Tinawag Nila Akong Mukhang-Pera Dahil Pumayag Akong Maging Kapalit ng Babaeng Mahal ng Isang Bilyonaryo sa Loob ng Limang Taon—Pero Nang Bumalik ang Tunay Niyang Minamahal, Hindi Nila Alam na Matagal Ko Nang Hinihintay ang Araw na Iyon
“Kapalit ka lang ng babaeng mahal niya. Ngayong nakabalik na ang tunay na prinsesa, saan ka na pupulutin?”
Nagtawanan ang mga dati kong kaklase habang nakatitig sa akin.
Katatapos lang akong iwan ng lalaking limang taon kong nakasama, dahil isang tawag lang mula sa dati niyang minamahal.
Pero sa halip na umiyak, napangiti ako nang makita ko ang mensaheng dumating sa cellphone ko.
“Anak, tapos na ang kalsada! Hindi na kami kailangang lumusong sa putikan!”
Hindi nila alam na sa gabing iyon, natapos na rin ang tunay kong dahilan kung bakit ako nanatili sa piling ng isang bilyonaryo.
At sa wakas, malaya na akong umuwi.
Ako si Mikaela Santos, dalawampu’t pitong taong gulang, ipinanganak sa isang liblib na barangay sa kabundukan ng Antique.
Ako ang kauna-unahang nakapagtapos ng kolehiyo sa aming barangay.
Hindi dahil mayaman kami. Sa katunayan, isa kami sa pinakamahirap na pamilya roon.
Nang makapasa ako sa isang pampublikong unibersidad sa Iloilo, halos buong barangay ang nagtulungang magpaaral sa akin.
May nagbigay ng limang daang piso. May nagbenta ng manok. May magsasakang nag-abot ng isang libong pisong matagal niyang inipon.
Hindi ko malilimutan ang sinabi ni Kapitan Ernesto noong araw ng aking pag-alis.
“Mika, wala kaming maipapamanang kayamanan sa iyo. Pero sana, kapag nakatapos ka na, matulungan mong mapaayos ang kalsada natin.”
Itinuro niya ang maputik na daang nagdurugtong sa aming barangay at sa bayan.
“Para hindi na kailangang buhatin ang mga may sakit kapag umuulan.”
Dinala ko ang pangakong iyon hanggang Maynila.
Ngunit hindi naging madali ang buhay.
Pagkatapos kong makapagtapos, mahigit tatlong daang kompanya ang pinasahan ko ng résumé.
Ang pinakamagandang trabahong nakuha ko ay may suweldong ₱18,000 kada buwan.
Kulangan iyon kahit sa sarili kong gastusin.
Hanggang isang gabi, nakilala ko si Adrian Villareal.
Tagapagmana siya ng isang malaking kompanya ng real estate sa Makati.
Gwapo, mayaman, at sanay makuha ang anumang gusto niya.
Noong una niya akong makita, matagal niyang pinagmasdan ang aking mukha.
“May kamukha kang babae,” sabi niya.
Ipinakita niya ang litrato ng isang magandang dalagang nakasuot ng puting bestida.
“Si Bianca. Ang babaeng hindi ko makalimutan.”
Pagkatapos ay nagtanong siya.
“Kung mananatili ka sa tabi ko at gaganap bilang kasintahan ko, magkano ang gusto mo kada buwan?”
Napalunok ako.
“Isang daang libong piso?”
Napatawa siya.
“Masyadong maliit.”
Pagkatapos ay sinabi niya ang halagang nagpabago sa buhay ko.
“Isang milyong piso bawat buwan. May sarili kang kuwarto, sasakyan, at lahat ng kailangan mo. Pero huwag kang umasa na mamahalin kita.”
Hindi ko na kailangang mag-isip nang matagal.
Pumayag ako.
Hindi dahil mahal ko siya.
Kundi dahil sa isang milyong piso, maaari kong baguhin ang buhay ng mga taong minsang nagbigay sa akin ng kanilang huling pera.
Sa unang buwan, nagpagawa ako ng mga solar streetlight sa aming barangay.
Sa ikalawang taon, ipinagbili ko ang mamahaling bracelet na regalo ni Adrian at ipinagawa ang bubong ng aming elementary school.
Ang sports car na ibinigay niya noong kaarawan ko?
Hindi ko kailanman minaneho.
Ipinagbili ko iyon at ipinagawa ang isang cold-storage facility para hindi na masayang ang ani ng mga magsasaka.
Lahat ng iyon ay ginawa ko nang tahimik.
Sa paningin ng mga kaibigan ni Adrian, isa lamang akong babaeng walang dignidad.
“Ang galing mong kumapit sa mayaman,” minsang sinabi ng isang sosyal na babae sa isang party.
Ngumiti lang ako.
Kung alam lang niya kung ilang batang hindi na nababasa ng ulan sa loob ng silid-aralan dahil sa perang iyon.
Limang taon ang lumipas.
At sa limang taong iyon, hindi ko kailanman kinalimutan kung sino ako.
