Sa Honeymoon Namin sa Palawan, Narinig Kong Plano Akong Itulak ng Asawa Ko sa Dagat Para Makuha ang ₱16 Bilyon—Kaya Nagkunwari Akong Tulog sa Gamot “Ngayong alas-dos, itutulak natin siya sa dagat. Kapag idineklara siyang patay, kay Adrian mapupunta ang halos ₱16 bilyon.” Napatigil si Mara Villanueva sa madilim na pasilyo ng yate. Apat na gabi na siyang hilo, antukin, at halos hindi makalakad. Sa loob lamang ng ilang segundo, nalaman niyang hindi pala siya sinisikmura ng dagat. Unti-unti pala siyang dinodroga ng sarili niyang asawa. Pitong araw pa lang silang kasal ni Adrian de Vera. Para sa honeymoon, naglayag sila sakay ng pribadong yate mula Coron patungong El Nido. Akala ni Mara, iyon na ang pinakamasayang linggo ng buhay niya. Sa unang gabi, nakaramdam siya ng matinding hilo. Pagsapit ng ikalawang gabi, halos hindi na niya maalala kung paano siya nakabalik sa kama. Laging naroon si Adrian—may dalang tubig, malamig na tuwalya, at dalawang puting tableta. “Anti-seasickness lang, mahal,” sabi nito. “Sabi ng medic, iinumin mo bago matulog.” Hindi nagduda si Mara. Anak siya ni Ramon Villanueva, nagtatag ng Villanueva Pacific Logistics. Nag-iisang anak siya at tagapagmana ng shares at trust assets na tinatayang halos ₱16 bilyon. Pero si Adrian mismo ang nagmungkahi ng prenup. “Ikaw ang pinakasalan ko, hindi ang pera mo.” Iyon ang linyang nagpababa ng depensa ni Mara. Hanggang gabing iyon. Bumalik sana siya sa cabin para kunin ang cellphone niyang naiwan. Ngunit mula sa landing ng hagdan, narinig niya ang boses ng biyenan niyang si Beatriz. “Sigurado ka bang hindi siya makakalaban?” “Apat na araw ko na siyang binibigyan,” sagot ni Adrian. “Mamayang alas-dos, halos wala na siyang lakas. Sasabihin kong kailangan niya ng sariwang hangin. Sa aft deck ko siya dadalhin.” “May paparating na ulan,” dagdag ng ama nitong si Cesar. “Mag-iwan ka ng isang tsinelas malapit sa railing.” Mahinang nagtawanan ang tatlo. Napakapit si Mara sa dingding. Hindi aksidente ang hilo. Hindi gamot ang mga tableta. At hindi honeymoon ang biyahe. Pinaghandaan nilang maging libing iyon. “Paano ang papeles?” tanong ni Cesar. “Handa na. May special power of attorney na may pirma niya. Ginaya ko. Kapag missing na siya, may oras tayong simulan ang transfer bago kumilos ang tatay niya.” Tumawa si Beatriz. “At isipin mong tinatawag pa niya akong ‘Mama.’” Doon napapikit si Mara. Namatay ang tunay niyang ina noong labinlimang taong gulang siya. Alam iyon ni Beatriz. Minsan pa nga, niyakap siya nito at sinabing, “Anak na rin kita.” Ngayon, alam ni Mara kung gaano kasinungaling ang yakap na iyon. Pero hindi pa pala iyon ang pinakamasama. Muling nagsalita si Adrian. “Pagkatapos nito, si Ramon naman.” “Ano’ng balita sa mga tao mo?” tanong ni Cesar. “Ready. Bibiyahe si Papa Ramon sa Martes. Isang preno lang na ‘pumalya,’ tapos na.” Nawala ang hangin sa dibdib ni Mara. Hindi lang siya ang target. Pati ang ama niya. Dahan-dahan siyang umatras bago siya marinig. Pagdating sa cabin, isinara niya ang pinto at sumugod sa banyo. Nagsuka siya hanggang manginig ang tuhod. Pagkatapos ay binuksan niya ang secret pocket sa maleta. Bago ang kasal, binigyan siya ng ama niya ng maliit na keypad phone. “Gamitin mo lang kapag dumating ang araw na pakiramdam mo, wala kang mapagkakatiwalaan sa paligid mo.” Tinawanan iyon ni Adrian noon. Ngayon, iyon ang tanging bagay sa yate na hindi nito alam. Isang numero lang ang tinawagan ni Mara. Sumagot agad si Atty. Gabriel Sarmiento, personal lawyer ng ama niya. “Mara?” “Attorney, huwag mo akong