SA ARAW NG AMING KASAL, PINASAKAY AKO NG FIANCE KO SA RENTED TAXI PARA IBIGAY ANG MAIN WEDDING CAR SA KANYANG ASSISTANT — SUMAKAY AKO AT SINABI SA DRIVER: “HUWAG KANG PUPUNTA SA SIMBAHAN”
“Ibigay mo muna kay Cheska ang bridal car, sa lumang taxi ka na lang sumakay…” Labindalawang marangyang itim na kotse ang nakapila sa ibaba ng condo unit ko. Sa pinakaharap, nakaparada ang isang brand new na Rolls-Royce Phantom — ang bridal car na ako mismo ang pumili. Hinalikan ito ng libo-libong pulang rosas at baby’s breath. Araw ng kasal ko ngayon. Nakatayo ako sa harap ng salamin, suot ang isang mabusising bridal gown na gawa ng isang sikat na international designer. Sabi ng makeup artist ko habang inilalagay ang huling pahid ng lipstick, “Ma’am Alyssa, sa lahat ng naging bride ko, kayo na po ata ang pinakamaganda.” Nangiti ako nang tipid. Kinuha ko ang lagayan ng aking gown, isinuot ang aking Jimmy Choo heels, at humakbang palabas para bumaba na patungo sa simbahan. Ngunit bago pa man ako makatapak sa elevator, mabilis na lumapit sa akin ang aking fiancé na si Mark. Gwapo siya sa kanyang tailormade suit, pero walang bakas ng kagalakan sa kanyang mukha. Sa halip, puno ito ng pagkabalisa at alinlangan. Bigla niyang hinawakan nang mahigpit ang pulso ko. Sobrang higpit, hanggang sa mamula ang balat ko. “Alyssa, mag-usap muna tayo. Pakiusap, pagbigyan mo muna ako,” bungad niya, hindi man lang ako binalatan ng tingin ng paghanga. Tinitigan ko siya. “Bakit? Anong problema, Mark?” “Sumumpong na naman ang sakit sa puso ni Cheska.” Si Cheska na naman. Mula noong unang araw na nakilala ko ang babaeng ‘yun—ang tinataguriang “childhood best friend” ni Mark—parang kailanman ay hindi naging maayos ang lagay ng puso niya. Tuwing may importanteng okasyon sa buhay namin ni Mark, lagi siyang inaatake ng sakit. “Sinabihan siya ng doktor na bawal siyang mahanginan nang malakas,” tuloy-tuloy na paliwanag ni Mark, halatang worried na worried. “Puwede bang sa bridal car muna siya sumakay? Mas mainit doon at mas komportable.” Nangunot ang noo ko. “Ano? Ang Rolls-Royce? Mark, bridal car ‘yun. Ako ang ikakasal ngayon.” “Alam ko! Pero isip-isip din naman, Alyssa!” iritableng bulyaw niya, bagaman pabulong dahil sa mga taong nakapaligid. “Saan ka ba pwedeng sumakay? Doon sa huling kotse sa likod, kasama ng mga maid of honor mo. Maluwag naman doon!” Tumingin ako sa itinuro ng kanyang daliri. Sa pinakadulo ng pila ng labindalawang kotse, nakaparada ang isang lumang Toyota Corolla na kulay puti. May nakadikit na kulubot na papel na “JUST MARRIED” sa salamin sa likod. May gasgas ang pinto at parang anumang oras ay tatirik na sa kalsada. Rentadong taxi lang ito na ginawang backup vehicle. Habang sa tabi naman ng Rolls-Royce Phantom, nakatayo si Cheska. Hindi siya nakadamit bilang bridesmaid. Suot niya ay isang eleganteng puting dress na halos kapareho na ng disenyo ng gown ko. Naka-full makeup din siya at maayos ang buhok. Nang magtagpo ang mga mata namin, dahan-dahan siyang yumuko, humawak sa kanyang dibdib, at humihip ng mahinang ubo. Pero sa kabila ng kanyang panghihina, nakita ko ang bahagyang pagtaas ng gilid ng kanyang labi. Isang ngiti ng tagumpay. Isang ngiti na nagsasabing: Akin si Mark. Kahit sa araw ng kasal mo, ako pa rin ang uunahin niya. Muling humigpit ang