Nang gabing iyon, ipinagdiriwang namin ang ikalimang anibersaryo ng aming pagtatapos sa kolehiyo.
Kasama ko si Adrian sa isang mamahaling restaurant sa BGC.
May cake sa gitna ng mesa.
Ngunit bago pa masindihan ang kandila, tumunog ang cellphone niya.
Biglang nagbago ang mukha niya.
“Kailangan kong umalis.”
“Saan?”
“Masama ang pakiramdam ni Bianca. Kakauwi lang niya galing Amerika.”
Bahagya kong hinawakan ang manggas niya.
“Pero nangako kang sasamahan mo ako ngayong gabi.”
Tinanggal niya ang kamay ko.
“Mikaela, huwag kang maging makasarili.”
At umalis siya.
Ilang segundo lang, nagsimulang magtawanan ang mga kaklase ko.
“Bumalik na pala ang original!”
“Paano na ang substitute?”
Lumapit ang dati kong kaklaseng si Trisha at ipinakita ang cellphone niya.
Isang bagong Instagram story ni Bianca.
Nasa larawan si Adrian, nakaluhod habang inaayos ang strap ng sapatos nito.
May caption:
Some people will always come running back to where their hearts belong.
“Hindi ka ba nasasaktan, Mika?” tanong ni Trisha.
Bago ako makasagot, nag-vibrate ang cellphone ko.
Video call mula kay Kapitan Ernesto.
Sa screen, nakita ko ang bagong sementadong kalsada.
May mga ilaw sa magkabilang gilid.
May mga batang masayang tumatakbo.
At narinig ko ang nanginginig na boses ng kapitan.
“Mika! Tapos na! Kahit bumagyo, hindi na kami mapuputikan!”
Napaluha ako.
Pero hindi dahil kay Adrian.
Kundi dahil natupad ko na ang pangakong ginawa ko limang taon na ang nakalipas.
Tahimik kong binuksan ang banking app.
Sapat na ang natitira kong ipon para sa huling tulay at sampung taong suportang pangkalusugan para sa matatanda sa aming barangay.
Ngumiti ako.
“Salamat, Adrian,” bulong ko.
Pagkatapos ay nag-book ako ng tiket pauwi ng Antique.
Tatlong araw mula ngayon.
Alas-una na ng madaling-araw nang makabalik ako sa mansion.
Nasa sala si Adrian.
“Bakit hindi mo sinasagot ang tawag ko?”
“Maingay sa restaurant.”
“Hindi ka ba marunong umuwi nang mag-isa?”
“Pasensiya na. Sa susunod, uuwi na lang ako.”
Napakunot ang noo niya.
“Wala ka bang gustong itanong tungkol kay Bianca?”
Tiningnan ko siya.
“Okay na ba ang tiyan niya?”
Natigilan siya.
Pagkatapos ay malamig na tumawa.
“Ang galing mong magpanggap na hindi nagseselos.”
Hindi ako sumagot.
Dahil hindi ako nagpapanggap.
Kinabukasan, may dumating na assistant niya.
May dalang velvet box.
“Ma’am, ipinabibigay po ni Sir Adrian. Pasensiya na raw sa nangyari kagabi.”
Pagbukas ko, nakita ko ang isang napakagandang sapphire necklace.
Ayon sa dokumento, nagkakahalaga iyon ng halos ₱12 milyon.
Napangiti ako.
Sapat iyon para sa huling tulay.
“Pakisabi kay Sir Adrian, maraming salamat.”
Ngunit tanghali pa lamang, dumating si Adrian kasama si Bianca.
Maganda ito, elegante, at nakasuot ng puting damit.
“Mikaela,” matamis nitong bati. “Sana hindi ka magalit. Dito muna ako titira habang nire-renovate ang bahay namin.”
“Walang problema,” sagot ko.
Ngunit hindi pa roon natapos.
Tumingin si Bianca sa hagdan.
“Adrian, gusto ko sana iyong kuwartong nakaharap sa garden.”
Kuwarto ko iyon.
Ang kuwartong limang taon kong tinulugan.
Tumingin sa akin si Adrian.
“Mika, lumipat ka muna sa guest room.”
Ngumiti ako.
“Sige.”
Parang hindi makapaniwala si Bianca.
Umakyat ako at sinimulang iligpit ang mga gamit ko.
Ilang lumang damit.
Isang laptop.
At mga drawing ng mga batang taga-barangay namin.
Sa isa sa mga drawing, may nakasulat:
Ate Mika, paglaki namin, gusto rin naming makatapos ng kolehiyo tulad mo.
Mahigpit ko iyong niyakap.
Pagkatapos ay may narinig akong mga yabag sa pintuan.
Si Bianca.
May hawak siyang isang brown envelope.
Ngumiti siya.
“Alam kong pera lang ang habol mo kay Adrian.”
Inilapag niya ang sobre sa kama.
“May limang milyong piso rito. Kunin mo at umalis ka na ngayon.”
Bago ako makasagot, may nagsalita mula sa likuran niya.
“Bianca, anong ginagawa mo?”
Si Adrian.
