukas ko, nakita ko ang isang piraso ng tela.
Piraso ng wedding gown ko.
Ang mismong laylayan na pinutol ko noong araw na iyon.
May maliit na note.
“Minsan, kailangang putulin ang maling damit para makapagsimula ng bagong buhay.”
Hindi ko alam kung sino ang nagpadala.
Pero ngumiti ako.
Dahil alam ko na ang totoo.
Hindi nasira ang buhay ko noong araw na hindi natuloy ang kasal.
Nailigtas ako.
ISANG TAON PAGKATAPOS
Muli akong nakatayo sa harap ng salamin.
Pero ngayon…
ibang babae na ang nakikita ko.
Hindi na ang babaeng naghihintay piliin.
Hindi na ang babaeng laging nag-aadjust.
Hindi na ang babaeng natatakot mawalan ng isang lalaking hindi naman siya kayang ipaglaban.
Nakasuot ako ng simpleng ivory dress.
Walang malaking entourage.
Walang labindalawang luxury cars.
Walang Rolls-Royce.
Walang drama.
Sa labas, isang simpleng itim na sedan ang naghihintay.
Lumapit si Daniel.
Binuksan niya ang pinto para sa akin.
“Ready?”
Ngumiti ako.
“Ready.”
Habang sumasakay ako, naalala ko ang araw na sumakay ako sa lumang taxi.
Noong araw na iyon, sinabi ko:
“Kuya, huwag kang pupunta sa simbahan.”
Akala ko noon…
tinatakasan ko lang ang kasal.
Hindi ko alam na iyon pala ang unang hakbang para takasan ko ang buhay na hindi naman para sa akin.
Ngayon, hindi ako pumunta sa altar dahil kailangan kong patunayan ang pagmamahal ng isang lalaki.
Pumunta ako roon dahil pinili ko ang sarili ko.
At bago tuluyang umandar ang sasakyan, tumingin ako sa salamin.
Ngumiti ako.
At bumulong:
“Sa pagkakataong ito, Alyssa… ikaw naman ang pipiliin mo.”
Umandar ang sasakyan.
Walang luha.
Walang panghihinayang.
At walang lumingon sa nakaraan.
Dahil minsan, ang pinakamagandang ending ay hindi ang makuha mo ang lalaking iniwan ka.
Ang pinakamagandang ending ay ang araw na hindi mo na siya kailangan.