hawak ni Mark sa kamay ko. Nakiusap ang kanyang mga mata. “Alyssa, ngayon lang naman. Pakiusap, huwag ka nang gumawa ng eksena. May sakit ‘yung tao. Huwag ka namang masyadong makasarili. Araw natin ‘to, ayokong masira lang dahil sa inggit mo.” Inggit? Tinitigan ko si Mark. Tinitigan ko ang lalaking minahal ko sa loob ng labindalawang taon. Nakatitig sa amin ang mga relatives, ang makeup team, ang mga photographer, at ang mga bridesmaids ko. Tumahimik ang buong paligid. Ang lahat ay naghihintay kung sasabog ako sa galit o iiyak. Ilang segundo akong nanahimik. At pagkatapos… bahagya akong natawa. Isang malamig at walang emosyong tawa. “Sige,” maikling sagot ko. Nakahinga nang maluwag si Mark. Parang nabawasan ng napakabigat na dusa ang kanyang dibdib. “Salamat, Alyssa! Kausapin na lang kita sa venue. Mag-iingat ka sa pagbiyahe,” mabilis niyang sabi sabay bitaw sa akin. Hindi man lang niya ako inalalayan sa gown ko. Mabilis siyang tumakbo patungo kay Cheska, inalalayan ang babae sa bewang, at personal na pinagbuksan ng pinto ng Rolls-Royce. Inilagay pa niya ang kanyang kamay sa ibabaw ng pinto para hindi maumpog ang ulo ni Cheska. Bago pumasok sa bridal car, lumingon muli si Cheska sa akin. May kasamang pagmamayabang ang kanyang mga mata habang kumakaway nang tila isang reyna. Xaxaksak ang sakit sa dibdib ko, pero hindi ako lumuha. Xaxaksak man ang katotohanan, unti-unting nangibabaw ang isang malamig na linaw sa aking pag-iisip. Xaxaksak sa akin ang huling 12 taon ng buhay ko—mga taong ginugol ko sa pag-aadjust, sa pagpaparaya, sa pag-intindi na “kaibigan lang” ni Mark si Cheska. Inayos ko ang hawak sa mabigat kong gown at naglakad patungo sa lumang puting taxi. “Ate Alyssa! Anong nangyayari? Bakit pumayag ka?!” inis at nag-aalalang tanong ng aking maid of honor na si Katrina. Humarap ako sa kanya at ngumiti nang napakatipid. “Kat, sumakay na kayo sa ibang sasakyan. Pumunta na kayo sa venue.” “Eh ikaw?!” “May aasikasuhin lang ako.” Sumakay ako sa likod ng lumang taxi. Ang amoy ng loob nito ay halo-halong usok ng sigarilyo at murang car air freshener. Ang drayber ay isang mama na nakasuot ng sando, halatang naiinip na sa kahihintay. “Miss, bridal car din ba ‘to? Saang simbahan o hotel ba ang tuloy natin?” tanong ng driver habang tumitingin sa rearview mirror. Sa labas ng bintana, nakita ko si Mark na nakatayo sa tabi ng Phantom, kumakaway sa akin habang sumisenyas ng “Salamat, babawi ako mamaya.” Inalis ko ang tingin ko sa kanya. Ibinaba ko ang salamin ng bintana at tumingin sa driver. “Kuya… huwag tayo pupunta sa hotel. Huwag din sa simbahan.” Nagtaka ang drayber. “Ha? Eh saan tayo pupunta, Ma’am? Kasal mo ngayon, ah?” Inabot ko sa kanya ang isang libong piso at ibinigay ang isang address. Isang lugar na walang nakakaalam—isang bagong condo unit na binuo ko gamit ang sarili kong pera, na hindi kailanman nalaman ni Mark. “Diyan tayo pupunta, Kuya. Bilisan mo lang,” malamig kong sabi. Umaandar ang kotse, kumalabit ang makina, at dahan-dahang lumayo sa pila ng labindalawang luxury cars. Habang ang buong entourage ay patungo sa nakatakdang kasal sa Manila Hotel, ako naman ay papunta sa kabilang direksyon ng lungsod. Ilang minuto lang ang nakalipas, nagsimula nang manginig ang cellphone ko. Mark Calling… In-off ko ang tawag. Mark