SA ARAW NG AMING KASAL, PINASAKAY AKO NG FIANCE KO SA RENTED TAXI PARA IBIGAY ANG MAIN WEDDING CAR SA KANYANG ASSISTANT — SUMAKAY AKO AT SINABI SA DRIVER: “HUWAG KANG PUPUNTA SA SIMBAHAN”
“Ibigay mo muna kay Cheska ang bridal car, sa lumang taxi ka na lang sumakay…” Labindalawang marangyang itim na kotse ang nakapila sa ibaba ng condo unit ko. Sa pinakaharap, nakaparada ang isang brand new na Rolls-Royce Phantom — ang bridal car na ako mismo ang pumili. Hinalikan ito ng libo-libong pulang rosas at baby’s breath. Araw ng kasal ko ngayon. Nakatayo ako sa harap ng salamin, suot ang isang mabusising bridal gown na gawa ng isang sikat na international designer. Sabi ng makeup artist ko habang inilalagay ang huling pahid ng lipstick, “Ma’am Alyssa, sa lahat ng naging bride ko, kayo na po ata ang pinakamaganda.” Nangiti ako nang tipid. Kinuha ko ang lagayan ng aking gown, isinuot ang aking Jimmy Choo heels, at humakbang palabas para bumaba na patungo sa simbahan. Ngunit bago pa man ako makatapak sa elevator, mabilis na lumapit sa akin ang aking fiancé na si Mark. Gwapo siya sa kanyang tailormade suit, pero walang bakas ng kagalakan sa kanyang mukha. Sa halip, puno ito ng pagkabalisa at alinlangan. Bigla niyang hinawakan nang mahigpit ang pulso ko. Sobrang higpit, hanggang sa mamula ang balat ko. “Alyssa, mag-usap muna tayo. Pakiusap, pagbigyan mo muna ako,” bungad niya, hindi man lang ako binalatan ng tingin ng paghanga. Tinitigan ko siya. “Bakit? Anong problema, Mark?” “Sumumpong na naman ang sakit sa puso ni Cheska.” Si Cheska na naman. Mula noong unang araw na nakilala ko ang babaeng ‘yun—ang tinataguriang “childhood best friend” ni Mark—parang kailanman ay hindi naging maayos ang lagay ng puso niya. Tuwing may importanteng okasyon sa buhay namin ni Mark, lagi siyang inaatake ng sakit. “Sinabihan siya ng doktor na bawal siyang mahanginan nang malakas,” tuloy-tuloy na paliwanag ni Mark, halatang worried na worried. “Puwede bang sa bridal car muna siya sumakay? Mas mainit doon at mas komportable.” Nangunot ang noo ko. “Ano? Ang Rolls-Royce? Mark, bridal car ‘yun. Ako ang ikakasal ngayon.” “Alam ko! Pero isip-isip din naman, Alyssa!” iritableng bulyaw niya, bagaman pabulong dahil sa mga taong nakapaligid. “Saan ka ba pwedeng sumakay? Doon sa huling kotse sa likod, kasama ng mga maid of honor mo. Maluwag naman doon!” Tumingin ako sa itinuro ng kanyang daliri. Sa pinakadulo ng pila ng labindalawang kotse, nakaparada ang isang lumang Toyota Corolla na kulay puti. May nakadikit na kulubot na papel na “JUST MARRIED” sa salamin sa likod. May gasgas ang pinto at parang anumang oras ay tatirik na sa kalsada. Rentadong taxi lang ito na ginawang backup vehicle. Habang sa tabi naman ng Rolls-Royce Phantom, nakatayo si Cheska. Hindi siya nakadamit bilang bridesmaid. Suot niya ay isang eleganteng puting dress na halos kapareho na ng disenyo ng gown ko. Naka-full makeup din siya at maayos ang buhok. Nang magtagpo ang mga mata namin, dahan-dahan siyang yumuko, humawak sa kanyang dibdib, at humihip ng mahinang ubo. Pero sa kabila ng kanyang panghihina, nakita ko ang bahagyang pagtaas ng gilid ng kanyang labi. Isang ngiti ng tagumpay. Isang ngiti na nagsasabing: Akin si Mark. Kahit sa araw ng kasal mo, ako pa rin ang uunahin niya. Muling humigpit ang hawak ni Mark sa kamay ko. Nakiusap ang kanyang mga mata. “Alyssa, ngayon lang naman. Pakiusap, huwag ka nang gumawa ng eksena. May sakit ‘yung tao. Huwag ka namang