HINULI KO ANG ASAWA KONG MAY KABIT SA BUSINESS CLASS—HINDI AKO NAKIPAG-AWAY. TUMAWAG LANG AKO SA ABOGADO, DAHIL MAY ISANG LIHIM AKONG HINDI NILA ALAM.
Malamig ang aircon sa NAIA Terminal 3, pero mas malamig ang dugong nananalaytay sa mga ugat ko habang pinapanood ko ang boarding gate para sa flight pa-Tokyo.
Hawak ko ang isang disposable cup ng kape at ang boarding pass ko para sa Seat 2A sa Business Class.
Limang hakbang sa unahan ko, nakatayo si Julian—ang asawa ko sa loob ng pitong taon. Suot niya ang paborito niyang navy linen blazer na ako mismo ang bumili noong anibersaryo namin. Pero hindi ako ang kausap niya. Nakasandal sa balikat niya si Nicole, ang bente-kwatro anyos na marketing associate mula sa subsidiary company namin. Si Nicole na noong nakaraang buwan lang ay nagmano pa sa akin sa Christmas party ng kumpanya at tumawag sa aking “Ate Janice.”
“Sure ka ba, babe, na hindi maghihinala si Janice?” bulong ni Nicole habang hinahaplos ang braso ng asawa ko. Maririnig ang mahinang tawanan nila kahit maingay ang paligid.
“Don’t worry,” sagot ni Julian, sabay halik sa noo ng babae. “Akala niya nasa Davao ako para sa three-day regional plant inspection. Wala siyang alam. Ang alam lang no’n ay magbasa ng mga lumang libro at mag-bake sa bahay.”
Kagabi lang, nang ihatid ko si Julian sa airport grab, umiiyak pa siya kunwari dahil mami-miss daw niya ako. Hinabilin pa niya na uminom ako ng vitamins dahil sakitin ako.
Hindi ako sumigaw. Hindi ko hinila ang buhok ni Nicole sa harap ng daan-daang pasahero, at hindi ko sinampal si Julian para gumawa ng eksena sa Facebook Live. Hindi iyon ang estilo ko. Ang pagwawala ay para sa mga taong walang hawak na alas.
Nang tawagin ang Business Class boarding, hinayaan ko silang maunang pumasok. Nang makarating ako sa aisle, nakaupo na sila sa magkatabing pod—Seat 3A at 3B. Nakasandal si Nicole habang umiinom ng complimentary champagne, habang si Julian naman ay abala sa pag-aayos ng mamahaling bag ng kabit niya sa overhead bin.
Huminto ako sa tapat ng upuan nila.
Nang iangat ni Julian ang tingin niya, unti-unting nawala ang ngiti sa kanyang mukha. Naging kasing-puti ng papel ang balat niya. Halos malaglag ang baso ng champagne mula sa nanginginig na mga daliri ni Nicole.
“J-Janice…?” garalgal na boses ni Julian. Para siyang nakakita ng multo.
Tiningnan ko silang dalawa mula ulo hanggang paa. Diretso ang tingin ko, kalmado ang tindig, at may bahagyang ngiti sa aking labi.
“Enjoy the flight to Narita,” mahina pero malinaw kong sabi.
Bago pa man makapagsalita si Julian para magpaliwanag o magmakaawa, umupo na ako sa Seat 2A—diretsong nasa harapan nila. Kinuha ko ang aking cellphone bago pa iutos ng flight attendant ang flight mode, at pinindot ang nag-iisang number sa speed dial.
“Atty. Mendoza,” bati ko nang sumagot ang kabilang linya. “Nasa eroplano na kami. Magkasama sila.”
“Nakuha mo ba ang kailangan natin, Janice?” tanong ng abogado sa kabilang linya.
“Lahat. Boarding passes, CCTV stills, at hotel booking sa Roppongi na gamit ang corporate card,” sagot ko. “Ihanda mo na ang petition for anti-VAWC at economic abuse. Pati na rin ang temporary restraining order.”
“At paano ang tungkol sa mga asset?” tanong ni Atty. Mendoza.
Tumingin ako sa repleksyon ni Julian sa bintana ng eroplano. Nakayuko siya, pinagpapawisan ng malamig, habang si Nicole ay halos maiyak na sa takot sa tabi niya.
“Simulan mo nang i-freeze ang accounts,” bulong ko. “Panahon na para malaman niya kung sino talaga ang may-ari ng imperyong inaapakan niya.”
Dahil may isang lihim si Julian na hindi niya kailanman inalam sa loob ng pitong taon:
Ang pamilya ko ang lihim na may-ari ng 70% ng shares ng construction firm na pinamumunuan niya bilang CEO. Ang apelyido ko sa dalaga ang nakapirma sa trust fund na nagpopondo sa lahat ng luho niya. At sa paglapag ng eroplano sa Tokyo, wala nang matitira sa kanya kahit pamasahe pauwi ng Maynila.
Apat na oras ang biyahe patungong Tokyo, at sa bawat minutong lumipas, ni isang salita ay walang namutawi sa pagitan namin.
Sa tuwing lilingon ako para kumuha ng tubig mula sa cabin crew, nahuhuli ko ang titig ni Julian. Mukha siyang bilanggong naghihintay ng hatol na bitay. Si Nicole naman ay nagtalukbong ng kumot hanggang leeg, nanginginig kahit patay ang exhaust fan sa tapat niya. Ilang beses nagtangkang tumayo si Julian para kausapin ako, pero sa isang malamig na sulyap ko lang mula sa Seat 2A, napapaupo siyang muli, tikom ang bibig dahil sa takot na gumawa ng eskandalo sa harap ng mga dayuhang pasahero.
