Malamig ang hangin sa loob ng bus terminal habang dahan-dahang lumalalim ang gabi. Sa gitna ng ingay ng mga umaandar na makina at tsismisan ng mga pasahero, kapans-pansin ang isang lalaking nakahiga sa pinakadulong bench. Luma ang kanyang jacket, kupas ang pantalon, at bahagyang nakatabon sa kanyang mukha ang isang sirang sumbrero.
“Boss, bawal matulog dito. Hindi ito tuluyan,” sigaw ni Ramil, ang panggabing guwardiya, habang itinutulak ng kanyang batuta ang dulo ng sapatos ng lalaki.
Dahan-dahang nagmulat ng mata ang lalaki. Nanlalabo at halatang pagod na pagod ang kanyang mga mata. “Pasensya na ho, Manong… Nagpapahinga lang habang naghihintay ng unang biyahe bukas,” mahinang pakiusap nito.
“Kahapon ka pa rito ah? Bawal ang tambay. Lumabas ka na bago pa kita kaladkarin,” giit ni Ramil sabay hawak sa braso ng lalaki para patayuin ito.
Dahil sa biglaang paghatak, nahulog mula sa bulsa ng jacket ng lalaki ang isang punit-punit na papel na nakakabit sa plastic holder—isang lumang luggage tag.
Tamang-tama namang dumadaan si Sir Bernardo, ang Terminal Manager na kilala sa pagiging mahigpit at walang sinuswing patakaran.
“Ramil, anong kaguluhan ‘yan?” tanong ni Bernardo habang lumalapit, nakakrus ang mga braso.
“Ito kasing pulubi, Sir, ayaw umalis. Ginawang hotel ang terminal,” sagot ng guwardiya.
Yumuko ang lalaki para pulutin ang nahulog na luggage tag, ngunit nauna itong nadampot ni Bernardo. Balak sana itong itapon ng manager, pero natigilan siya nang mabasa ang nakasulat sa kupas na papel:
“PROPERTY OF: MARCO SANCHEZ — IF FOUND, PLEASE RETURN TO MY FATHER, BERNARDO.”
Nanginig ang mga kamay ng manager. Nanlamig ang kanyang buong katawan habang nakatitig sa lumang pangalan at sa pamilyar na handwriting na pitong taon na niyang hindi nakikita.
Dahan-dahang inangat ni Bernardo ang kanyang tingin at inalis ang sumbrero ng lalaking nasa kanyang harapan. Sa kabila ng dumi sa mukha at mahabang balbas, nakilala niya ang mga matang iyon—ang mga mata ng kaisa-isa niyang anak na pinalayas niya pitong taon na ang nakararaan matapos ang isang malaking pag-aaway.
Bumitaw ang hawak ni Bernardo sa kanyang clipboard. Sa harap ng napakaraming pasahero at ng nagulat na guwardiya, biglang lumuhod ang matigas na Terminal Manager at napahagulgol sa iyak habang yakap ang binti ng lalaki.
“Marco… Anak? Ikaw ba ‘yan?”
“Anak… Diyos ko, Marco… Ikaw nga,” hagulhol ni Bernardo habang mahigpit na nakayakap sa binti ng lalaki.
Tahimik ang buong terminal. Napamulagat si Ramil at dahan-dahang ibinaba ang hawak na batuta. Ang kilalang pinakamahigpit at walang-awang manager ng terminal ay nakaluhod ngayon sa maruming sahig, umiiyak na parang bata.
Dahan-dahang lumuhod si Marco para pantayan ang ama. Pilit niyang inangat ang mukha ni Bernardo. “Pa… pasensya na ho kung dumating akong ganito.”
“Wag ka mag-apologize, anak. Ako… ako ang dapat humingi ng tawad sa’yo,” pautal-utal na sabi ni Bernardo habang hinahawakan ang payat na mukha ng anak. “Pitong taon, Marco. Pitong taon kitang hinanap pagkatapos nung gabi na pinalayas kita. Araw-araw kong pinagsisihan ‘yun…”
Ngumiti nang bahagya si Marco, ngunit may luhang pumatak mula sa kanyang mga mata. “Tago lang ako nang tago, Pa. Nahihiya kasi ako. Gusto kong bumalik nang may maipagmamalaki ako sa inyo, pero… wala eh. Nabigo ako sa Maynila. Nahawahan pa ako ng sakit kaya naubos ang lahat ng naipon ko.”
Huminga nang malalim si Bernardo at kinuha ang lumang luggage tag na hawak pa rin niya. “Eto… bakit mo pa rin tinitago ‘to?”
“Kasi ‘yan na lang ang natitirang patunay na may uwian pa ako,” mahinang sagot ni Marco. “‘Yan ‘yung tag na inilagay niyo sa bag ko nung unang beses akong sumakay ng bus papuntang kolehiyo. Sabi niyo sa akin noon, kahit saan ako makarating, ‘yang tag na ‘yan ang magpapaalala sa akin kung kanino ako dapat bumalik.”
Lalong napaiyak si Bernardo at mabilis na itinayo ang anak. Inakbayan niya ito nang mahigpit—walang pakialam sa dumi ng jacket nito o sa amoy ng kalsada.
“Uuwi na tayo, anak. Tapos na ang paghihirap mo,” giit ni Bernardo. Tumingin siya kay Ramil na nakatayo pa rin sa gulat. “Ramil, paki-susi ang opisina ko. Magfi-field leave ako ngayong gabi. Magpatawag ka na rin ng taxi.”
“S-sige po, Boss Bernardo!” mabilis na sagot ng guwardiya.
Inalalayan ni Bernardo si Marco palabas ng terminal. Habang naglalakad sila patungo sa sasakyan, pumasok sa isip ng Terminal Manager ang isang malaking katanungan. Pitong taon niyang hinanap si Marco sa buong Maynila, probinsya, at sa lahat ng ospital—pero bakit bigla itong lumitaw ngayong gabi sa mismong terminal kung saan siya nagtatrabaho?
Nang makasakay sila sa taxi, hawak pa rin ni Bernardo ang kamay ng anak.
“Marco… paano mo nalamang nandito ako sa terminal na ‘to?” tanong ng ama.
Tumingin si Marco sa labas ng bintana habang dahan-dahang pumipikit ang kanyang mga mata sa sobrang pagod. “Hindi ko alam na nandito ka, Pa. Sumakay lang ako ng bus pabalik ng probinsya kasi… sabi ng doktor sa Maynila, ilang buwan na lang ang itatagal ng buhay ko. Gusto lang sana kitang makita bago ako mawala.”