masyadong makasarili. Araw natin ‘to, ayokong masira lang dahil sa inggit mo.” Inggit? Tinitigan ko si Mark. Tinitigan ko ang lalaking minahal ko sa loob ng labindalawang taon. Nakatitig sa amin ang mga relatives, ang makeup team, ang mga photographer, at ang mga bridesmaids ko. Tumahimik ang buong paligid. Ang lahat ay naghihintay kung sasabog ako sa galit o iiyak. Ilang segundo akong nanahimik. At pagkatapos… bahagya akong natawa. Isang malamig at walang emosyong tawa. “Sige,” maikling sagot ko. Nakahinga nang maluwag si Mark. Parang nabawasan ng napakabigat na dusa ang kanyang dibdib. “Salamat, Alyssa! Kausapin na lang kita sa venue. Mag-iingat ka sa pagbiyahe,” mabilis niyang sabi sabay bitaw sa akin. Hindi man lang niya ako inalalayan sa gown ko. Mabilis siyang tumakbo patungo kay Cheska, inalalayan ang babae sa bewang, at personal na pinagbuksan ng pinto ng Rolls-Royce. Inilagay pa niya ang kanyang kamay sa ibabaw ng pinto para hindi maumpog ang ulo ni Cheska. Bago pumasok sa bridal car, lumingon muli si Cheska sa akin. May kasamang pagmamayabang ang kanyang mga mata habang kumakaway nang tila isang reyna. Xaxaksak ang sakit sa dibdib ko, pero hindi ako lumuha. Xaxaksak man ang katotohanan, unti-unting nangibabaw ang isang malamig na linaw sa aking pag-iisip. Xaxaksak sa akin ang huling 12 taon ng buhay ko—mga taong ginugol ko sa pag-aadjust, sa pagpaparaya, sa pag-intindi na “kaibigan lang” ni Mark si Cheska. Inayos ko ang hawak sa mabigat kong gown at naglakad patungo sa lumang puting taxi. “Ate Alyssa! Anong nangyayari? Bakit pumayag ka?!” inis at nag-aalalang tanong ng aking maid of honor na si Katrina. Humarap ako sa kanya at ngumiti nang napakatipid. “Kat, sumakay na kayo sa ibang sasakyan. Pumunta na kayo sa venue.” “Eh ikaw?!” “May aasikasuhin lang ako.” Sumakay ako sa likod ng lumang taxi. Ang amoy ng loob nito ay halo-halong usok ng sigarilyo at murang car air freshener. Ang drayber ay isang mama na nakasuot ng sando, halatang naiinip na sa kahihintay. “Miss, bridal car din ba ‘to? Saang simbahan o hotel ba ang tuloy natin?” tanong ng driver habang tumitingin sa rearview mirror. Sa labas ng bintana, nakita ko si Mark na nakatayo sa tabi ng Phantom, kumakaway sa akin habang sumisenyas ng “Salamat, babawi ako mamaya.” Inalis ko ang tingin ko sa kanya. Ibinaba ko ang salamin ng bintana at tumingin sa driver. “Kuya… huwag tayo pupunta sa hotel. Huwag din sa simbahan.” Nagtaka ang drayber. “Ha? Eh saan tayo pupunta, Ma’am? Kasal mo ngayon, ah?” Inabot ko sa kanya ang isang libong piso at ibinigay ang isang address. Isang lugar na walang nakakaalam—isang bagong condo unit na binuo ko gamit ang sarili kong pera, na hindi kailanman nalaman ni Mark. “Diyan tayo pupunta, Kuya. Bilisan mo lang,” malamig kong sabi. Umaandar ang kotse, kumalabit ang makina, at dahan-dahang lumayo sa pila ng labindalawang luxury cars. Habang ang buong entourage ay patungo sa nakatakdang kasal sa Manila Hotel, ako naman ay papunta sa kabilang direksyon ng lungsod. Ilang minuto lang ang nakalipas, nagsimula nang manginig ang cellphone ko. Mark Calling… In-off ko ang tawag. Mark Calling… In-off ko ulit. Pangatlo, pang-apat, pang-lima… Hanggang sa magkasunod-sunod na rin ang mga text galing sa pamilya niya. Malamig kong pinatay ang cellphone ko. Ikinabit ko ang panibagong SIM card sa aking pangalawang phone. Nag-type ako ng isang maikling mensahe para sa aking mga magulang: “Mama, Papa, ikansela niyo na po ang