BAHAGI 2: ANG PAGBABALIK NG TAGAPAGMANA NG ARANETA

Hindi umabot ng dalawampung minuto ang pagdating ng pribadong medical team ng pamilya Araneta.

Tatlong itim na helikopter ang lumapag nang tahimik sa roof deck ng pribadong ospital sa Makati. Ang mga doktor at nurse na dumating ay hindi ordinaryong tauhan—sila ang pinakamahusay na pediatric specialists sa buong Asya, mga eksperto na direktang pinasasahod ng aming pamilya para sa mga ganitong emergency.

Kasama nila si Mang Ben, ang matagal nang katiwala at kanang-kamay ng aking lolo.

Pagpasok nila sa silid ko, agad silang yumukod nang napakalalim. Ngunit hindi nila pinansin ang rehistro o ang mga nars ng ospital na nagulat sa biglang pagpasok ng mga armadong gwardya at doktor. Ang tanging mahalaga sa kanila ay ang dalawang sanggol na nag-aagawan ng hininga sa incubator.

“I-transfer ang mga bata sa Araneta Medical Center sa Zurich-grade NICU unit agad,” utos ni Mang Ben sa medical team na may halong awtoridad at pag-aalala. Lumingon siya sa akin, at nakita ko ang galit sa kanyang mga mata nang mapansin ang aking kalagayan. “Señorita Maya, patawad at ngayon lang kami nakarating. Ipinagbawal po ni Don Fernando na makialam kami nang hindi ninyo sinasabi dahil iginagalang niya ang desisyon ninyong mamuhay nang tahimik kasama ang lalaking iyon.”

Tumayo ako mula sa kama, kahit nagdurugo pa ang aking mga tahi. Agad akong inalalayan ng dalawang babaeng doktor.

“Tapos na ang pagpapanggap, Mang Ben,” malamig kong sabi habang isinusuot ang aking amerikana. Tiningnan ko ang tseke na nagkakahalaga ng ₱200,000 sa ibabaw ng mesa. Kinuha ko ito at itinapon sa basurahan. “Ito ang kabayaran ni Rafael sa mga anak ko. Tingnan natin kung hanggang saan aabot ang perang iyan kapag sinimulan na nating singilin siya sa bawat segundong ginamit niya ang yaman ng mga Araneta nang hindi niya alam.”

Ang Pagbagsak ng Villareal Group

Lumipas ang tatlong taon.

Sa loob ng panahong iyon, ang kambal kong sina Rafael Jr. at Gabriel ay lumaking malulusog, matatalino, at walang kulang sa pagmamahal. Ang mga baga na sinabi ni Celina na posibleng sumuko ay ngayo’y humihinga ng malaya sa loob ng aming mansyon sa Forbes Park—isang mansyon na pag-aari ng pamilya Araneta, kung saan si Rafael Villareal ay walang karapatang tumapak kahit sa labas ng gate.

Samantala, ang Villareal Group of Companies ay unti-unting lumubog sa isang napakalaking bangin.

Hindi alam ni Rafael na ang bawat malalaking proyekto, kontrata, at investors na nakuha niya sa nakaraang pitong taon ay suportado at pinopondohan pala nang palihim ng isang kumpanyang dummy ng mga Araneta. Pinaglaruan ko siya. Hinayaan ko siyang umakyat sa tuktok ng tagumpay upang mas masakit ang kanyang pagbagsak.

Isang umaga, habang umiinom ako ng tsaa sa hardin kasama ang kambal, tumunog ang telepono ko.

Si Mang Ben ang tumatawag.

“Señorita Maya,” boses ng matanda na may halong tagumpay. “Bagsak na ang stock market value ng Villareal Group. Nag-atrasan na ang lahat ng major investors nila dahil sa utang na umabot na sa bilyon-bilyong piso. At si Rafael… pumunta na siya sa bangko para humiram ng huling pondo, pero na-freeze na ng korte ang lahat ng assets niya dahil sa mga kasong isinampa natin.”

Ngumiti ako. Hinaplos ko ang buhok ng aking mga anak na masayang naglalaro sa damuhan.

“Magkano na lang ang natitira sa kanya, Mang Ben?” tanong ko.

“Wala na po, Señorita. Pati ang mansyon nila ay nasangla na. At may balita pa po ako… nag-away na sila ni Celina Monteverde nang malaman nitong wala na silang ni isang kusing.”

Ang Huling Pagkikita

Makalipas ang isang linggo, habang bumababa ako sa isang eksklusibong restaurant sa BGC para sa isang business meeting kasama ang mga bagong board members ng Araneta Holdings, may humarang sa aking daanan.

Isang lalaking gusot-gusot ang suit, sabog ang buhok, at namamaga ang mga mata sa puyat.

Si Rafael Villareal.

“Maya!” sigaw niya habang pilit lumalampas sa dalawang personal bodyguards ko. Nang makalapit siya, halos madapa siya sa aking harapan. “Maya, pakiusap… tulungan mo ako. Kailangan ko ng tulong mo. Lugi na ang kumpanya ko. Iniwan na ako ni Celina dinala pa ang pera ko. Ikaw lang ang may kakayahang sumagip sa Villareal Group!”

Tiningnan ko siya mula ulo hanggang paa. Ang lalaking dati’y mayabang at walang-awa kung mangmata ng ibang tao ay ngayo’y nakaluhod na sa sahig, humihingi ng awa sa babaeng tinawag niyang “pasanin” at “kahihiyan.”

Yumuko ako nang kaunti upang magpantay ang aming mga mata.

“Rafael,” mahinahon kong sabi, ang boses ko ay kasinglamig ng yelo. “Hindi ako nag-i-invest sa isang bagay na siguradong malulugi.”

Nanlaki ang mga mata niya. Nabigla siya sa mga salitang binitawan ko—ang mismong mga salitang sinabi niya sa akin tatlong taon na ang nakararaan sa loob ng ospital.

“A-anong ibig mong sabihin?” nauutal niyang tanong.

Tumayo ako nang tuwid at inayos ang aking kwelyo.

“Kilalanin mo ang may-ari ng kumpanyang bumili sa lahat ng natitirang shares ng Villareal Group kahapon,” sabi ko bago tumawag sa aking secretary.

Kasabay nito, lumapit ang aking abogado at iniabot kay Rafael ang isang kopya ng dokumento. Nang basahin ito ni Rafael, namutla siya na parang multo.

Naka-ukit sa itaas ng papel ang pangalan ng nagmamay-ari ng bagong imperyo: Maya Araneta-Villareal, kasama ang pangalan ng kanyang dalawang tagapagmanang anak.

“Binili ko ang kumpanya mo, Rafael,” bulong ko bago ako tuluyang lumakad palayo. “At ang ₱200,000 na ibinigay mo sa akin noon? Sisingilin ko sa iyo ang bawat sentimo—pati na ang buhay at dangal na sinubukan mong yurakan.”

Hindi na lumingon pa si Rafael habang umiiyak siyang napaupo sa marmol na sahig ng gusali, sa wakas ay nauunawaan na ang kanyang sinapit: tinaboy niya ang nag-iisang taong kayang magligtas sa kanya, dahil hindi niya alam na ang pinakamahalagang kayamanan sa kanyang buhay ay nasa kanyang tabi na pala, at tuluyan na niyang nawala nang dahil sa sarili niyang kasakiman.

May nais ka bang idagdag o baguhin sa takbo ng kwento nina Maya at Rafael?