Calling… In-off ko ulit. Pangatlo, pang-apat, pang-lima… Hanggang sa magkasunod-sunod na rin ang mga text galing sa pamilya niya. Malamig kong pinatay ang cellphone ko. Ikinabit ko ang panibagong SIM card sa aking pangalawang phone. Nag-type ako ng isang maikling mensahe para sa aking mga magulang: “Mama, Papa, ikansela niyo na po ang kasal. Sabihan niyo na rin ang mga bisita na umuwi na. Maayos po ako. Huwag kayong mag-alala sa akin. Hindi ko na tutuloy ang kasal sa lalaking kailanman ay hindi ako pinili.” Pagkadating ko sa sarili kong condo unit, umakyat ako sa elevator nang mag-isa, bitbit ang napakabigat na gown. Binuksan ko ang pinto gamit ang aking fingerprint reader. Pumasok ako sa tahimik at malinis na sala. Puno ng katahimikan ang paligid. WALANG Mark. WALANG Cheska. WALANG pamilya ng lalaki na laging nangingialam sa buhay ko. Hinubad ko ang aking Jimmy Choo heels at naglakad nang nakapaa patungo sa malaking salamin na nakaharap sa tanawin ng siyudad. Tinitigan ko ang sarili ko sa salamin. Ang ganda ko pa rin. Pero ang gown na ‘to… ang gown na ‘to ay simbolo ng labindalawang taong pagiging pangalawa ko lang sa buhay ng lalaking inakala kong magiging katuwang ko habangbuhay. Kumuha ako ng isang malaking gunting sa kusina. Pumunta ako sa gitna ng sala, inihain ang mga dulo ng mamahaling tela ng aking gown… At dahan-dahan kong itinapat ang gunting sa laylayan nito. CRACK. Isang malakas na gupit ang yumakap sa katahimikan ng kwarto.
PART 2 — ANG KASAL NA NAWALA, AT ANG LIHIM NA HINDI NILA ALAM
CRACK.
Muling kumagat ang gunting sa mamahaling tela ng aking wedding gown.
Hindi ako umiiyak.
Sa bawat piraso ng telang bumabagsak sa sahig, para bang may isang taon sa labindalawang taong relasyon namin ni Mark ang tuluyang namamatay.
Labindalawang taon akong naghintay.
Labindalawang taon akong nag-adjust.
Labindalawang taon kong pinaniwala ang sarili kong darating ang araw na ako naman ang pipiliin niya.
Pero ngayong araw na dapat ay simula ng buhay naming mag-asawa, malinaw na sa akin ang lahat.
Hindi ako ang pinili niya.
At marahil…
Hindi kailanman ako ang pinili niya.
Inilapag ko ang gunting.
Kinuha ko ang cellphone kong may bagong SIM.
May dose-dosenang missed calls mula sa hindi kilalang numero.
May mga mensahe.
MARK: Alyssa, nasaan ka?
MARK: Bakit hindi ka pa dumarating?
MARK: Nagsisimula nang magtanong ang mga tao.
MARK: Alyssa, please. Huwag kang gumawa ng eksena.
Napangiti ako nang mapait.
Eksena?
Ako ang iniwan niya sa araw ng sarili kong kasal.
Ako ang pinasakay niya sa lumang taxi.
Ako ang pinagpalit niya sa babaeng ilang taon nang dahilan ng bawat pagtatalo namin.
At ako pa ang gumagawa ng eksena?
Hindi ko na siya sinagot.
Makalipas ang ilang minuto, tumawag si Mama.
Sinagot ko.
“Alyssa…”
Nanginginig ang boses niya.
“Anak, ano’ng nangyari?”
Napapikit ako.
“Ma, huwag ka nang mag-alala. Tapos na.”
“Pero nasa simbahan na kami. Nandito ang pamilya ni Mark. Naghihintay ang mga bisita. Wala si Mark sa tabi mo. Sinasabi niyang hinahanap ka raw niya.”
Napatawa ako nang mahina.
“Ma, sabihin mo sa kanila ang totoo.”
“Anong totoo?”
“Hindi ako pumunta.”
Mahabang katahimikan.
“Anak…”
“Hindi na ako magpapakasal kay Mark.”
Narinig kong huminga nang malalim si Mama.
“Sigurado ka?”
Tumingin ako sa piraso ng wedding gown na nakalatag sa sahig.