kasal. Sabihan niyo na rin ang mga bisita na umuwi na. Maayos po ako. Huwag kayong mag-alala sa akin. Hindi ko na tutuloy ang kasal sa lalaking kailanman ay hindi ako pinili.” Pagkadating ko sa sarili kong condo unit, umakyat ako sa elevator nang mag-isa, bitbit ang napakabigat na gown. Binuksan ko ang pinto gamit ang aking fingerprint reader. Pumasok ako sa tahimik at malinis na sala. Puno ng katahimikan ang paligid. WALANG Mark. WALANG Cheska. WALANG pamilya ng lalaki na laging nangingialam sa buhay ko. Hinubad ko ang aking Jimmy Choo heels at naglakad nang nakapaa patungo sa malaking salamin na nakaharap sa tanawin ng siyudad. Tinitigan ko ang sarili ko sa salamin. Ang ganda ko pa rin. Pero ang gown na ‘to… ang gown na ‘to ay simbolo ng labindalawang taong pagiging pangalawa ko lang sa buhay ng lalaking inakala kong magiging katuwang ko habangbuhay. Kumuha ako ng isang malaking gunting sa kusina. Pumunta ako sa gitna ng sala, inihain ang mga dulo ng mamahaling tela ng aking gown… At dahan-dahan kong itinapat ang gunting sa laylayan nito. CRACK. Isang malakas na gupit ang yumakap sa katahimikan ng kwarto.
PART 2 — ANG KASAL NA HINDI NATULOY
CRACK.
Isa pang gupit.
At tuluyang bumagsak sa sahig ang isang malaking bahagi ng mamahaling tela ng aking wedding gown.
Hindi ako umiiyak.
Sa halip, nakatingin lang ako sa mga piraso ng puting telang nakakalat sa sahig.
Labindalawang taon.
Labindalawang taon akong naniwala na balang araw, pipiliin din ako ni Mark nang walang kondisyon.
Pero ngayong araw, sa mismong araw ng kasal namin, malinaw kong nakita ang sagot.
Hindi niya ako pinili.
Hindi niya kailanman pinili.
At ang mas masakit?
Hindi lang pala ako ang niloko niya.
May mas malaki pa akong sikreto na matagal nang nakatago sa likod ng lahat ng ito.
Kinuha ko ang aking second phone.
May isang notification.
UNKNOWN NUMBER:
“Nakarating ka na ba sa condo?”
Napangiti ako nang bahagya.
“Oo.”
Ilang segundo lang, dumating ang kasunod.
“Mabuti. Huwag kang lalabas. Darating ako.”
Hindi ko na kailangang itanong kung sino.
Alam ko na.
Si Attorney Rafael.
Ang taong tumulong sa akin nitong mga nakaraang buwan.
Ang taong hindi kailanman tinanong kung bakit kailangan kong magkaroon ng sariling condo, sariling bank account, at sariling legal documents na hindi alam ni Mark.
Lumapit ako sa mesa at kinuha ang isang makapal na brown envelope.
Sa ibabaw nito ay may isang pangalan.
MARK SANTOS.
Binuksan ko iyon.
Mga bank statement.
Mga screenshots.
Mga kopya ng transfer.
Mga larawan.
Mga dokumentong pinirmahan ni Mark.
At isang bagay na hindi ko kailanman inakala na makikita ko.
Isang marriage application.
Hindi para sa akin.
Para kay Cheska.
Napaupo ako.
Sa unang pagkakataon mula nang umalis ako sa condo ni Mark, bahagyang nanginig ang kamay ko.
Hindi dahil nasaktan ako.
Kundi dahil bigla kong naintindihan ang lahat.
Bakit kailangang gamitin ni Cheska ang bridal car.
Bakit kailangang palagi siyang alagaan ni Mark.
Bakit palagi siyang nasa tabi nito.
Bakit kahit sa araw ng kasal namin, siya ang kailangang unahin.
Hindi pala aksidente ang lahat.
Plano pala.
Matagal na.
Samantala, sa Manila Hotel…
Nagsimula nang magulo ang buong ballroom.
Alas-dose na.
Pero wala ang bride.
Nakatayo si Mark sa entrance, paulit-ulit na tumatawag sa akin.
Walang sumasagot.
“Alyssa!”
Galit na lumapit ang nanay niya.
“Nasaan siya?!”
“Hindi ko alam, Ma.”
“Hindi mo alam? Ikaw ang fiancé niya!”
Tahimik si Mark.
Maya-maya, lumapit si Katrina.