putulin,” bulong niya. “Plano akong patayin ni Adrian ngayong gabi. Kasama ang mga magulang niya. At gusto rin nilang ipapatay si Papa.” Tatlong segundo ang lumipas. “Nasaan kayo ngayon?” Ibinigay ni Mara ang huling coordinates na nakita niya. “Makinig ka,” sabi ni Gabriel. “Huwag ka nang iinom ng kahit anong ibigay nila. I-record mo lahat. Magkunwari kang mahina. Huwag mo silang harapin.” “Sabihan mo si Papa.” “Gagawin ko.” Napapikit si Mara. “Attorney… gusto kong mahuli sila habang ginagawa nila.” Tahimik si Gabriel sandali. “Kung gano’n, sundin mo nang eksakto ang sasabihin ko.” Makalipas ang ilang minuto, pumasok si Adrian na may tubig at dalawang puting tableta. “Inumin mo, mahal. Para mahimbing ang tulog mo.” Isinubo ni Mara ang mga iyon, uminom, at ipinakitang walang laman ang bibig niya. Nang lumabas si Adrian, inilabas niya mula sa pagitan ng gilagid at pisngi ang dalawang tableta. Bandang 11:48 ng gabi, dumating ang mensahe ni Gabriel. “Ligtas ang papa mo. Nakaayos na ang lahat. Gawin mo lang ang sasabihin ni Adrian.” Inilagay ni Mara ang phone sa bulsa ng robe at pinagana ang recorder. Alas-1:57 ng madaling-araw, bumukas ang pinto. Pumasok si Adrian, nakaitim na jacket. “Mahal, gising. Kailangan mo ng hangin.” Dahan-dahang iminulat ni Mara ang mga mata. Sa likod ni Adrian, nakatayo sina Cesar at Beatriz. At habang nakatingin silang tatlo sa kanya, pare-pareho silang nakangiti……
Isang malamig na ngiti ang isinalubong ni Mara, ngunit agad niya itong pinalitan ng panginginig ng labi habang dahan-dahang bumabangon.
“A-Adrian… nahihilo pa rin ako,” bulong niya, ginagaya ang boses ng isang taong tuluyan nang nanghihina.
Inalalayan siya ni Adrian patungong aft deck. Tahimik na nakasunod sina Cesar at Beatriz sa dilim. Pagsapit sa tabi ng railing, humampas ang malamig na hangin at tilim ng ulan sa kanyang mukha.
“Dito ka lang, mahal,” malambing na sabi ni Adrian habang inilalagay ang kamay sa likod ni Mara—handa na siyang itulak. “Matatapos din ang paghihirap mo.”
“Alam ko,” sagot ni Mara sa malinaw at buong boses, walang bakas ng pagiging sabog sa gamot.
Bago pa man makagalaw si Adrian, biglang yumanig ang buong yate nang harangan ito ng dalawang malalaking speedboats ng Philippine Coast Guard at Special Action Force. Nagliwanag ang buong deck dahil sa malalakas na searchlights.
“Ibagsak ang mga sandata! Huwag kayong gagalaw!” sigaw ng mga awtoridad sa megaphone.
Nagpanic sina Cesar at Beatriz. Susundutin sana ni Adrian si Mara para gawing hostage, ngunit buong lakas na siniko ni Mara ang tiyan ng asawa at mabilis na lumayo. Sa gitna ng kaguluhan, inilabas ni Mara ang kanyang telepono at pinatay ang recording audio na direktang naka-stream sa mga pulis at kay Atty. Gabriel.
Mula sa isa sa mga rescue boat, umakyat si Ramon Villanueva kasama ang mga tauhan nito. Walang nagawa sina Adrian, Cesar, at Beatriz kundi yumuko habang pinapaspasan ng pusa’t basang piring ng piring at minamartilyuhan ng rehas sa kanilang mga kamay.
“Nakuha namin ang pekeng SPA, ang mga ilegal na sedative sa cabin niyo, at ang buong recording ng plano niyo,” malamig na pahayag ni Atty. Gabriel habang nakatayo sa tabi ni Ramon.
Tumingin si Mara kay Adrian na ngayon ay umiiyak at nagmamakaawa. “Mara, patawarin mo ako! Nasulsolan lang ako ng mga magulang ko!”
Hindi siya sinagot ni Mara. Tumalikod siya, niyakap ang kanyang ama, at hinayaan ang ulan na hugasan ang huling bakas ng kanyang kapintasan sa pagpili ng taong mamahalin. Hindi siya naging biktima ng El Nido; siya ang naging katapusan ng pamilya De Vera.