“Opo.”
“Hindi mo pagsisisihan?”
Tumingin ako sa sarili ko sa salamin.
At sa unang pagkakataon matapos ang labindalawang taon, nakita ko ang isang Alyssa na hindi humihingi ng pahintulot kaninuman.
“Mas pagsisisihan ko kung tutuloy ako.”
Tahimik si Mama.
Pagkatapos ay narinig ko ang boses ni Papa sa malayo.
“Sabihin mo sa anak natin na umuwi siya. Kami ang bahala rito.”
Napangiti ako.
“Salamat, Pa.”
Bago ko ibaba ang tawag, may sinabi si Mama.
“Anak…”
“Opo?”
“May isang bagay kang kailangang malaman.”
Nawala ang ngiti ko.
“Ano po?”
“Kanina, bago magsimula ang seremonya, may dumating na abogado.”
Napakunot ang noo ko.
“Abogado?”
“Oo. Sinabi niyang may dokumentong kailangang personal na ihatid sa iyo.”
“Anong dokumento?”
“Hindi niya sinabi.”
Tumahimik ako.
“Ma, sino ang abogado?”
Bago pa siya makasagot, biglang naputol ang tawag.
Tinitigan ko ang cellphone ko.
May kakaibang kaba na dumaloy sa dibdib ko.
ISANG ORAS ANG LUMIPAS
Nasa sala pa rin ako nang makarinig ako ng doorbell.
DING-DONG.
Tumayo ako.
Hindi ko alam kung sino ang darating.
Binuksan ko ang pinto.
Isang lalaking nasa edad singkuwenta ang nakatayo sa labas. Naka-dark suit siya at may hawak na itim na leather folder.
“Ms. Alyssa Reyes?”
“Opo.”
“Attorney Rafael Santos.”
Inilabas niya ang kanyang ID.
“May ipapaabot po ako sa inyo.”
Tiningnan ko ang folder.
“Para saan?”
“Galing po sa inyong lola.”
Nanigas ako.
Ang lola ko ay dalawang taon nang patay.
“Lola?”
Tumango siya.
“Iniwan niya ito sa aming law firm bago siya pumanaw. May malinaw siyang instruction na ibibigay lamang ito sa inyo sa araw ng kasal ninyo.”
Napatingin ako sa kanya.
“Bakit sa araw ng kasal ko?”
“Dahil sabi niya…”
Binuksan niya ang folder.
“…kung sakaling dumating ang araw na ikakasal ka kay Mark, kailangan mong basahin muna ang laman nito.”
Parang biglang bumigat ang hangin.
Kinuha ko ang folder.
May isang sobre sa loob.
Nakasaad ang pangalan ko.
ALYSSA REYES
At sa ibaba:
“BASAHIN LAMANG KAPAG PINILI KA NANG TALIKURAN NG LALAKING PINILI MO.”
Napalunok ako.
“Pwede ko bang malaman kung ano ito?”
Umiling ang abogado.
“Hindi po. Pero may isa pa siyang bilin.”
“Ano?”
Tumingin siya diretso sa akin.
“Sinabi niya na huwag kang magtiwala sa sinumang susubukang pigilan kang buksan ang sobre.”
Napatingin ako sa pintuan.
Biglang tumunog ang cellphone ko.
MARK CALLING…
Napatingin kami ni Attorney Santos sa screen.
Hindi ko sinagot.
Sa halip, binuksan ko ang sobre.
May isang lumang dokumento.
At isang larawan.
Larawan iyon ng aking lola kasama ang isang batang lalaki.
Sa likod ng larawan ay may sulat.
“Alyssa, kung binabasa mo ito, ibig sabihin dumating na ang araw na kinatakutan ko.”
Huminto ang paghinga ko.
Ipinagpatuloy ko ang pagbabasa.
“Hindi aksidente na naging bahagi ng buhay mo si Mark.”
Napakunot ang noo ko.
“At hindi rin aksidente na palaging nasa tabi niya si Cheska.”
Nanlamig ang mga kamay ko.
Tumingin ako kay Attorney Santos.
“Anong ibig sabihin nito?”
Hindi siya sumagot.
Ipinagpatuloy ko ang sulat.
“Labindalawang taon ang lumipas, pero hindi nagbago ang plano ng kanilang pamilya.”
