nang-nagmamadali-akong-sumakay

Nang Nagmamadali Akong Sumakay Sa Flight Ay Ibinigay Ko Ang Susi Ng Aking Villa Sa Isang Pulubing Babae Sa Kalsada Ngunit Pagkalipas Ng Anim Na Buwan Ay Umuwi Ako At Muntik Akong Himatayin Sa Aking Nakita

Ako si Carlos, apatnapu’t dalawang taong gulang at ang CEO ng isang malaking construction firm na may mga proyekto sa buong Asya. Sanay ako sa isang buhay na puro negosyo, numero, at mabilisang desisyon. Para sa akin, ang lahat ay may presyo, at ang oras ay ginto. Dahil sa pagiging abala, bihira ko nang mapuntahan ang aking mamahaling resthouse—isang malawak na villa sa Tagaytay na binili ko bilang investment ngunit naging tambakan lamang ng alikabok.

Isang araw, nakatanggap ako ng emergency na tawag. Kailangan kong lumipad patungong Singapore sa loob ng ilang oras upang isalba ang isang bilyong-pisong kontrata na malapit nang mawala.

“Ihanda mo ang chopper, kailangan kong makarating sa airport agad!” sigaw ko sa aking assistant habang nagmamadaling inaayos ang aking briefcase.

Bumuhos ang napakalakas na ulan habang binabagtas namin ang kalsada pababa ng Tagaytay papuntang Manila. Matindi ang trapiko. Sa inis ko, pinababa ko ang bintana ng sasakyan upang sumigaw sa mga kotseng nakaharang, nang may napansin akong isang eksena sa gilid ng kalsada na nagpatigil sa akin.

ANG PAGMAMAKAAWA SA GITNA NG BAGYO

Sa isang maliit na waiting shed na walang sapat na bubong, may isang babaeng nakaupo sa semento. Basang-basa siya ng ulan, nakasuot ng manipis at punit-punit na damit, at pilit na niyayakap ang isang maliit na batang lalaki upang protektahan ito mula sa lamig at hangin.

Namumutla ang bata at nanginginig. Mukha itong may matinding sakit. Maraming sasakyan ang dumadaan, ngunit walang ni isang humihinto upang tumulong.

Biglang nagka-aberya ang makina ng sasakyan namin at tumirik ito mismo sa tapat ng mag-ina.

Nanginig ang mga kamay ko sa inis dahil sa pagka-late, pero nang mapatingin ako sa bata, naalala ko ang sarili kong anak na p.umanaw dahil sa sakit maraming taon na ang nakalipas. Iyon ang dahilan kung bakit inilaan ko na lamang ang buong buhay ko sa pagpapayaman—upang makalimot.

Bumaba ako ng sasakyan, bitbit ang aking payong.

“Miss… anong ginagawa mo rito sa ulan? M.amatay ‘yang bata sa ginaw!” malakas kong tanong.

Nag-angat ng tingin ang babae. Ang kanyang mga mata ay puno ng pag-asa ngunit bakas ang labis na gutom at takot.

“S-Sir… p-parang awa niyo na po… kahit barya lang po pambili ng gamot ng anak ko… i-inapoy po siya ng lagnat…” humahagulgol niyang pakiusap, pilit na iniaabot ang kanyang nanginginig na kamay sa aking sapatos.

Kinapa ko ang aking bulsa at pitaka. Puro tseke, credit cards, at malalaking dolyar ang dala ko. Wala akong cash na Philippine pesos! At kailangan ko nang magmadali dahil naiayos na ng driver ko ang makina!

Tiningnan ko ang hawak kong bungkos ng susi. Nandoon ang susi ng aking villa sa Tagaytay na kaka-renovate ko lamang at may punong-punong pantry ng pagkain dahil dapat sana ay doon ako mag-weekeend.

Isang mabilis, at marahil ay b.aliw na desisyon ang pumasok sa isip ko.

Hinubad ko ang susi ng villa at inihagis ito sa kanyang palad, kasama ang aking business card.

“Wala akong cash ngayon, at nagmamadali ako! Pumunta kayo sa address na ‘yan, malapit lang ‘yan dito. Susi ‘yan ng villa ko. Pumasok kayo, may mga gamot at pagkain diyan. Kumain kayo at gamutin mo ang anak mo!” utos ko nang mabilis.

Nanlaki ang mga mata ng babae, tila hindi makapaniwala sa narinig.

“P-Po?! Sir… h-hindi po pwede… baka hulihin po ako ng mga p.ulis! Isa po itong mansyon!”

“Sabihin mo sa mga guwardiya ng subdivision na ako ang nagbigay niyan sa’yo! At subukan mong magn.akaw ng kahit ano diyan, hahanapin kita at ipapa-K.ulong kita!” huling banta ko bago ako sumakay pabalik sa sasakyan at nagpahatid sa airport.

Sa loob ng eroplano, napasabunot ako sa aking buhok. Nababaliw na ba ako? Ibinigay ko ang susi ng bahay ko na nagkakahalaga ng animnapung milyong piso sa isang estrangherang pulubi! Siguradong pag-uwi ko, nin.akaw na niya ang lahat ng mamahaling TV, paintings, at appliances doon! Ibinenta na niya siguro ang lahat para magkapera!..