Mapula ang mga mata nito sa galit.
“Alam mo kung nasaan si Alyssa.”
Umiling si Mark.
“Kat, nagkaroon lang kami ng misunderstanding.”
“Misunderstanding?”
Napatawa nang mapait si Katrina.
“Sa mismong araw ng kasal niya, pinasakay mo siya sa lumang taxi habang ibinibigay mo sa assistant mo ang Rolls-Royce!”
Nanigas ang mukha ni Mark.
“May sakit si Cheska.”
“At ano ngayon?”
Bago pa makasagot si Mark, biglang dumating ang isang waiter.
“Sir…”
May hawak itong maliit na sobre.
“Ipinabibigay po ito sa inyo.”
Kinuha ni Mark ang sobre.
Walang pangalan.
Binuksan niya.
Isang papel lamang.
CANCEL THE WEDDING.
Nanlamig ang mukha niya.
Sa ibaba ay may isang linya:
“Hindi ako pumapayag na maging pangalawa sa buhay ng lalaking pakakasalan ko.”
Napaupo si Mark sa pinakamalapit na upuan.
“Alyssa…”
Makalipas ang ilang minuto, tumunog ang malaking screen sa ballroom.
Nagsimulang mag-play ang isang video.
Isang recording.
Boses ni Mark.
Malinaw.
Walang duda.
“Kapag nakuha ko na ang pera ng pamilya ni Alyssa, saka natin sisimulan ang buhay natin.”
Nanigas ang buong ballroom.
Napatingin ang lahat kay Mark.
“Anong—”
Hindi pa tapos.
Lumabas sa video ang mukha ni Cheska.
“Sigurado ka bang papakasalan ka niya?”
Tumawa si Mark.
“Wala siyang choice. Mahal niya ako. At kapag kasal na kami, magiging accessible na sa akin ang shares niya.”
Napatakip ng bibig ang ina ni Alyssa.
Nagbulungan ang mga bisita.
Pero ang pinakamasakit ay ang sumunod na recording.
Boses ni Cheska.
“Paano kung malaman niya?”
Sagot ni Mark:
“Hindi niya malalaman. Akala niya may sakit ka sa puso.”
Biglang nagkagulo ang ballroom.
“Fake!”
sigaw ni Mark.
“Manipulated ‘yan!”
Ngunit biglang pumasok sa ballroom ang isang lalaki.
Naka-black suit.
May dalang briefcase.
Si Attorney Rafael.
“Actually, Mr. Santos…”
Huminto siya sa harap ni Mark.
“Authenticated ang recordings.”
Tahimik ang lahat.
“Kaya kong patunayan kung saan nanggaling ang files.”
Tinitigan siya ni Mark.
“Sino ka?”
Ngumiti si Rafael.
“Abogado ni Alyssa.”
Kinabukasan, naging laman ng social media ang nangyari.
Hindi dahil sa canceled wedding.
Kundi dahil sa mga dokumentong lumabas.
Lumabas na ilang buwan nang iniimbestigahan ni Alyssa ang fiancé niya.
May mga perang inilipat mula sa joint business account.
May mga property na palihim na ipinapasa sa ibang pangalan.
At higit sa lahat…
May ebidensiyang ginagamit ni Mark ang pangalan ni Alyssa upang makakuha ng malaking business loan.
Hindi iyon alam ni Alyssa noon.
Pero nalaman niya nang makatanggap siya ng notification mula sa bangko.
Kaya bago pa man ang kasal, naghanda na siya.
Naghiwalay siya ng sariling assets.
Kinansela ang lahat ng joint financial authority.
At ipinasa sa abogado ang mga ebidensiya.
Hindi niya piniling makipag-away.
Pinili niyang umalis.
At iyon ang pinakamalaking pagkakamali ni Mark.
Dahil inakala niyang hindi lalaban si Alyssa.
Tatlong araw pagkatapos ng kasal na hindi natuloy…
May kumatok sa condo ko.
Si Mark.
Hindi ko siya pinapasok.
“Alyssa, please.”
Tahimik lang ako sa kabilang bahagi ng pinto.
“Bigyan mo ako ng pagkakataong magpaliwanag.”
“Labindalawang taon kitang binigyan ng pagkakataon.”
Tumahimik siya.
“At sa loob ng labindalawang taon, ilang beses mo akong pinili?”
Walang sagot.
“Exactly.”
Huminga ako nang malalim.
“Mark, hindi kita kinamumuhian.”