“Plano?”
Mabilis kong binasa ang kasunod.
At doon ko nakita ang isang pangalan.
MERCADO HOLDINGS.
Ang kumpanyang pag-aari ng pamilya ni Mark.
Napaatras ako.
Hindi ko alam kung bakit, pero biglang pumasok sa isip ko ang lahat ng kakaibang bagay na nangyari sa aming relasyon.
Ang mga tanong ni Mark tungkol sa negosyo ng pamilya ko.
Ang paulit-ulit niyang pagtatanong kung magkano ang mamanahin ko.
Ang interes niya sa mga property na nakapangalan sa akin.
At ang kakaibang pagkamausisa ni Cheska sa mga investment ko.
Hindi ko kailanman pinansin.
Dahil akala ko…
Pag-ibig.
Ngayon, isa-isa kong binabalikan ang lahat.
At unti-unting nabuo ang isang nakakatakot na larawan.
“Attorney…”
Tumango siya.
“May kailangan pa po kayong malaman.”
“Sabihin mo.”
“Ang kasal ninyo ni Mark ay hindi lamang kasal.”
“Anong ibig mong sabihin?”
Inilabas niya ang isa pang dokumento.
“May prenuptial agreement.”
“Alam ko.”
“Hindi po iyon ang problema.”
Inilapag niya ang dokumento sa mesa.
“May clause doon na magbibigay sa pamilya ni Mark ng access sa ilang assets ninyo kapag ikinasal kayo.”
Nanlaki ang mga mata ko.
“Impossible.”
“Basahin ninyo.”
Kinuha ko ang papel.
Binasa ko.
At nanigas ako.
May property.
Investment accounts.
Shares.
At isang malaking bahagi ng kumpanya na minana ko mula sa aking ama.
Kung ikinasal ako kay Mark…
Unti-unti silang magkakaroon ng legal na access sa mga iyon.
Napaupo ako.
“Hindi ko alam…”
“Alam ninyo ba kung sino ang naghanda ng unang draft ng prenup?”
Umiling ako.
“Family lawyer ni Mark.”
Napapikit ako.
“Pero may isa pang bagay,” sabi niya.
“Ano?”
Tumingin siya sa akin.
“May amendment na ginawa dalawang linggo bago ang kasal.”
“Amendment?”
“Opo.”
“Hindi ko pinirmahan iyon.”
“Eksakto.”
Tahimik ang buong sala.
Pagkatapos ay sinabi niya:
“Dahil wala pa kayong pirma, hindi ito magiging valid.”
Napatingin ako sa kanya.
“Kung gayon…”
“Hindi ninyo kailangang matakot.”
Biglang tumunog ang cellphone ko.
Isang mensahe mula sa hindi kilalang numero.
“Alam naming nasa condo ka. Buksan mo ang pinto.”
Nanlamig ako.
Napatingin ako kay Attorney Santos.
“May ibang nakakaalam kung nasaan ako.”
Mabilis niyang isinara ang folder.
“Ms. Reyes, huwag kayong lalabas.”
“Bakit?”
“Dahil baka hindi lamang kasal ang kailangan ninyong kanselahin ngayon.”
SAMANTALA SA MANILA HOTEL
Sa kabilang bahagi ng lungsod, nagsisimula nang magulo ang lahat.
Nakatayo si Mark sa gitna ng reception hall.
Halos lahat ng bisita ay naghihintay.
Walang bride.
Walang seremonya.
At wala ring maayos na paliwanag.
“Nasaan si Alyssa?” tanong ng kanyang ina.
“Hindi ko alam!”
“Paano hindi mo alam? Ikaw ang fiancé niya!”
Hindi sumagot si Mark.
Sa kabilang bahagi ng hall, nakaupo si Cheska.
Suot pa rin niya ang puting dress.
Lumapit sa kanya ang ina ni Mark.
“Cheska, kailangan mong umalis.”
“Bakit po?”
“Baka makita ka ng mga tao.”
Biglang tumayo si Cheska.
“Pero wala naman akong ginawang masama.”
Narinig iyon ni Mark.
“Cheska…”
Lumapit siya.
“Hindi ito ang oras.”
Tumingin si Cheska sa kanya.
“Mark, sinabi mong pagkatapos ng kasal, magiging atin na ang lahat.”