PART 2: ANG PAGBABALIK AT ANG MILAGRO

Anim na buwan ang lumipas. Ang kontrata sa Singapore ay naging matagumpay, na sinundan pa ng iba pang malalaking proyekto sa buong Asya. Naging sunod-sunod ang pagpasok ng milyun-milyong piso sa aking kumpanya, ngunit sa loob ng anim na buwang iyon, ni minsan ay hindi ako nagkaroon ng katahimikan.

Araw-araw, mumultuhin ako ng alaala ng susi ng animnapung milyong pisong villa na ibinigay ko sa isang pulubi. “Siguradong abo na lang ang natira doon,” madalas kong bulong sa aking sarili. “Paniguradong sinunog o ibinenta na niya ang mga mamahaling muwebles at iniwanang sirang-sira ang bahay.”

Pagsapit ng ikalawang linggo ng Setyembre, nagpasya akong umuwi ng Pilipinas. Hindi para magbakasyon, kundi upang patunayan ang aking hinala at tuluyang ipalipat sa mga pulis ang kaso ng trespassing at pagnanakaw laban sa babaeng iyon.

Habang binabagtas ng aking sasakyan ang private subdivision sa Tagaytay, lalo akong nakaramdam ng kaba at galit. Nang huminto ang sasakyan sa tapat ng bakal na gate ng aking villa, muntik na akong himatayin sa aking nakita.

ANG PAGBABAGO SA MANSYON

Ang dating tinutubuan ng ligaw na damo at madilim na bakuran ay nawala. Sa halip, sumalubong sa akin ang isang napakagandang hardin na puno ng mga namumulaklak na rosas, orchids, at mga gulay na maayos na nakatanim. Ang pader ng villa na dating pinamumugaran ng lumot ay mukhang bago, pininturahan ng preskong puti at kulay abo—isang eleganteng structural finish na walang ni katiting na bakas ng bitak o dumi.

“Sir Carlos? Kayo na po ba ‘yan?”

Napalingon ako nang marinig ang isang pamilyar ngunit malambing na boses. Isang magandang babae ang lumabas mula sa pintuan ng villa. Suot niya ay maayos at malinis na damit. Wala na ang maruming basahan; sa halip, ang kanyang mukha ay may maaliwalas na ngiti. Ngunit ang mas nagpatigil sa akin ay ang batang lalaki na tumatakbo papalapit sa kanya—malusog, mabilog ang pisngi, at tumatawa habang may hawak na laruang kahoy.

“K-Kayo…” nanginginig kong sabi, hindi makapaniwala.

Lumapit ang babae at magalang na yumuko. “Sir, salamat at bumalik kayo. Matagal na po naming pinapanalangin na bumalik kayo rito para personal naming masabi ang aming pasasalamat.”

“P-Paano ito nangyari?” tanong ko, habang iginagala ang aking paningin sa loob ng mansyon nang buksan niya ang pinto.

WALANG NANAKAW, KUNDI BINAGO

Inaasahan ko ang isang basurang bahay, ngunit laking gulat ko nang madatnang mas malinis, mas mabango, at mas maayos ang loob kaysa noong iniwan ko ito. Walang nawala. Ang mga mamahaling paintings ay naroon pa, nakasabit nang tuwid at walang alikabok. Ang kusina ay maayos, at sa sala ay may nakadispley na ilang kahoy na obra-maestra at mga kakaibang disenyong ginawa gamit ang mga materyales sa konstruksyon.

“Noong gabing ibinigay niyo po sa amin ang susi,” panimula ng babae habang pinipigilan ang kanyang luha, “nakaligtas ang anak ko dahil sa mga gamot na naabutan namin dito sa pantry. Ngunit nang magising ako kinabukasan at nakita ang karangyaan ng lugar na ito, naisip ko: Hindi ko pwedeng abusuhin ang kabutihan ng taong nagligtas sa amin.“

Ipinagpatuloy niya ang kanyang kwento. Dahil bihasa pala siya sa fine arts at interior restoration bago siya nawalan ng trabaho at napunta sa lansangan, sinimulan niyang linisin at ayusin ang buong villa bilang kabayaran sa aming tirahan. Kalaunan, tinulungan din siya ng mga kapitbahay at ilang lokal na karpintero dahil nakita nila ang kanyang kasipagan. Nagtayo sila ng maliit na gawaan ng sining at kahoy sa likod-bahay na ngayon ay kumikita na rin nang maayos para sa kanilang ikabuhay.

“Hindi lang po ninyo pinagaling ang anak ko, Sir Carlos,” umiiyak niyang sabi habang inilalabas ang susi at ibinabalik ito sa aking palad. “Binigyan niyo po kami ng pangalawang buhay at dignidad.”

Tumitig ako sa susi sa aking palad, at sa unang pagkakataon pagkatapos ng maraming taon, naramdaman ko ang pagluwag ng aking dibdib. Ang milyun-milyong pisong tubo sa aking mga negosyo ay walang-wala kumpara sa kapayapaang naramdaman ko sa sandaling iyon.

Napangiti ako nang mapait sa aking sarili. Akala ko, ang pagpapakain sa isang pulubi ay isang malaking kawalan; iyon pala ang pinakamagandang investment na nagawa ko kailanman—ang ibalik ang sangkatauhan sa isang pusong halos lamunin na ng yaman at limot.

Anong gustong mangyari sa susunod na mangyayari kay Carlos at sa mag-ina?