Nang maramdaman ang marahang pagbaba ng eroplano at marinig ang announcement ng piloto para sa paglapag sa Narita International Airport, isinuot ko ang aking trench coat.
Paglabas ng immigration gate, hindi na nakatiis si Julian. Mabilis siyang humabol, iniwan ang mga bagahe kay Nicole na halos maiyak na sa pagmamadali bitbit ang dalawang Rimowa suitcase.
“Janice, mag-usap tayo! Let me explain!” habol ni Julian, sabay hawak sa braso ko sa gitna ng arrival concourse.
Dahan-dahan kong inalis ang kamay niya sa manggas ng trench coat ko na parang nagpagpag lang ako ng alikabok.
“Explain what, Julian? Na nag-inspect ka ng semento sa Roppongi?” tanong ko, diretso ang tingin sa mga mata niyang nanlalaki sa nerbiyos. “O baka naman ipapaliwanag mo kung bakit ang company credit card ng Alcantara Holdings ang ginamit mong pang-book ng five-star suite para sa’yo at sa intern mo?”
“P-Patawarin mo ako, Janice… Nadala lang ako. It was a mistake! Ikaw ang mahal ko, alam mo ‘yan! Let’s go back home, aayusin natin ‘to—”
“Hindi mo pa rin talaga naiintindihan, ano?” mapait akong ngumiti. “Wala ka nang babalikang bahay sa Forbes Park. Kaninang 2:00 PM, pormal nang tinanggap ng board of directors ang emergency resolution.”
“A-Anong resolution?!”
Eksaktong pagkatanong niya, sunod-sunod na tumunog ang telepono ni Julian sa kanyang bulsa. Kinuha niya ito nang nanginginig ang mga kamay.
Una: Isang text alert mula sa bangko. Ang kanyang unlimited corporate black card—Declined / Card Blocked. Pangalawa: Isang opisyal na email mula sa legal department ng kumpanya. Notice of Immediate Termination of CEO Contract and Freezing of Company Assets Pending Audit for Embezzlement. Pangatlo: Isang tawag mula sa kanyang personal secretary, na boses-iyak nang marinig sa speaker phone: “Sir Julian! Nilusob po ng mga auditor at abogado ang opisina niyo. Pinalitan na po ang lahat ng biometric access sa buong building!”
Nalaglag ang telepono ni Julian sa makintab na sahig ng Narita Airport.
Lumapit si Nicole, humihingal at hawak ang sarili niyang phone. “B-Babe… ‘yung hotel reservation natin sa Tokyo, na-cancel daw ng issuing bank. Sabi sa front desk, wala nang pambayad. At… at bakit may notice ako ng suspension sa HR portal ko?”
Tumingin si Nicole sa akin, namumula ang mga mata sa hiya at takot. “A-Ate Janice… please… nagkamali lang po ako. Si Sir Julian ang mapilit—”
“Huwag mo akong tawaging ‘Ate’, Nicole,” putol ko sa kanya, boses na walang bahid ng galit, kundi purong kapangyarihan. “Sa kumpanyang tinatapakan mo, ang tawag sa akin ay Majority Shareholder. Ang trust fund ng lolo ko ang bumuhay sa kumpanyang pinapasukan mo, at ang perang ginastos ni Julian sa mga mamahaling regalo sa’yo ay pera mula sa pondo ng pamilya ko.”
Napaluhod si Julian sa tapat ko, walang pakialam kung pinagtitinginan na kami ng mga dumaang Hapon at turista.
“Janice, please! Pitong taon tayong nagsama! ‘Wag mo akong sirain nang ganito! Wala akong matitira… paano ako?”
Tumingin ako sa kanya mula sa kinatatayuan ko. Naalala ko ang pitong taon na pinalabas niyang isa lang akong simpleng maybahay na walang alam sa negosyo, habang ginagamit niya ang impluwensya ng apelyido ko para maghari-harian sa lipunan.
“Pitong taon kitang binigyan ng respeto, Julian. Pero pinili mong tratuhin akong tanga,” sabi ko habang isinusuot ang sunglasses ko. “Nakalimutan mo yatang bago ka naging CEO, ikaw lang ang project engineer na kinuha ng tatay ko dahil naawa siya sa sitwasyon mo. Binigyan kita ng trono, pero pinili mong maging ahas.”
Isang lalaking naka-suit na may hawak na placard na may nakasulat na Mrs. Janice Alcantara ang lumapit at yumukod sa akin. Kinuha ng driver ang nag-iisang luggage ko.
“Your private car to the Imperial Hotel is ready, Ma’am,”magalang na sabi ng driver sa wikang Ingles.
Tinalikuran ko silang dalawa.
Bago ako tuluyang makalabas sa glass doors patungo sa naghihintay na limousine, lumingon ako sa huling pagkakataon. Nakaluhod pa rin si Julian sa sahig habang pilit na kinakalkal ang kanyang wallet na puno ng mga card na wala nang silbi, samantalang si Nicole naman ay umiiyak habang bitbit ang mga maleta na wala nang matutuluyang hotel sa gitna ng malamig na taglagas sa Tokyo.
Wala akong itinapon na sampal. Wala akong sinayang na sigaw. Dahil ang pinakamatamis na ganti sa taong nagnakaw ng tiwala mo ay ang bawiin ang lahat ng bagay na ipinahiram mo lang sa kanya—at iwan siyang walang-wala sa mismong lugar kung saan inakala niyang magiging malaya siya.