Nanigas si Mark.
“Tumahimik ka.”
“Bakit? Hindi ba iyon ang plano?”
Napatingin ang ilang bisita sa kanila.
Napahawak si Mark sa braso ni Cheska.
“Hindi dito.”
Pero huli na.
May isang lalaking malapit sa kanila na nakarinig.
At ilang segundo lamang ang lumipas…
Nagsimula nang kumalat ang bulungan.
SAMANTALA, SA CONDO
Hindi ko alam kung gaano katagal akong nakaupo.
Hanggang sa tumayo si Attorney Santos.
“May kailangan akong gawin.”
“Ano?”
“Kailangan nating protektahan ang mga dokumento.”
Biglang may malakas na katok sa pinto.
BANG!
Napalingon kami.
“Ms. Alyssa!”
Boses iyon ni Mark.
“Alam kong nandiyan ka!”
Nanigas ako.
“Buksan mo ang pinto!”
Hindi ako gumalaw.
“Hindi kita sasaktan!”
Napatingin ako kay Attorney Santos.
“Anong gagawin ko?”
“Wala.”
Muling kumatok si Mark.
“Please, Alyssa! Kailangan nating mag-usap!”
Tahimik akong lumapit sa pinto.
Hindi ko ito binuksan.
“Mark.”
Tumahimik siya.
“Bakit?”
“Bakit mo ginawa sa akin iyon?”
Walang sagot.
“Bakit mo ibinigay sa ibang babae ang bridal car ko?”
“Alyssa…”
“Bakit siya ang mas mahalaga sa araw ng kasal natin?”
“Ayaw ko lang siyang atakihin.”
“Hindi iyon ang tanong ko.”
Tahimik.
Pagkatapos ay narinig ko ang boses niya.
“Dahil kailangan ko siya.”
Napapikit ako.
“Hindi ako.”
Walang sagot.
“Salamat,” sabi ko.
“Ano?”
“Dahil sa isang pangungusap, sinabi mo na ang kailangan kong malaman.”
“Alyssa, hindi ganoon—”
“Hindi na tayo magpapakasal.”
“Alyssa!”
“Wala nang kasal.”
“Alyssa, buksan mo ang pinto!”
Hindi ko siya pinansin.
Kinuha ko ang mga dokumento.
At bago ko tuluyang isara ang pinto ng kwarto, narinig ko ang isa pang boses sa labas.
Si Cheska.
“Mark…”
Napangiti ako nang mapait.
Dumating siya.
Siyempre.
Binuksan ko ang security camera sa phone.
Nakikita ko silang dalawa sa hallway.
At doon ko napansin ang isang bagay.
Hindi mukhang may sakit si Cheska.
Wala siyang hawak na gamot.
Wala siyang hinihingal na paghinga.
Wala ring bakas ng panghihina.
Sa halip, galit na galit siya.
“Hindi dapat nangyari ito!” sigaw niya kay Mark.
“Tumahimik ka!”
“Paano natin makukuha ang shares niya ngayon?”
Nanlaki ang mga mata ko.
Napatingin ako kay Attorney Santos.
Narinig niya rin.
Kinuha niya agad ang kanyang cellphone at nagsimulang mag-record.
“May ebidensya na tayo,” bulong niya.
Pero hindi pa iyon ang pinakamasama.
Dahil biglang sinabi ni Cheska:
“Sinabi ko sa’yo na dapat hindi mo siya hinayaang malaman ang tungkol sa amendment!”
Tumigil ang mundo ko.
Amendment.
Kaya pala.
Hindi aksidente ang lahat.
Hindi simpleng pagtataksil.
May plano.
At sa loob ng labindalawang taon, ako ang target.
MAKALIPAS ANG ISANG LINGGO
Hindi natuloy ang kasal.
Hindi rin ako nagbigay ng anumang paliwanag sa media.
Pero kumalat ang balita.
“BRIDE DISAPPEARS ON WEDDING DAY.”
“GROOM’S CHILDHOOD FRIEND LINKED TO FAILED WEDDING.”
“MULTI-MILLION ASSET DISPUTE EMERGES.”
Samantala, nagsampa ng legal notice ang aking abogado laban sa ilang taong sangkot sa pagtatangkang baguhin ang mga dokumento.