At nang makita niya ang sobre, biglang nag-iba ang ekspresyon niya.
“Bakit mo siya binibigyan ng pera?”
Ngumiti si Bianca.
“Para umalis na ang babaeng ginagamit ka lang.”
Dahan-dahang tumingin sa akin si Adrian.
Dahan-dahang tumingin sa akin si Adrian. May bahid ng pagdududa at kaba sa mga mata niya, na para bang ngayon lang niya naisip na baka may sarili rin akong desisyon sa buhay.
“Mika… totoo ba ito?” tanong niya.
Hindi ko pinansin ang sobreng dala ni Bianca. Kinuha ko ang maliit na kahon sa ibabaw ng study table. Doon nakalagay ang tanging bagay na talagang akin bago pa man ako tumapak sa mansiyon na ito: ang lumang diploma ko mula sa pampublikong unibersidad at ang kuwintas na kahoy na bigay ng mga taga-Antique noong araw na umalis ako.
Hinarap ko sila nang may mahinahong ngiti.
“Hindi ko kailangan ang limang milyon mo, Bianca,” sabi ko, habang ibinababa ang paningin sa sobre. “Kahit noong unang araw pa lang, hindi pera ang pinakatinanggap ko kay Adrian kundi ang pagkakataon. At ngayong tapos na ang kontrata… wala na akong dahilan para manatili rito.”
Nangunot ang noo ni Adrian. Napatigil siya sa paghakbang palapit.
“Kontrata?” boses niya, bahagyang nanginginig. “Anong pinagsasabi mo, Mikaela? Hindi ito negosyo. Limang taon tayong nagsama—”
“Limang taon mo akong binayaran para gampanan ang isang papel,” pagtatama ko sa kaniya. “Isang papel na masaya kong ginampanan dahil may kapalit na nakatulong sa buong kabundukan namin. Pero Adrian, huwag mong kalimutan… si Bianca ang tinakbuhan mo kagabi. Si Bianca ang inuna mo nang magkasakit siya. At si Bianca ang tunay na nagmamay-ari ng espasyong ito.”
Bumaling ako kay Bianca, na medyo natigilan sa naging tono ng boses ko.
“Alagaan mo siya, Adrian,” patuloy ko. “Mabait naman siya, medyo may kakulangan lang sa pag-unawa na ang ibang tao ay may sarili ring mga pangarap na walang kinalaman sa inyong dalawa.”
“Mikaela, sandali!” hinawakan ni Adrian ang braso ko nang hakbangin ko ang pinto. Napatingin si Bianca, halatang hindi akalain na pipigilan pa ako ng lalaki.
“Bitawan mo ako, Adrian,” malamig kong sabi, ngunit matatag ang boses ko. “Tapos na ang limang taon. Ayon sa kasunduan natin, kapag bumalik na siya, tapos na ang laro. Huwag mong sirain ang huling araw ng pagiging tapat ko sa usapan natin.”
Natigilan si Adrian. Parang may pumigil sa kalamnan niya. Unti-unti niyang ibinaba ang kamay.
Sa mga mata niya, nakita ko ang takot—hindi ang takot na mawalan ng pera o ari-arian, kundi ang takot na ngayon lang niya naisip kung sino talaga ang taong kasama niya sa nakalipas na kalahating dekada. Isang babaeng nagpanggap na sunud-sunuran, habang tahimik na binabago ang kapalaran ng libu-libong tao sa probinsiya gamit ang bawat sentimong ibinigay niya.
Makalipas ang tatlong araw, lumapag ang eroplano ko sa Iloilo.
Pagbaba ko pa lang ng van sa aming barangay, sinalubong na ako ng mga bata na tumatakbo habang sumisigaw.
“Si Ate Mika! Nandito na si Ate Mika!”
Ang dati naming maputik at baku-bakong daan ay isa na ngayong sementadong kalsada na may mga nagtatayugang solar lamp sa magkabilang gilid. Ang dating sirang bubong ng eskuwelahan ay bago na, at sa gilid ng bundok, tanaw ang bagong cold-storage facility kung saan nakaimbak ang mga gulay at prutas ng mga magsasaka.
Naghihintay si Kapitan Ernesto sa harap ng munisipyo, may hawak na isang simpleng plake ng pasasalamat. Ngunit nang makita niya ako, ibinaba niya ito at sinalubong ako ng mahigpit na yakap.
“Maligayang pagbawi sa iyong sarili, anak,” bulong niya. “Salamat sa iyo, ligtas na ang aming bukas.”
Napaluha ako habang nakatingin sa asul na kalangitan ng Antique. Wala na akong utang na loob kay Adrian. Walang natitirang tanikala.
Habang pinapanood ko ang mga batang masayang nagtatakbuhan sa sementadong daan, naramdaman ko ang kakaibang gaan sa dibdib.
Hindi ako mukhang-pera.
Isa akong arkitekto ng sarili kong tagumpay, at gamit ang mga basurang ibinigay nila sa akin, nagtayo ako ng isang paraiso para sa mga taong tunay na nagmamahal sa akin.