Nagpanggap akong ordinaryong customer gamit ang discount voucher sa milk tea shop ng kapatid ko, pero nang sampalin ako ng assistant manager at itaboy na parang basura, doon ko inilabas ang tunay kong pagkakakilanlan: ako ang senior inspector na pinakakinatatakutan ng maraming branch manager sa Metro Manila. Pero noong araw na iyon, hindi ako pumasok na may kasamang team, hindi ako naka-uniporme, at hindi ko dala ang opisyal na sasakyan. Isang simpleng discount voucher lang ang hawak ko. At ang branch na nabunot para sa surprise inspection? Ang mismong milk tea shop ng nakababata kong kapatid. Akala ko magiging madali ang araw na iyon. Sa loob-loob ko, baka pirma, checklist, kaunting paalala, tapos uwi na. Hindi ko naman gustong pabagsakin ang negosyo ng sarili kong kapatid. Si Mariel iyon—ang batang halos ako na ang nagpalaki mula nang maagang mamatay si Mama at malunod si Papa sa utang at trabaho. Ako ang naghatid sa kanya sa school, ako ang unang bumili ng sapatos niya, ako ang nag-ipon para makapag-franchise siya ng maliit na milk tea shop sa Quezon City. Kaya nang lumabas sa raffle system ng opisina namin ang pangalan ng branch niya, napangiti pa ako. “Baka pagkakataon na rin ito para makita kung maayos ang takbo ng shop niya,” sabi ko sa sarili ko. Nagpalit ako ng simpleng damit: puting blouse, maong, lumang sneakers. Itinali ko ang buhok ko, itinago ang ID sa loob ng bag, at bumili online ng isang promo voucher para sa wintermelon milk tea na may pearls. Pumasok ako sa shop bago magtanghali. Punuan ang loob. May estudyante, may call center agents, may nanay na may kasamang anak, may dalawang delivery rider na nakaupo sa labas. Mabango ang amoy ng tea, syrup, at bagong luto na pearls. Sa dingding, nakasabit pa ang malaking poster ng promo: “Customer First. Every Cup Made with Care.” Napangiti ako. Kumuha ako ng number. Nag-order ako gamit ang voucher. Walang problema sa cashier. Tinanggap niya ang QR code ko, ngumiti nang mahina, at sinabing, “Ma’am, wait lang po natin matawag number ninyo.” Umupo ako sa gilid. Lumipas ang tatlumpung minuto. Isang oras. Dalawang oras. Tatlong oras. Ang mga taong dumating pagkatapos ko ay isa-isang tinawag. May ibang dalawang beses pang nakabili. Ang delivery riders ay nakaalis na. Ang mga estudyante ay tumawa, nag-selfie, uminom, at umalis din. Pero ang number ko, nanatiling tahimik sa maliit na screen. Tiningnan ko ang resibo ko. Tama naman ang order. Bayad na rin gamit ang voucher. Lumapit ako sa counter at pinilit kong maging mahinahon. “Kuya, gaano pa po kaya katagal ang order ko? Kanina pa po ako naghihintay.” Ang lalaking nasa bar station ay dahan-dahang lumingon. Siya si Nico Ramos. Kilala ko siya. Hindi lang bilang empleyado. Siya ang boyfriend ni Mariel. Ilang beses siyang ipinagmalaki ng kapatid ko sa akin. Mabait daw. Masipag. Marunong makisama sa tao. Hindi raw katulad ng ibang lalaki na pera lang ang habol. Pero ang mukha ni Nico nang sandaling iyon ay malayong-malayo sa lalaking inilarawan ni Mariel. Tiningnan niya ako mula ulo hanggang paa. Pagkatapos, ibinagsak niya nang malakas ang plastic cup sa counter. “Ma’am, kung voucher user kayo, huli po talaga kayo.” Napakurap ako. “Huli?” “Opo,” malamig niyang sagot. “Policy namin dito. Kapag voucher, last priority.” “Pero may number po ako. Nauna ako sa karamihan.” Ngumisi siya. “E di sana nagbayad kayo nang buo.” Tahimik ang paligid. May ilang customer na napatingin. Ang ibang staff naman ay biglang yumuko, kunwari abala sa paggawa ng drinks. Huminga ako nang malalim. “Kuya, promo ninyo ito. Kayo ang naglabas ng voucher. Hindi kasalanan ng customer kung ginagamit niya ang discount.” Natawa siya, maikli at mapanlait. “Alam ninyo ba, lugi kami sa mga kagaya ninyo? Bibili-bili ng milk tea pero voucher ang gamit. Kung walang pera, bakit pa magmi-milk tea?” May tumusok sa dibdib ko. Hindi dahil sa insulto, kundi dahil sa kapal ng mukha niyang gawin ito sa shop ng kapatid ko. “Ganiyan ba kayo makipag-usap sa