Hindi ko na hinabol si Mark.
Hindi ko na rin hinintay ang apology niya.
Dahil minsan…
Ang pinakamalaking paghihiganti ay ang hindi na pagbabalik.
Isang umaga, nasa bagong opisina ako.
Sa harap ko ay ang bagong signboard:
REYES CAPITAL
Ang kumpanyang itinayo ko bago ko pa nakilala si Mark.
Ang kumpanyang matagal kong itinago dahil ayaw kong maging dahilan iyon ng relasyon namin.
Ngayon, wala na akong kailangang itago.
Pumasok si Attorney Santos.
“Ms. Reyes.”
“Ano?”
“May update.”
“Mark?”
Umiling siya.
“Hindi.”
“Cheska?”
“Hindi rin.”
Inilapag niya ang isang folder sa mesa.
“Ang taong nagbigay sa kanila ng impormasyon tungkol sa mga assets ninyo…”
Huminto siya.
“Tatay ni Mark.”
Napatingin ako sa kanya.
“Pero bakit?”
“Dahil may utang ang pamilya nila na ilang daang milyon.”
Napabuntong-hininga ako.
“Gusto nilang gamitin ang pera ko para iligtas ang kumpanya nila.”
Tahimik siyang tumango.
“At si Cheska?”
“Hindi siya simpleng childhood friend.”
“Alam ko.”
“May engagement arrangement sila noon pa.”
Napatingin ako sa kanya.
“Engagement?”
“Opo.”
“Bago pa kami ni Mark?”
“Opo.”
Tahimik akong napatawa.
Labindalawang taon.
Labindalawang taon akong naniniwala sa isang lalaking may ibang babaeng nakalaan sa kanya.
Pero sa kabila ng lahat…
Hindi ako nasira.
Tumayo ako.
Lumapit ako sa malaking bintana ng opisina.
Sa ibaba, mabilis na gumagalaw ang lungsod.
Dati, sa ganitong tanawin ako nangangarap tungkol sa magiging buhay ko kasama si Mark.
Ngayon…
Ako na lamang ang may hawak ng buhay ko.
MAKALIPAS ANG ANIM NA BUWAN
Isang gabi, may dumating na invitation sa aking opisina.
Hindi ko inaasahan.
Binuksan ko ito.
Wedding invitation.
MARK DELA CRUZ & CHESKA VILLANUEVA
Napangiti ako.
Hindi dahil masaya ako.
Hindi rin dahil nasaktan ako.
Kundi dahil wala na akong maramdaman.
Isinara ko ang invitation.
At inilagay sa basurahan.
Pagkatapos ay bumalik ako sa trabaho.
Makalipas ang ilang minuto, pumasok ang assistant ko.
“Ma’am Alyssa, ready na po ang presentation.”
Tumango ako.
“Let’s go.”
Habang naglalakad ako papunta sa conference room, nadaanan ko ang malaking salamin.
Huminto ako sandali.
Nakita ko ang sarili ko.
Walang wedding gown.
Walang Jimmy Choo heels.
Walang lalaking humihila sa pulso ko.
Walang babaeng nakangiti sa likod ko.
Ako lang.
At sa pagkakataong iyon, napangiti ako nang totoo.
Dahil naintindihan ko na ang isang bagay:
Hindi ako iniwan ni Mark sa araw ng kasal namin.
Iniligtas niya ako mula sa maling buhay.
At ang babaeng akala niya’y ipinagpalit niya sa akin…
Ay hindi niya nakuha ang buhay na pinapangarap ko.
Dahil ang buhay na iyon…
ay ako mismo ang gagawa.
Pagbukas ko ng conference room, naghihintay sa akin ang board members.
“Good morning, Ms. Reyes.”
Umupo ako sa pinuno ng mesa.
Tumingin ako sa malaking screen.
Lumabas ang bagong pangalan ng kumpanya.
REYES GLOBAL HOLDINGS
Huminga ako nang malalim.
At sinabi ko ang apat na salitang hindi ko kailanman nasabi kay Mark:
“Simulan na natin ulit.”
At sa unang pagkakataon sa loob ng labindalawang taon…
Hindi na ako pangalawa.
Hindi na ako bride na pinabayaan.
Hindi na ako babaeng naghihintay mapili.
Ako na ang pumipili.