Naramdaman kong gumalaw siya sa kabilang bahagi ng pinto.
“Pero hindi na rin kita mahal.”
Parang doon siya tuluyang nabasag.
“Alyssa…”
“Umalis ka na.”
“Hindi ako mabubuhay nang wala ka.”
Pumikit ako.
“Matututo ka.”
At hindi ko na siya muling kinausap.
Lumipas ang anim na buwan.
Natapos ang legal proceedings.
Napatunayang may pananagutan si Mark sa ilang financial irregularities na isinampa laban sa kanya, habang hiwalay pang sinusuri ang iba pang reklamo.
Samantala, nawala rin sa eksena si Cheska.
Nalaman ng mga tao na ang sakit sa puso na palagi niyang ginagamit bilang dahilan ay hindi naman ganoon kasimple gaya ng ipinapakita niya.
Hindi ko na iyon pinansin.
Hindi ko na kailangan ng paghihiganti.
Dahil ang pinakamalaking paghihiganti ay ang mabuhay nang hindi na umaasa sa taong nanakit sa iyo.
Isang taon matapos ang araw ng kasal…
Nakatayo ako sa harap ng salamin.
Hindi na ako nakasuot ng wedding gown.
Simple lang ang suot ko.
Isang puting blouse.
Itim na pantalon.
At isang maliit na necklace na regalo ko sa sarili ko.
Sa mesa ay may folder.
ALYSSA VILLANUEVA HOLDINGS — CEO.
Nagawa ko iyon nang mag-isa.
Walang Mark.
Walang Cheska.
Walang taong kailangang unahin bago ang sarili ko.
Lumapit si Katrina.
“Ready ka na?”
Ngumiti ako.
“Oo.”
“Ano’ng gagawin natin pagkatapos ng meeting?”
Tumingin ako sa bintana.
Sa ibaba, may nakaparadang isang bagong kotse.
Hindi Rolls-Royce.
Hindi rin rented taxi.
Sarili kong kotse.
Sarili kong pera.
Sarili kong buhay.
“Uuwi ako.”
“Sa condo?”
Umiling ako.
“Sa bahay ng mga magulang ko.”
Napangiti si Katrina.
“Finally.”
Tumawa ako nang mahina.
Oo.
Finally.
Paglabas ko ng building, biglang tumunog ang cellphone ko.
Isang unknown number.
Binuksan ko ang message.
“Alyssa, may kailangan kang malaman tungkol kay Mark.”
Natigil ang mga hakbang ko.
Isa pang message.
“Hindi si Cheska ang unang babaeng sangkot sa plano niya.”
Nanlamig ang kamay ko.
At pagkatapos ay dumating ang isang litrato.
Isang lumang larawan.
Si Mark.
Isang babae.
At isang batang lalaki.
Sa likod ng larawan, may nakasulat na petsa.
Dalawang taon bago kami magkakilala.
Matagal akong nakatitig dito.
Akala ko tapos na.
Akala ko natapos na ang lahat nang kanselahin ko ang kasal.
Pero may isang bagay akong hindi alam.
At marahil…
mas malaki pa iyon kaysa sa lahat ng ginawa nina Mark at Cheska.
Huminga ako nang malalim.
Tinawagan ko si Rafael.
“Attorney…”
“Yes?”
“May nakita akong litrato.”
Tahimik siya.
“Anong litrato?”
“Ito.”
Ipinadala ko ang larawan.
Ilang segundo siyang walang imik.
Pagkatapos ay narinig ko ang malalim niyang paghinga.
“Alyssa…”
“Ano?”
“May problema.”
“Anong problema?”
Mabigat ang kanyang sagot.
“Kilalang-kilala ko ang batang lalaki sa litrato.”
Nanigas ako.
“Sino?”
Hindi siya agad sumagot.
Pagkatapos ay sinabi niya ang isang pangalang hindi ko inaasahang maririnig.
“Anak siya ni Mark.”
Nawala ang kulay sa mukha ko.
“Pero…”
Huminto ako.
“Impossible.”
“At may isa pang bagay.”
“Ano?”
“Ang bata…”
Huminga siya nang malalim.
“…ay kapatid mo.”
Napatigil ang mundo ko.
At sa unang pagkakataon matapos ang isang taon…
Naramdaman kong bumalik ang sakit na akala ko ay tuluyan ko nang iniwan.
Dahil ang araw ng kasal na akala ko ay pagtatapos ng aking kuwento…
ay simula lamang pala ng pinakamalaking lihim ng aming pamilya.