customer?” tanong ko, mababa ang boses. “Hindi kayo natatakot mareklamo?” Kumindat siya sa isang staff na tila sanay na sa ugali niya. “Magreklamo kayo,” sabi niya. “Assistant manager ako rito. Ang manager, girlfriend ko. Sa madaling salita, ako ang may desisyon dito kapag wala siya.” Dinukot niya ang name tag sa apron niya at itinapik sa counter. NICO RAMOS — ASSISTANT MANAGER “Kung ayaw ninyong maghintay, i-cancel ninyo order ninyo. Walang namimilit sa inyo.” Pinagmasdan ko siya. Ito ang lalaking gusto pakasalan ng kapatid ko. Ito ang lalaking pinapasok niya sa negosyo. Ito ang lalaking ipinagtatanggol niya sa akin kahit ilang beses ko siyang binalaan na huwag basta magtiwala. Napatingin ako sa kitchen area. May basang basahan sa ibabaw ng counter. May bukas na container ng pearls na walang takip. May basurahan sa gilid na umaapaw. Nakita ko ring may empleyadong humawak ng pera, pagkatapos ay dumiretso sa cups nang hindi naghugas ng kamay. Isa-isang pumasok sa isip ko ang violations. Customer discrimination. Poor sanitation. Abuse of authority. Possible fraud sa promo handling. Pero pinili ko pa ring huminahon. “Patawag ng manager,” sabi ko. Napatigil si Nico. Pagkatapos, humalakhak siya. “Manager? Si Mariel? Bakit, close kayo?” Hindi ako sumagot. Lalo siyang lumapit. “Alam ko na. Baka gusto ninyong dumiskarte sa kanya? Sorry, hindi niya papatulan ang kagaya ninyo.” May ilang customer na natawa. Mainit na ang pisngi ko, pero hindi pa rin ako gumalaw. Hindi pa oras. Kumuha si Nico ng marker at isang pirasong karton. Mabilis siyang nagsulat. Pagkatapos ay inilagay niya ito sa harap ng entrance. Nabasa ko ang nakasulat: “BAWAL PUMASOK ANG MGA VOUCHER USER AT ASO.” Parang may yelong bumagsak sa loob ng katawan ko. Hindi na ito simpleng bastos na serbisyo. Ito ay pamamahiya. Pagkatapos, kumuha siya ng basong plastik, nagbuhos ng tubig mula sa mop sink sa likod, at itinulak iyon sa harap ko. “O, heto. Libre. Bagay sa binayad ninyo.” Tumahimik ang buong shop. Doon ko dahan-dahang hinubad ang jacket ko. Kinuha ko ang leather ID case sa bag ko, binuksan iyon, at inilapag sa counter sa pagitan naming dalawa. “Senior Inspector Isabel Dizon,” sabi ko, malinaw ang bawat salita. “Surprise compliance inspection. Tawagin mo ngayon din ang manager ng branch na ito.” Namuti ang mukha ni Nico. Sa unang pagkakataon, nawala ang yabang sa mata niya. Pero ilang segundo lang iyon. Bigla siyang tumawa. Malakas. Pilit. Parang gusto niyang takpan ang kaba. “Wow,” sabi niya, pumalakpak pa. “May pa-cosplay si Ma’am. Saan ninyo nabili ‘yang pekeng ID? Sa Divisoria?” May ilang staff na tumawa rin, pero halatang kinakabahan. Tumitig ako sa kanya. “Huwag mong dagdagan ang problema mo.” Sa halip na umatras, mabilis niyang inabot ang ID ko. “Peke ‘to.” Bago ko pa siya mapigilan, ibinato niya ang ID case ko sa basurahan. Pagkatapos, hinablot niya ang cellphone ko mula sa kamay ko. “Nagpi-picture ka kanina, di ba?” singhal niya. “Bawal mag-record dito!” “Nico, ibalik mo ang cellphone ko,” sabi ko. “Opisyal na ebidensiya ang laman niyan.” “Ebidensiya?” ngumisi siya. Binura niya ang mga larawan. Pagkatapos, sa harap ng lahat, itinaas niya ang cellphone ko at ibinagsak sa sahig. Basag ang screen. Basag ang tunog. Basag ang huling pisi ng pasensiya ko. Bago pa ako makapagsalita, isang malakas na sampal ang dumapo sa mukha ko. Napalingon ang ulo ko sa lakas. Sumigaw ang ilang customer. At habang umaalingawngaw pa ang hapdi sa pisngi ko, narinig ko ang boses ni Nico: “Ngayon, tawagin mo ang kung sinong gusto mong tawagin. Tingnan natin kung sino ang maniniwala sa isang babaeng desperada sa discount voucher.” Dahan-dahan akong tumingin sa kanya. Humiram ako ng cellphone sa isang matandang babae sa pila. Isang number lang ang tinawagan ko. Nang sumagot ang kabilang linya, sinabi ko: “Mariel, pumunta ka rito ngayon. At dalhin mo lahat ng dokumento ng branch mo. Dahil kung hindi ka aabot sa loob ng tatlumpung minuto…” Napatingin si Nico sa akin.